Natalia Tułasiewicz, córka Adama i Natalii Amalii z domu Bromnik, urodziła się 9 kwietnia 1906 r. w Rzeszowie i została ochrzczona w tamtejszej farze, mimo iż rodzina zamieszkiwała wtedy w Kaniowie Dankowskim, gdzie ojciec urzędnik podczas zaborów objął posadę w straży skarbowej carskiej.

W 1909 roku państwo Tułasiewiczowie przenieśli się do Kęt Śląskich, gdzie oddelegowano Adama, który otrzymał tam stanowisko kierownika placówki skarbowej. Tam Natalia wraz z siostrami rozpoczęła szkołę podstawową, a także przyjęła I Komunię św. Rodzice jako szanowani obywatele, aktywni działacze społeczni, z zamiłowania aktorzy amatorzy, wychowywali szóstkę swoich dzieci w duchu patriotyzmu, autentycznej wiary katolickiej oraz zamiłowania do kultury.

Wraz z awansem ojca od 1916 roku rodzina zamieszkała w Krakowie, gdzie Natalia kontynuowała naukę w szkole u Sióstr Klarysek przy kościele św. Andrzeja w Krakowie, a później w I Prywatnym Gimnazjum Żeńskim na ul. Wolskiej oraz Państwowym Gimnazjum Żeńskim. Rozpoczęła także naukę gry na skrzypcach u prof. Bolesława Kopystyńskiego.

W 1921 roku rodzina przeprowadziła się kolejny raz – do Poznania na ul. Ogrodową, gdzie ojciec przyjął posadę w tamtejszej Izbie Skarbowej tworzonej na odzyskanych ziemiach zachodnich. Natalia uczęszczała do Gimnazjum Sióstr Urszulanek. Uważana była tam za „perłę szkoły”. Przeszła operację gruczołów limfatycznych szczękowych, co uniemożliwiło jej kontynuację doskonalenia gry na skrzypcach. Za wzorem ojca wstąpiła do Sodalicji Mariańskiej, a także ze świetnymi wynikami zdała maturę.

Mając szesnaście lat, będąc świadkiem śmierci kuzynki, zrozumiała, że „żadne ziemskie dobro nie wypełni tak duszy, aby nie tęskniła za czymś piękniejszym”. Uświadomiła sobie, że „tylko Bóg może być tym dobrem ostatecznym, poza które nie sięgamy naszą tęsknotą (…), że wszystko na świecie poza Bogiem ma wartość względną”. Stawiając sobie wtedy pytanie o sens życia, postanowiła, że będzie nim czynienie dobra bliźniemu. Był to moment, jak sama podkreślała, kiedy z dziecka przeobraziła się w dojrzałą dziewczynę.

W 1926 r. rodzina wprowadziła się do mieszkania przy ul. Śniadeckich, a Natalia rozpoczęła studia polonistyczne na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego. Równolegle uczęszczała na wykłady z filozofii, psychologii i muzykologi. Poznała Jana, kolegę akademickiego, z którym później łączyło ją ośmioletnie narzeczeństwo. Wspólnie udzielali się w uniwersyteckim Kole Polonistów, gdzie doskonalili warsztat poetycki i brali udział w literackich wydarzeniach kulturalnych Poznania. W 1932 roku Natalia obroniła pracę magisterską pt. Mickiewicz a muzyka, której fragmenty jej promotor prof. Roman Pollak skierował do druku w „Ruchu Literackim”, recenzując ją jako odkrywczą i wybitną.

Studia były dla Natalii z jednej strony inspirującym okresem rozwoju intelektualnego, uczestnictwa w kulturalnym życiu Poznania, młodzieńczej miłości, ale także trudnym doświadczeniem choroby gruźliczej i śmierci jej starszej siostry Marii.

„Nie oddzielam życia najbardziej szarego od ideałów, ku którym podążam”

Po studiach w 1933 r. podjęła pierwszą posadę nauczyciela w Prywatnej Szkole Powszechnej Koedukacyjnej pod wezwaniem św. Kazimierza. Po ukończeniu kursu na nauczyciela szkół średnich, awansując, rozpoczęła pracę polonisty w Gimnazjum Sióstr Urszulanek. Była również członkiem Towarzystwa Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych. Wraz z gronem nauczycielskim szkoły podróżowała Batorym na fiordy norweskie oraz na kanonizację Andrzeja Boboli do Rzymu, zwiedzając Włochy.

Lata międzywojenne to dla Natalii również okres prób debiutu poetyckiego i plany doktoratu o poecie K.H. Rostworowskim. Pisała poezję oraz prowadziła zapiski pamiętnikarskie wydane pod tytułem Być poetką życia (2020). Jej zamiłowanie do piękna przyrody, literatury, teatru i muzyki znajdowały swoje odbicie w jej twórczości poetyckiej, publikacjach, odczytach i pracy pedagogicznej.

Uważała, że polonista „powinien mieć renesansowy rozmach życia, musi być bystrym psychologiem, dobrym historykiem, miłośnikiem sztuki, władać językami, mieć polot słowa i wagę jego głębi”, a „praca wychowawcza nie da się pomyśleć bez ustawicznego kształcenia się, bez świadomego podążania za wymogami dnia”. Zdając sobie sprawę z własnego potencjału intelektualnego, wdzięczna za talenty, jakimi została obdarzona, konsekwentnie je rozwijała. Rozumiała powołanie i wagę zawodu nauczyciela. Ciągle zaczytana, wsłuchana była w puls otaczającego ją świata. Dostrzegając złożoność losów historii, zatroskana była o dobro Ojczyzny, pokój w świecie, a tym samym o przyszłość swoich wychowanków.

Ustawicznie pogłębiała swoją formację duchową poprzez codzienną komunię św., lekturę, udział w rekolekcjach. Była prelegentką Sodalicji Mariańskiej. W duchu św. Franciszka z Asyżu pisała: „trawi mię w życiu głód podwójny. Głód świętości i głód piękna. W istocie jest to jedno i to samo”. Po zerwaniu ośmioletniego narzeczeństwa z Janem, które określała jako „okres burzy i naporów”, rozpoznała w sobie powołanie do życia w samotności i poświęcenia się służbie bliźniemu.

„Wojna (…) świeckiemu apostołowi dała wprost anielskie skrzydła”

Wybuch II wojny światowej w 1939 r.: zamknięcie szkół przez Niemców pozbawiło Natalię pracy zarobkowej. We wrześniu założyła szkółkę podwórkową dla dzieci z sąsiedztwa. W listopadzie liczna rodzina Tułasiewiczów wypędzona została przez niemieckie władze okupacyjne z mieszkania przy Śniadeckich. Przez obóz przejściowy Lager Główna w Poznaniu, bez środków do życia, przesiedlona została wagonami bydlęcymi do Generalnej Guberni, do Ostrowca Świętokrzyskiego.

W lutym 1940 roku w poszukiwaniu pracy zarobkowej Natalia przeniosła się do Krakowa. Tam najpierw pracowała w czytelni państwa Starzewskich na ul. św. Jana, później poprzez I Ośrodek Tajnego Nauczania przy Klasztorze Sióstr Urszulanek na ul. Starowiślnej podjęła posadę nauczyciela w konspiracji. Udzielała lekcji polskiego w prywatnych domach krakowskich i jako nauczyciel wyjazdowy przygotowywała do matury dziewczęta w podkrakowskich dworach. Uczyła w Mszanie Dolnej u aptekarzy Frasiów, w Kalinie Wielkiej siostrzenice ks. Aleksandra Żychlińskiego u państwa Dąmbskich i w Witowicach pod Sączem u hrabiego Brezy.

W wojennym Krakowie mieszkała u przyjaciółki Marii Woyczyńskiej przy ul. Sienkiewicza, skąd wysiedlone zostały decyzją władz okupacyjnych na ul. Zwierzyniecką. Organizowały dla przyjaciół spotkania sodalicyjne i środy literackie. Natalia pracowała twórczo, kończąc tomik wierszy Słoneczna Miłość. Stworzyła także szereg wierszy o tematyce patriotycznej, rozpoczęła pracę nad Psalmami Wojny i Pokoju, które chciała napisać po wojnie. Pragnęła także w dramacie ukazać życie brata Alberta Chmielowskiego. Szczególnie trudnym doświadczeniem tego okresu stała się dla niej śmierć ukochanego ojca.

Doświadczenia okupacyjne pogłębiły formację jej życia wewnętrznego i umocniły w odkrytym powołaniu do świeckiego apostolstwa. Mistrzami jej życia wewnętrznego byli św. Teresa z Avili i św. Jan od Krzyża. W tym okresie Natalia głęboko odczuwała bliskość Boga w rozpoznanych przez siebie doświadczeniach mistycznych i modlitwie myślnej, której dar miała od młodości, trwając w nieustannym dialogu duszy z „Przyjacielem” swoim. Pogłębiała wiarę, uczestnicząc m.in. w rekolekcjach o. Jacka Woronieckiego „O Duchu św.”. Poszukiwała drogi realizacji własnego powołania do służby wpatrzona w postać brata Alberta, którego postawa ją fascynowała.

Zaangażowanie w środowisku inteligencji katolickiej ściśle powiązanej z podziemną pracą patriotyczną zetknęło Natalię z działalnością organizacji „Zachód”, która dostała od Rządu RP na uchodźstwie mandat na utworzenie siatki przeszkolonych emisariuszy polskich w obozach pracy przymusowej w Rzeszy. We współpracy z władzami kościoła, arcybiskupem Adamem Sapiehą i strukturami AK powołana została komórka prowadząca działalność dywersyjną, społeczną i apostolską wśród wywiezionych na roboty przymusowe do Niemiec Polaków, którzy podlegali celowej demoralizacji oraz osłabianiu ich przynależności narodowej przez system nazistowski. Wydział Duszpasterski „Zachodu” z siedzibą w Laskach zajmował się przygotowaniem pełnomocników i emisariuszy akcji pod kryptonimem „Studnia” vel „Kaplica”.

Natalia Tułasiewicz jako pierwsza osoba świecka, która obrała samotną drogę życia, ciesząca się nieposzlakowaną opinią moralną, będąca doświadczonym pedagogiem, zwerbowana została do misji pełnomocnika „Zachodu”. W sierpniu 1943 r., świadoma zagrożenia i trudności, jakie niosła ona za sobą, podjęła decyzję dobrowolnego wyjazdu na roboty do hanowerskiej fabryki Günter-Wagner Pelikan. Przeszkolona przez AK oraz wzmocniona rekolekcjami w Laskach zgłosiła się do wyjazdu. Przyjaciółka Maria Woyczyńska wspominała: „miłość młodzieży, jak mi powiedziała Nata przed wyjazdem, wciąż nurtowała w niej. Nauczycielka z powołania, odczuwała nieprzeparty pociąg, by właśnie tam w Niemczech, w tych specjalnie trudnych warunkach, jako robotnica wśród robotnic mówić o Ewangelii i o pięknym dzielnym i czystym życiu, w środowisku narażonym zarówno na naloty bombowe, jak i na wszelką łatwiznę moralną”.

Wykonując trzyzmianową pracę w fabryce, w trudnych warunkach bytowych, z determinacją koncentrowała się na wytyczonych celach. Organizowała samopomoc żywnościową dla chorych. Uczyła języka polskiego i niemieckiego. Animowała czas wolny młodych kobiet. Czytała na głos książki, prowadziła chór i wspólne śpiewanie piosenek polskich, stworzyła grupkę teatralną, która przygotowywała napisaną przez nią sztukę Hanowerskie Jasełka. Wygłaszała pogadanki o higienie ciała kobiety, przygotowaniu do życia w rodzinie. Zorganizowała barakowe święta z kolędowaniem i czytaniem listu przesłanego przez abp Adama Sapiehę do robotników przymusowych.

Prowadziła szeroko zakrojoną działalność katechetyczną i apostolską. W czasie codziennej pracy w fabryce w myśli opracowywała tematykę i treść katechez, które głosiła potem z pamięci dla kilkudziesięciu osób. Prowadziła coniedzielne recytowane Msze św. z komunią św. duchową, nabożeństwa i wspólną modlitwę. Była także matką chrzestną Leonka, dziecka ochrzczonego z jej inicjatywy. W listach z Hanoweru pisała: „praca moja codzienna jest żmudna, ale piękna, radosna w sensie mojego wysiłku”, „choć nie zawsze umiem zjednać dziś każde serce dla Boga i dobra, nie tracę nigdy otuchy, że kiedyś pszeniczka wzejdzie”.

Koncentrując się na polskich dziewczętach z obozu, katechizowała również w pobliskim obozie męskim, a także, znając kilka języków obcych, wśród pracowników innych narodowości. W jej licznych katechezach i lekcjach uczestniczyło po kilkadziesiąt osób. Nazywano ją w obozie Księżulkiem, Apostołkiem, Dziekanem. W listach przesyłanych do organizacji i rodziny raportowała o sytuacji polskich robotników przymusowych na terenie Hanoweru i swojej szeroko zakrojonej działalności.

W misji konspiracyjnego opiekuna moralnego dla młodych robotnic przymusowych będących z dala od rodzin i Ojczyzny Natalia zrealizowała swoje powołanie do bycia świeckim apostołem. Czerpiąc z wypracowanych szerokich zasobów: zdolności pedagogicznych, literackich, muzycznych, z opartej na własnych przeżyciach wiedzy o „skomplikowanej jaźni człowieczej”, w postawie męstwa płynącego z bezgranicznego zaufania Chrystusowi mogła najpełniej zrealizować swój duchowy postulat służby Bogu i bliźniemu. Pisała: „Wojna uczyniła nam już to dobrodziejstwo, że świeckiemu apostołowi dała wprost anielskie skrzydła, zrealizowała w skrócie czasu szalonym te możliwości, o których przed wojną nawet trudno było marzyć. Dlatego to dziękuję Bogu szczególnie za to, że żyję w dzisiejszych czasach. Mimo iż są tak makabryczne, są równocześnie przedziwnie światłodajne, prowokują ulewę Łaski. Kocham więc na swój sposób współczesność. I pracuję dla chwały Bożej tak, jak w moim mniemaniu dzień dzisiejszy wymaga”.

„Duch nie zna zmęczenia”

Na skutek przesłuchań aresztowanego przez gestapo emisariusza organizacji „Zachód” w kwietniu 1944 r. działalność Natalii oraz całej siatki pełnomocników „Zachodu” w Rzeszy została zdekonspirowana. W konsekwencji Natalia została przewieziona na ciężkie pięciomiesięczne przesłuchania do gestapowskiego więzienia EL-DE w Kolonii. Osadzona została w jednoosobowej celi nr 4, gdzie przebywało sześć kobiet. Nieludzkie warunki bytowe nie przeszkodziły jej w kontynuacji misji. Wprowadziła codzienny plan dnia: msza, rozmowy na różne tematy, śpiewy. Aby podnieść na duchu towarzyszki niedoli, układała okolicznościowe wierszyki i piosenki, przygotowywała młodsze na mogący je spotkać trudny los. Przeszła pięciomiesięczne bestialskie przesłuchania, które zrujnowały stan jej wątłego zdrowia. Współwięźniarki wspomniały, że w najcięższych chwilach tuż po torturach adorowała Chrystusa i modliła się za swoich oprawców.

Natalia skazana została na śmierć w kobiecym obozie zagłady Ravensbrück, gdzie trafiła do rewiru – baraku dla chorych, we wrześniu 1944 r. Miała numer obozowy 75188. Tam nadal niezłomnie kontynuowała swoją misję, ucząc języka polskiego do powojennej matury dwie dziewczyny. Wędrowała od łóżka do łóżka, modląc się z chorymi i umierającymi.

Nie uniknęła śmierci. Wysłana do gazu w ostatnich dniach przed wyzwoleniem obozu, w Wielki Piątek w marcu 1945 r., zginęła śmiercią męczeńską za swą dobrowolną decyzję służenia Bogu i Ojczyźnie. Tuż przed selekcją wyznała przyjaciółce w obozie, że raczej nie dane jej będzie wrócić do domu i prosiła, aby przechowywano jej zapiski i prace literackie, ponieważ „jej śmierć w obozie z woli Boga będzie na pewno miała dla niej i dla innych ogromne znaczenie”.

mal. Ruben Ferreira – Natalia Tułasiewicz. Siła miłości 

Kończąc swój pamiętnik w przeddzień wyjazdu na misję w Hanowerze zapisała, że przyszłe dni swojego życia poświęca w „intencji dusz trudnych”, ich orędowniczką chciała być przed Bogiem.

Wartość jej pracy i ofiary życia potwierdził papież Jan Paweł II, beatyfikując ją podczas swej pielgrzymki do Polski w 1999 r. w gronie 108 męczenników za wiarę okresu II wojny światowej.

W 2022 r. Kościół katolicki, na apel polskich środowisk nauczycielskich, dekretem watykańskim Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów ogłosił błogosławioną Natalię patronką nauczycieli w Polsce. Polscy nauczyciele otaczają jej postać szczególnym kultem, widząc w niej wzór pedagoga oraz przykład służby bliźniemu i Ojczyźnie.

Natalia Tułasiewicz-Wala – prezes Fundacji bł. Natalii Tułasiewicz, propagatorka i krewna błogosławionej

fot. archiwum rodziny Tułasiewiczów

Artykuł Błogosławiona Natalia Tułasiewicz – patronka nauczycieli w Polsce pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Cała droga krzyżowa jest naszym patrzeniem na krzyż. Patrzę na Ciebie, ileś przeszedł dla mnie. Ale droga krzyżowa jest też drogą wiary. Wiary Bogu. Jest drogą zaufania – bo trzeba zaufać Panu, aby podjąć trud wędrowania, trzeba zaufać, aby wiedzieć, że wszystko co się zdarza w moim życiu jest od Ciebie. Już na początku tej drogi krzyża, można usłyszeć dźwięk gwoździ, wbijanych w Twoje Święte Ciało. Słychać Twój krzyk. Do dziś brzmią w moich uszach słowa wypowiedziane przez Ciebie z krzyża – wykonało się. Jezu, pomóż nam przetrwać wszystkie trudy naszego życia, daj nam przyjmować co dzień wolę Ojca.

Całuję ten krzyż

Beznamiętny niemówiący

By uklęknąć na pacierze

Bez miłości i czułości

Ale trochę mam nadziei

Garstkę wiary że istniejesz

Ona trzyma mnie

Pod tym krzyżem

Obok krzyża

Niosąc krzyż na swym ramieniu

Wiedz Panie

Stacja I Pan Jezus na śmierć skazany

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Piłat wykonuje gest obmycia rąk, wszystko staje się jasne. Jezu, już przy pierwszej stacji słyszę Twoje słowo wypowiedziane na krzyżu – „Pragnę”. Z tym słowem wchodzisz na drogę krzyża – mówiąc „pragnę” wyrażasz chęć pełnienia woli Ojca. Pragnę robić to, czego Ty chcesz, Ojcze, ode mnie. Ty Ojcze wiesz, co dla mnie jest najlepsze. Jezu, Twoja postawa posłuszeństwa wobec Ojca przyniosła zwycięstwo, ucz nas spełniać wolę Ojca. Ucz nas pragnąć Boga w naszym życiu. Niech moja wola stanie się Twoją. Jest jednak pytanie – jak rozpoznać wolę Ojca? Patrzę na Ciebie, Jezu: modlisz się; zawsze gdy Bóg działa w Twoim życiu, modlisz się – nawet w godzinę śmierci, kiedy zdaje się, że Ojciec kryje się przed Tobą, modlisz się – Boże mój, Boże mój. Pragnę, Panie, pełnić Twoją wolę – naucz mnie modlić się, bo tylko wtedy będę mógł być prawdziwie Twój.

Stacja II Pan Jezus bierze krzyż na swe ramiona

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Wykonało się” – Wyrok zapadł, rozpoczęła się droga krzyża. Wykonało się – podjąłeś zadanie, które dał Ci Ojciec. Przyjmujesz – to jest wiara – przyjąć cierpienie ze względu na Boga. Jezu, po co moje wczesne wstawanie rano i przesiadywanie do późna w nocy, jeśli nie ma Boga; Po co mój czas na kolanach i moje słowa, jeśli Boga nie ma. Ty najlepiej pokazujesz: Bóg jest – i wszystko co w moim życiu robię powinienem czynić ze względu na Boga. Ty, Panie, ze względu na Ojca i posłuszeństwo odkupiłeś człowieka.

Stacja III Pierwszy upadek

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Przebacz im Panie, bo nie wiedzą co czynią. Jezu, upadasz pod ciężarem belki. Nikt nie chce pomóc, zostajesz sam. Czuję Twoją samotność, nie masz z kim podzielić bólu. Jezu, przebaczasz najgorsze obelgi. Przebaczasz oprawcom każdą ranę. A przecież jesteś cały poraniony. Na Twoim ciele nie ma miejsca, które nie byłoby raną. Dusza przeniknięta bólem samotności. Panie, ucz mnie przebaczać, jak Ty. Ucz mnie przebaczać to, co najgorsze. Jeśli ktoś zadaje mi ból – Ty milczysz – a ja oddaję. Kiedy ktoś skrzywdził mnie słowem – Ty milczysz – a ja oddaję. Nie zatrzymamy zła inaczej, jak tylko kiedy złem na zło nie odpowiemy.

Stacja IV Spotkanie Matki

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Oto syn Twój. Matka słyszy z Twoich ust testament – oto syn Twój. Maryjo – masz specjalne zadanie: wychowywać. Zajmować się synem powierzonym Ci przez Jezusa. Masz go chować, ukrywać przed złem, pokazywać co dobre. Ja jestem synem, który został ofiarowany Matce. Jezu, pozwalaj mi dać się kształtować. Dać się wychowywać przez Matkę. Całe nasze życie jest rzeźbą – to ja jestem klockiem drewna, z którego ma powstać piękny kształt – ale aby klocek nabrał kształtu, trzeba ostrym dłutem i młotkiem po kawałku usuwać niepotrzebne elementy. Kształtowanie bryły może boleć. Ale efekt jest piękny. Oto syn Twój. Jezu, przy tej stacji uczymy się od Ciebie posłuszeństwa Matce – posłuszeństwa, które kształtuje mnie.

Stacja V Szymon pomaga nieść krzyż

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Jeszcze dziś będziesz ze Mną w raju. Szymon jest przymuszony, nie chce spełniać tego, co każą mu żołnierze. Okazuje się jednak, że nie ma odwrotu. Każdy krok Szymona, krok który stawiał idąc na Górę, był krokiem nawrócenia. Jezu, Twoja krew spływała po Szymonie, a on się nawracał. Wolą Ojca było wasze spotkanie. Spotkałeś Chrystusa, bo Go potrzebujesz – dzięki Niemu zmieniałeś myślenie o życiu. Jezu, żadne spotkanie w moim życiu nie jest bezsensowne i niepotrzebne. Wszyscy których stawiasz na mojej drodze służą mojemu nawróceniu. Daj mi, Panie, łaskę co dzień spotykać Ciebie. Spotykać Ciebie w drugim człowieku, ale i w Słowie, i w modlitwie, i na adoracji.

Stacja VI Weronika ociera twarz Jezusowi

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Znowu słychać „Pragnę”. Pragnę być dla ciebie, człowieku. Weronika chciała ulżyć Ci w cierpieniu, ocierając twarz całą zalaną potem zmieszanym z krwią, a to Ty, Panie, dałeś jej dar. Weronika dostała doświadczenie. Mogła Cię spotkać twarzą w twarz. Odeszła, aby dać świadectwo. Jezu, na drodze wiary i spotkania z Tobą pomagaj mi dawać świadectwo. Czasami nie umiem mówić, nie umiem zmieniać świata pomimo tego, że Ciebie spotykam. Każdy kto spotkał Chrystusa może powiedzieć: już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. A żyjąc Bogiem trzeba mi powiedzieć: nie jestem z tego świata – mogę być niezrozumiały – bo nie jestem z tego świata. Dawanie świadectwa nie jest proste – ale kto prawdziwie spotkał Ciebie, Chryste, ten nie idzie tam gdzie jest łatwiej, ale tam gdzie widzi Ciebie.

Stacja VII Drugi upadek

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Elloi”. Kto umie powiedzieć: Boże, w chwili upadku; kto umie powiedzieć: Ojcze, kiedy jest w ciemności i zupełnie nie odczuwa obecności Boga. Twoje, Jezu, „Elloi” wyraża wszystko. Boże mój, Tyś dał, a ja chcę pełnić Twoją wolę do końca. Jezu, ucz nas przyjmować wolę Boga i nawet w największych ciemnościach naszego życia, w trudach i beznadziei wołać: Boże mój!

Stacja VIII Jezus pociesza płaczące niewiasty

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego”. Jezu, Ty nawet obok płaczek nie przechodzisz obojętnie. Każdy Twój krok na tej drodze krzyża jest dzieleniem się z drugim człowiekiem. Idziesz i wciąż dajesz. Żaden spotkany przez Ciebie człowiek nie odchodzi pusty. Umiesz brać od innych, jak pokazałeś to w spotkaniu z Szymonem czy z Matką i umiesz dawać prawdziwie. Jezu, ucz mnie dawać całego siebie, ucz mnie na mojej drodze wiary kochać prawdziwie. Ale też naucz mnie przyjmować dary – te dary będą dla mnie nauką miłości i ocaleniem.

Stacja IX Trzeci upadek

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Czemuś mnie opuścił”. Jezu, wołasz do Ojca, który się ukrywa: gdzie jesteś? Czemu Cię nie odczuwam. Może pojawia się lęk, na pewno doświadczenie ogromnej samotności. Jezu, Ty wiesz, upadki mają sens – pokazują prawdę o człowieku, pokazują słabość. Ty upadłeś, bo popchnięto Cię, bito i krępowano więzami. Upadłeś pod grzechami i powstałeś jako Bóg zwyciężający grzech, jako Bóg podnoszący każdego z nas ze słabości. Jezu, Twoje powstanie uczy mnie powstawać. Pokazujesz mi jak nie szemrać, gdy moje upadki są spowodowane tym, że inny mnie popchnie, podłoży nogę. Uczysz przebaczać, uczysz powstawać. Ale najważniejsze, czego uczysz, to że bez Boga się nie podniosę. Uczysz, że bez Ciebie moje powstanie z upadku będzie niemożliwe.

Stacja X Jezus z szat obnażony

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Nie wiedzą co czynią”. Jezu, odarto Cię z szat, stoisz nagi przed moimi oczami. Nagi, znaczy będący w świetle, całkowicie przejrzysty, niemający nic do ukrycia. Pokazałeś mi wszystko o sobie. Jezu, ja często się nie zgadzam aby mnie rozbierano, aby odkrywano moje ciemne strony. Nie chcę być do końca prawdziwy, bo boję się, że będę nieprzyjęty. Dostosowuję się do towarzystwa, w którym jestem, aby mnie akceptowano. Umiem nawet zaprzeczyć samemu sobie, aby znaleźć przyjaciół. Chcę się pokazać w dobrym świetle. Jezu, ucz mnie być prawdziwym zawsze. To jest droga wiary. Ogołacać się i mówić prawdę o sobie.

Stacja XI Przybicie do krzyża

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Panie, nie poczytuj im tego za winę. Wypowiadałeś te słowa wielokrotnie. Ojcze, przebacz im, Ojcze przebacz im. Przebacz wszystkie obelgi i urągania. Przecież wyrok już zapadł przy pierwszej stacji, jaki więc cel mieli ludzie idący za Tobą drogą krzyżową, którzy się śmiali, szydzili, pluli na Ciebie i ośmieszali Cię. Przecież ich zachowanie nie ma sensu. A może wyznają zasadę: kopnij leżącego, nim wstanie. Ile nienawiści. Ile gestów niemających celu innego, jak tylko upodlić człowieka i sprowokować go, aby był taki, jak świat chce. Świat wymyślił sobie obraz Boga, w którego ramach Ty się nie mieściłeś. Panie, chroń mnie przed projektowaniem sobie obrazu Boga, chroń mnie przed projektowaniem sobie obrazu drugiego człowieka, spraw, bym ludzi nie wsadzał w ramki i Ciebie bym nie zamknął w ramach moich wyobrażeń. Pozwól mi także przebaczać na mojej drodze wiary tym, którzy mnie wsadzili w ramki, osądzili, ubiczowali, a teraz się śmieją.

Stacja XII Śmierć na krzyżu

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił”. Opuścił Cię. Nie, te słowa nie są zarzutem w stronę Boga, że pozostawił swojego Syna. Bóg nigdy nie opuszcza człowieka. I Ty, Jezu, wiesz, że pomimo iż nie czujesz obecności Ojca, On jest przy Tobie; inaczej nie mówiłbyś: Boże mój. Bóg jest, ale ukrył swoje oblicze przed grzechem. Ojciec jedynie znika z oczu, ale nigdy nie odchodzi. Jezu, Ty wiesz, że Ojciec jest przy Tobie. Ucz mnie Jezu takiej wiary – że Bóg mnie nie opuszcza – a gdy nie mogę Go dostrzec w moim życiu, to dlatego, abym odczuł kim dla mnie jest.

Stacja XIII Zdjęcie z krzyża

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Wykonało się”. Wszystko się stało, aby się wypełniły Pisma. Wykonana została cała wola Ojca. Na krzyżu dokonało się nasze odkupienie, to dzieło raz dokonane trwa na zawsze. Czego chcesz od nas Panie za Twe hojne dary. Czego za dobrodziejstwa, których nie znasz miary. Wszędy pełno Ciebie. Jezu, stań na mojej drodze, spraw, byśmy się spotkali.

Stacja XIV Złożenie do grobu

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego”. Wszystko co mam oddaję Tobie, Panie. Jezu, całkowicie oddałeś swe życie w ręce Ojca. A idąc drogą posłuszeństwa i spełniania woli Ojca, oddałeś całego siebie człowiekowi. Oddałeś całego siebie mnie. Jezu, ucz mnie takiego oddania się w ręce Boże. Abym całe moje życie poświęcił Ojcu, a tym samym cały oddawał się dla drugiego człowieka w miłości. Ta droga wiary jest drogą miłości. Idąc do Boga nie można przejść obojętnie obok drugiego człowieka. Jakże możesz kochać Boga, którego nie widzisz, kiedy nie kochasz człowieka, którego widzisz.

Zakończenie

Siedem słów z krzyża pokazuje mi, co znaczy wypełniać wolę Ojca, jak iść drogą posłuszeństwa, prawdziwej pokory. Jezu, pokazujesz mi, kim jest dla ciebie człowiek i kim winien być dla mnie. Nie sądzisz, nie potępiasz, nie szufladkujesz, ale przebaczasz całe zło. Miłość to prawdziwe zwycięstwo. Miłość zwyciężyła na krzyżu. Tylko miłość każdego z nas do Boga i drugiego człowieka może być w stanie przecierpieć krzyż.

ks. Piotr Kossakowski – wikariusz Parafii Matki Bożej Różańcowej w Niepołomicach

Artykuł Droga krzyżowa pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Rzeczywistość jest wielowymiarowa i niezwykle bogata. Na człowieka, na rodzinę, na wychowanie, na religię i na Kościół nie można patrzeć tylko socjologicznie, ekonomicznie czy prawnie. Istnieje bowiem wymiar duchowy całej tej rzeczywistości. I wydaje się, że kryzys dzisiejszego świata wynika przede wszystkim z naturalistycznego podejścia do wszystkiego, tzn. z okrojenia wizji świata z tego, co ponadnaturalne oraz z idealistycznego przekonania, że człowiek sam może stworzyć doskonałe prawo, idealny system ekonomiczny i pedagogiczny oraz zbudować idealną społeczność.

W V wieku św. Augustyn spierał się z Pelagiuszem i bronił łaski, która jest niezbędna do szczęśliwego życia. Pelagiusz i jego zwolennicy podkreślali, że natura sama wystarczy. Augustyn dostrzegał, że natura posiada po grzechu pierwszych rodziców swoje pęknięcia i niesprawności, które wymagają Bożej pomocy i uleczenia. Jedna z podstawowych prawd wiary chrześcijańskiej brzmi: Łaska Boża jest do zbawienia koniecznie potrzebna. Wydaje się, że dziś straciliśmy to przekonanie, pozostając często jedynie na poziomie tego, co naturalne.

Dzisiaj – jak mówił papież Benedykt XVI – żyjemy w czasach neopelagianizmu, gdzie funkcjonuje zachwyt nad możliwościami człowieka i rugowanie rzeczywistości łaski. Okazuje się jednak, że w człowieku, w dzieciach i młodzieży też, jest egoizm, słabość woli, niedoskonałość rozumu. Bardzo dobrze to pokazał laureat literackiej nagrody Nobla William Golding w powieści Władca much. Dzieci, które wylądowały na bezludnej wyspie, muszą bez dorosłych budować swój świat. Niestety, czytelnik odkrywa, że jest w nich egoizm, rywalizacja, żądza władzy, a nawet okrucieństwo.

Człowiek potrzebuje duchowego wsparcia, głębszej motywacji, zgody na trud i ofiarę, pomocy z wysoka, poruszenia umysłu i woli, potrzebuje łaski, stąd chrześcijańska wizja wychowania musi przekroczyć naturalistyczne wizje i otworzyć przed młodym człowiekiem duchowy świat Bożej pomocy.

Rozpoczynając nowy rok szkolny, warto sobie uświadomić, że religia chrześcijańska, z jej wizją świata duchowego i doświadczeniem łaski na modlitwie i w sakramentach świętych, dostarcza nieodzownych elementów formowania człowieka. Nie wystarczy patrzeć na człowieka jedynie w kluczu psychologii, pedagogiki, ekonomii, prawa i socjologii. Wszystkie te nauki mają wielkie znaczenie i osiągnięcia w rozumieniu człowieka, ale trzeba do nich dodać teologiczną wizję ludzkiej kruchości i moc łaski, która może – jak mówił Wieszcz – prostych „zjadaczy chleba – w aniołów przerobić” (Juliusz Słowacki, Testament mój). Człowiek po prostu potrzebuje pomocy Bożej, potrzebuje łaski. Nie zapominajmy o tym.

bp Piotr Turzyński

– adiunkt na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Instytucie Historii Kościoła i Patrologii, Biskup Pomocniczy Radomski, Delegat do Krajowego Duszpasterstwa Nauczycieli przy Konferencji Episkopatu Polski

fot. unsplash.com

Artykuł O naszym świecie, naturze i łasce, Goldingu i Augustynie pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Piękne świadectwo o swoich dziadkach dał Franciszek Beltrame Quattrocchi. Maria i Luigi są pierwszymi małżonkami razem wyniesionymi przez Jana Pawła II do chwały ołtarzy, 21 października 2001 roku. Franciszek mówił, że dziadkowie mieli w swoim życiu małżeńskim i rodzinnym cel oraz podporządkowaną mu strategię. Chcieli tak wychować dzieci, aby spotkać się z nimi w wieczności, w niebie.

Niezwykłe świadectwo dali rodzice Sługi Bożej Klary Corbelli Petrillo, która zmarła w opinii świętości 3 czerwca 2012 roku w Rzymie. Wielkim bólem wypełniła ich choroba nowotworowa córki, która rozpoczęła się w czasie, gdy nosiła pod sercem syna, Franciszka. Zresztą towarzyszyli jej i jej mężowi w cierpieniu, gdy stracili poprzednie dzieci, które urodziły się z wadami i z szybko zmarły. Klara była cudowną matką, nie zgodziła się nigdy na dokonanie aborcji, a w przypadku trzeciego dziecka złożyła siebie w ofierze, aby ono mogło żyć. Rodzice Klary w czasie pogrzebu – w którym uczestniczyły tysiące osób – i przez lata po jej śmierci zrozumieli, że Klara jaśnieje blaskiem heroizmu i świętości oraz inspiruje chrześcijańskie matki. Dziś inaczej patrzą na cierpienie swojej córki, gdyż zdają sobie sprawę jak wielkim skarbem stała się ona dla Kościoła. W tym świetle widzą, jak zadziwiające są wyroki Bożej Opatrzności – i uwielbiają Boga za wszystko.

Wielkim poruszeniem było świadectwo małżonków z Australii. Danny i Leila pochodzą z Libanu i należą do Kościoła katolickiego obrządku maronickiego. Wychowują swoje dzieci w miłości do Boga i bliźniego. Uczą je czytać Biblię i pomagać innym. W 2015 roku, w wyniku tragicznego wydarzenia, stracili trójkę dzieci. Pijany kierowca wjechał z wielką prędkością w grupkę dzieci, które szły na lody. Rodzice nosili w sercu niewyobrażalny ból. Kilka dni po tragicznej śmierci, w czasie modlitwy na miejscu wypadku, Leila zapytana o odczucia, mówiąc o kierowcy, powiedziała: „W moim sercu nie ma nienawiści. Przebaczam”. Wszystkie media w Australii były pod wrażeniem tego wyznania. Większym poruszeniem dla opinii publicznej stał się fakt przebaczenia, niż sama tragiczna śmierć dzieci. Poruszenie było tak wielkie, że w Australii data wydarzenia stała się Narodowym Dniem Przebaczenia, celebrowanym każdego roku. Leila wyznała, że przebaczenie przyniosło im „uzdrowienie i pokój” i choć ma złamane serce. to wie, że jej dzieci są w niebie. Po tym świadectwie trudno było powstrzymać łzy, a brawa na stojąco przez długi czas świadczyły o poruszonych sercach słuchających.

W świecie wyblakłych wartości i zatartych granic między dobrem i złem okazuje się, że są miliony szlachetnych ludzi, wielkich sercem małżonków i konsekwentnych chrześcijan, którzy z Boga czerpią siłę do dobrego życia i wierności ideałom. Warto i trzeba o nich pamiętać – i mówić. W wakacyjnym czasie odbywało się wiele rekolekcji dla małżeństw i rodzin. Osobiście uczestniczyłem w 15-dniowych rekolekcjach Domowego Kościoła Ruchu Światło-Życie w Wilnie. To jest nadzieja dla świata i Kościoła. Takie rodziny są solą ziemi i światłem świata.

bp Piotr Turzyński

– adiunkt na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Instytucie Historii Kościoła i Patrologii, Biskup Pomocniczy Radomski, Delegat do Krajowego Duszpasterstwa Nauczycieli przy Konferencji Episkopatu Polski

Artykuł O rodzinie, niebie i nadziei pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

W wielkiej dyskusji o Kościele, pośród podkreślanych słabości i wielkich ataków na Kościół, nie wolno nam, chrześcijanom, zapomnieć o pięknie Kościoła. Pięknem Kościoła jest miłość, która ma swoje źródło w Bogu i jaśnieje w sercach tych, którzy poszli za Nim, służyli Bogu i Bożej sprawie. Św. Jan Paweł II napisał w adhortacji o Kościele w Europie: „Nie sposób zapomnieć o niezliczonych synach i córkach Kościoła, którzy na przestrzeni dziejów kontynentu europejskiego realizowali wielkoduszną, autentyczną świętość w ukryciu życia rodzinnego, zawodowego i społecznego. «Oni wszyscy, niczym ‘żywe kamienie’ wsparte na Chrystusie, ‘kamieniu węgielnym’, tworzyli Europę jako budowlę duchową i moralną, pozostawiając potomności najcenniejsze dziedzictwo. Tak spełniła się obietnica Chrystusa: ‘Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca» (J 14,12). Święci są żywym dowodem spełnienia się tej obietnicy i zachęcają, aby wierzyć w nią nawet w najtrudniejszych godzinach dziejów” (Jan Paweł II, Ecclesia in Europa, 14).

Młodzi chrześcijanie niedawno otrzymali piękny wzór do naśladowania w postaci błogosławionego Karola Acutisa. Nowoczesny młodzieniec, biegły w sprawach informatyki i współczesnych mediów, codziennie jest na Eucharystii, służy jako ministrant i ewangelizuje swoje środowisko. Swoją chorobę nowotworową i cierpienie ofiaruje za Kościół i papieża. Fascynuje nas osoba Kardynała Stefana Wyszyńskiego, który łączy uniwersalizm Kościoła z patriotyzmem, potrafi cierpieć z powodu wiary w imię wolności Kościoła i chroni serce przed pogardą i nienawiścią. Zadziwia nas Matka Róża Czacka, która swoje nieszczęście niewidzenia zamienia w błogosławieństwo dla wszystkich, którzy dotąd z powodu braku wzroku byli pozostawieni na marginesie życia. Czyż w świecie antyklerykalizmu nie jaśnieje niezwykłym blaskiem błogosławiony ksiądz Jan Macha, który głosi kazania o niebie, pomaga potrzebującym wsparcia i choć młody, nie boi się śmierci? Warto zauważyć jak piękna jest dziewczyna z bogatej francuskiej rodziny, Paulina Jaricot, która nie zostaje pochłonięta przez próżność i bogactwo, ale posiada wrażliwość na duchowy świat i organizuje grupy modlitewne. W świętym Karolu de Foucauld Pan Bóg i Kościół chcą nam pokazać, że nikogo nie można spisywać na straty. Dopóki człowiek żyje, jest nadzieja na nawrócenie i łaskę. Żądny przygód młodzieniec, zabijaka i lekkoduch, ostatecznie nie zadawala się pustką i odnajduje w sobie pragnienie innego świata. Po przemianie staje się bratem uniwersalnym dla muzułmanów, pogan i wszystkich, którzy go spotkają. Jego siłą jest Chrystus. Nie wolno nam też być powierzchownymi w patrzeniu na historię i ludzkie losy. W beatyfikacji sióstr Marii Paschalis i 9 towarzyszek, zamordowanych przez żołnierzy radzieckich w 1945 roku, trzeba zauważyć, że ciągle mało wiemy o heroizmu chrześcijan, sióstr zakonnych i kapłanów w czasie ostatniej wojny światowej i w latach komunizmu. Dla nauczycieli zajaśniała w tym roku jako Patronka błogosławiona Natalia Tułasiewiczówna, nowoczesna i głęboka polonistka, wierna swojej misji nawet w obozie w Ravensbrück.

Na beatyfikację czekają:

Wanda Malczewska, w XIX wieku dostrzegająca godność włościan,

Kazimiera Gruszczyńska, opiekunka chorych,

Stanisława Leszczyńska, położna ratująca życie w Auschwitz,

bp Piotr Gołębiowski, pokorny Pasterz zmagający się o jedność Kościoła,

ks. Wincenty Granat, na którego podręcznikach wychowywały się pokolenia kapłanów,

Robert Schuman, twórca zbudowanej na chrześcijaństwie wspólnoty europejskiej,

Ks. Roman Kotlarz, głoszący prawdę i prześladowany przez komunistyczną bezpiekę,

Ks. Franciszek Blachnicki, twórca największego ruchu młodych chrześcijan w Polsce,

Wanda Błeńska, podporucznik AK, lekarka nazywana Matką Trędowatych;

i wielu innych.

Kościół niosący Chrystusa i Jego Ewangelię jest płodną Matką wielkich duchem szlachetnych ludzi. Każda z tych postaci zasługuje, aby o niej mówić na lekcjach historii i na katechezie. I mamy pewność, że historia Kościoła na tym się nie kończy.

bp Piotr Turzyński– adiunkt na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Instytucie Historii Kościoła i Patrologii, Biskup Pomocniczy Radomski, Delegat do Krajowego Duszpasterstwa Nauczycieli przy Konferencji Episkopatu Polski

fot. wikipedia

fot. unsplash.com

Artykuł O zachwycie, pięknie Kościoła i nowych świętych pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

W Sekwencji na uroczystość Zesłania Ducha Świętego śpiewamy: „bez Twojego tchnienia cóż jest wśród stworzenie, jeno cierń i nędze”. Człowiek potrzebuje Ducha Świętego, Jego ożywczego tchnienia i Jego mocy. Potrzebuje Go młody człowiek wchodzący w życie, szukający swojego miejsca w społeczności i pytający o prawdę oraz sens życia. W posługiwaniu biskupim kwiecień, maj i czerwiec są zdominowane udzielaniem sakramentu bierzmowania. To są miesiące, w których rozbrzmiewa więc katecheza o Duchu Świętym i modlitwa przyzywająca Ducha Świętego nad młodym pokoleniem chrześcijan. Jednocześnie Duch Święty, choć przychodzi w sakramencie bierzmowania bardzo personalnie i czyni sobie mieszkanie w młodym sercu, to jednak nie bez znaczenia jest to dla konkretnej wspólnoty parafialnej i całego Kościoła. Nie jest to bez znaczenia dla naszej polskiej ziemi i naszej przyszłości. Wierzę, że dopóki Duch Święty będzie przyzywany nad naszą ziemią i nad sercami młodych ludzi, to człowiek znajdzie w Nim pociechę w swoich smutkach i niepokojach oraz będzie potrafił odnaleźć prawdę w chaosie świata.

Z wielkim wzruszeniem patrzę na młodych ludzi, którzy przejęci, czasem z powagą, czasem z uśmiechem, czasem zdumieni tym co się dzieje, opowiadają na moje słowa: „Przyjmij znamię daru Ducha Świętego” – „Przyjmuję. Amen”. Mam nadzieję, że w chwilach smutku, albo zagubienia usłyszą głos Pocieszyciela – „Kocham cię”, „Jesteś Bożym Dzieckiem”, „Masz godność, żyj godnie”, albo po prostu „wystarczy ci Bożej łaski”. Święty Augustyn w swoich Wyznaniach wyraża pewien żal, że nie został dotknięty łaską chrztu wcześniej, kiedy był dzieckiem, bo może to ochroniłoby go przed błędnymi ścieżkami młodości. Łaska sakramentu ma znaczenie i moc, choć wymaga współpracy i raczej nie jest mechaniczna i z automatu, a jednak mocą czynionego dzieła (ex opere operato), w znany jedynie do końca Bogu sposób, działa. Chroni i prowadzi, oświeca i uświęca.

bp Piotr Turzyński – adiunkt na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Instytucie Historii Kościoła i Patrologii, Biskup Pomocniczy Radomski, Delegat do Krajowego Duszpasterstwa Nauczycieli przy Konferencji Episkopatu Polski

fot. mateus-campos-felipe/unsplash.com

Artykuł O mocy Ducha, pocieszeniu i prawdzie pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Ojcze, spotykamy się w Wielkim Poście roku Pańskiego 2022. Zawsze w tym czasie przypominano nam o triadzie post-modlitwa-jałmużna. Z tych trzech oczywiście najłatwiej było ogarnąć kwestię postu (żeby zrzucić boczki po zimie i zrobić miejsce przed Wielkanocą). W tym roku do głosu silniej dochodzi kwestia jałmużny, bo wielu z nas przypomina sobie, że post służy też temu, żeby zaoszczędzić i oddać potrzebującym, a potrzebujących widać dziś bardzo wyraźnie. I jest temat modlitwy, może trochę w cieniu. Jakie myśli Ojcu towarzyszą szczególnie w tegorocznym Wielkim Poście?

Powiem tak: post, modlitwa i jałmużna to tylko środki, narzędzia przybliżające do Pana Boga. Ewangelie od samego początku Postu cały czas mówią o miłości bliźniego, co w kontekście wojny brzmi szczególnie mocno: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, Mnieście uczynili”. Jako wierzący, mamy przede wszystkim odpowiadać na Ewangelię. Miejmy w głowie, że Pan Bóg daje nam przykazanie miłości Boga, bliźniego i siebie samego, bo doskonale wie, że z tym będziemy mieli najtrudniej. Co za sztuka mniej jeść dla schudnięcia, chodzić po górach dla kondycji i nie jeść słodyczy – choć to też przydatne. Zdecydowanie trudniej jest powalczyć o miłość bliźniego – i to nie tylko w znaczeniu ogólnym i globalnym, takiego „ogólnego współczucia” na przykład Ukrainie, ale też w sensie zupełnie osobistym: wobec sąsiadów czy najbliższych. Post i jałmużna są narzędziami walki o miłość bliźniego. Post – wiadomo, rezygnuję z czegoś z myślą o Bogu i drugim człowieku. Jałmużna – daję coś człowiekowi, niekoniecznie chodzi o pieniądz, może chodzić o czas. Wiele osób oddaje teraz swój czas, aby pomóc uchodźcom, choć mają mnóstwo innych spraw albo mogliby po prostu odpocząć. Kiedy robi się to z myślą o Bogu i bliźnim, to samo z siebie bardzo rozwija wiarę. Triada jest ważna – ale to tylko narzędzie, żeby łatwiej było iść za Ewangelią.

Wrócę do tematu modlitwy. Patrząc na obrazy z tej wojny czujemy straszny gniew i czasem można się wpędzić w taką „modlitwę przeciwko komuś”. Szczerze mówiąc, ja przestałam o cokolwiek prosić. A jak wesprzeć i do jakiej modlitwy zachęcać te osoby, które doznały wielkich krzywd? Jaka modlitwa, w Ojca doświadczeniu, ma szansę dać pokój serca?

Znowu – o miłość bliźniego chodzi, tak strasznie trudną… W piątek mieliśmy Ewangelię o pojednaniu się z bratem – pojednaj się z bratem, zanim złożysz ofiarę. Mnie łatwo mówić, ja mam po prostu obowiązek pogodzić się ze współbratem w klasztorze przed zachodem słońca. I są to raczej drobne sprawy.

A z takim Putinem co zrobić? Śmierci nikomu życzyć nie można, trzeba się modlić o nawrócenie, sam to robię, ale tego nie doradzam. Co mam powiedzieć tym paniom z Ukrainy? Mnie jest bardzo trudno wymyślić, co należy powiedzieć nawet moim parafianom, którzy do mnie przychodzą po stracie kogoś bliskiego, w takiej sytuacji często czuję niepewność. Ale doświadczyłem, że czasem nie ma co mówić, trzeba tylko towarzyszyć. Posiedzieć, wysłuchać albo pomilczeć wspólnie.

Co do modlitwy – naszą korbielowską specjalnością jest Adoracja w ciszy. Mamy Adorację w kościele dwa razy w tygodniu, swoją wspólnotową w klasztorze, a oprócz tego kościół jest po prostu stale otwarty, każdy może przyjść i w ciszy pobyć przed Najświętszym Sakramentem. To niesamowicie dużo daje, daje spokój i koi duszę.

Chciałabym chwilę porozmawiać o wyzwaniach duszpasterskich – może mniej w skali ogólnopolskiej, a bardziej w kontekście małego Korbielowa. Do wsi liczącej ośmiuset mieszkańców przyjechało ponad dwieście osób z Ukrainy. Proporcjonalnie to bardzo dużo, ale jednocześnie – policzalne. Nasi goście są bardzo rozpoznawalni, mieszkają geograficznie w bliskiej odległości, mamy szansę na bardziej osobiste podejście. Muszę powiedzieć, że byłam zachwycona sposobem, w jaki Ojciec ich przywitał: bez zbędnych uniesień, bez zadęcia, normalnie. Opowiedział Ojciec, gdzie się znajdują, bo przecież tydzień wcześniej nie mieli pojęcia o istnieniu Korbielowa. Dał im Ojciec odczuć, że są tu mile widziani, tak po prostu. Jak Ojciec widzi teraz swoje zadania jako proboszcz, także w kontekście zbliżającej się Wielkanocy? Jeśli o Wielkanocy jeszcze Ojciec nie myślał, to jest to zupełnie zrozumiałe, zważywszy na tempo ostatnich wydarzeń…

Wyzwanie duszpasterskie to jest ciekawy wątek. Społeczne działania swoją drogą, ale ja jestem księdzem, zakonnikiem i moim obowiązkiem jest otoczenie tych ludzi opieką duchową. Dużym ułatwieniem jest dla mnie fakt, że w swoim czasie intensywnie uczyłem się białoruskiego, ponieważ zamierzałem tam wyjechać na stałe do pracy, bywałem na Wschodzie wiele razy. Poznałem napięcia kulturowe i religijne. Bo z naszego (polskiego i katolickiego) punktu widzenia – w dziesiątym wieku nasze drogi z prawosławiem się rozeszły, jest to żywa rana w naszej chrześcijańskiej rodzinie, ale jednocześnie księża prawosławni mają sukcesję apostolską i sprawują ważne sakramenty. Z katolickiej perspektywy – mamy wielką wspólną bazę. Na Wschodzie te napięcia są dużo silniejsze, zdarza się, że prawosławny nie wejdzie do kościoła katolickiego – i odwrotnie. I teraz ci ludzie przyjechali tutaj. Cerkiew jest sto kilometrów stąd. Nie damy rady wozić wszystkich chętnych co niedziela, choć chcemy jakiś wyjazd zorganizować. Próbujemy łagodzić kulturowe ograniczenia, żeby nie bali się do nas przyjść. Część z prawosławnych uczestniczy we Mszy świętej, nawet w tygodniu, przychodzą potem po błogosławieństwo. Inni mają opór – i ja to rozumiem.

Druga rzecz to możliwość spowiedzi: tak się kapitalnie złożyło, że jeden z naszych ojców zna ukraiński, zorganizowaliśmy więc specjalne godziny spowiedzi po ukraińsku, przecież trwa Wielki Post i nawet nieco zobojętniali wierni mają potrzebę Spowiedzi przed Wielkanocą, choćby to był jedyny raz w roku. Chcemy to umożliwić.

Co do Wielkanocy, to szczerze nie wiem jak będzie; każdy dzień przynosi nowe wyzwania i nowe dane. Na dzisiaj wydaje mi się, że ci, którzy mieszkają z rodzinami, będą tam przygarnięci i otoczeni opieką, a ci, którzy mieszkają w hotelach czy pensjonatach, tworzą naturalne grupy i będą sami chcieli sobie stworzyć warunki domowe, jakiś rodzaj wspólnoty. Do tego dochodzi różnica pomiędzy kalendarzem gregoriańskim a juliańskim, Wielkanoc przypada po prostu w innym terminie. Będzie czas jeszcze o tym pomyśleć.

A jak, Ojca zdaniem, świeccy mogą się włączyć w ten wymiar – powiedzmy – wspólnotowy? Jak możemy dać do zrozumienia naszym Gościom, że mogą się czuć mile widziani w katolickiej parafii? Nie narzucając się przy tym ze swoim światopoglądem i nie przeciągając „na swoją stronę”?

O nie, wszelki prozelityzm jest tu mocno niewskazany. To prawda, że musimy się zintegrować, i że po naszej stronie jest sporo do zrobienia, niekoniecznie materialnie. Dać coś, kupić i zawieźć jest łatwiej. „Jałmużna czasu” jest trudniejsza, a bardzo bardzo potrzebna i pomocna. Można pójść wspólnie z przybyłymi osobami na spacer, pokazać okolicę, żeby czuli się pewniej i się nie gubili. Uważam też, że super cenne są zwykłe rozgrywki w piłkę czy w bilarda między dziećmi albo wspólne wypicie herbaty w Cafe Siena.

I jeszcze jedno. Osobiście mam silną blokadę mentalną i językową i w ogóle spory stres, jeśli chodzi o kontakty z szeroko pojętym Zachodem, a Wschód jest mi naturalnie bliski. Wyobrażam sobie, że ktoś może mieć taką blokadę wobec ludzi ze Wschodu, czy po prostu cudzoziemców. Trzeba swoje obawy schować do kieszeni i po prostu pogadać, choćby zamienić dwa słowa pod kościołem po Mszy św.

Jeszcze jedna myśl: ci ludzie doświadczyli traumy – to prawda. Potrzebują pomocy psychologicznej – zapewne, ale psychologów jest garstka, nie nastarczymy. A taką zwyczajną miłością braterską da się wiele zaleczyć. Nawet dzisiaj, kiedy pomagałem dwóm paniom z Ukrainy otwierać kawiarnię – bo one się włączyły w jej prowadzenie – opowiadały mi, że miały okropną noc, bo o czwartej rano włączyły się czujki przeciwpożarowe i wszystkie rzuciły się ubierać i uciekać, gdyż dla nich to brzmiało jak alarm przy nalotach. Tak samo reagują na syreny straży pożarnej. A my w tej sytuacji możemy ich wysłuchać i dawać im nasz spokój, naszą równowagę, samą postawą dać do zrozumienia, że tu są bezpieczne.

Dziękuję Ojcu za rozmowę.

Artykuł Miłością braterską da się wiele zaleczyć pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Od miesięcy słyszę z ust rodziców szkół podstawowych, że dzieci są przeciążone. Bywa, że w tygodniu codziennie mają klasówkę. Nie ma żadnego dnia bez stresu. Funkcjonują w ciągłym napięciu. Nie wiem skąd to wynika, bo czasem dzieci mają po kilkanaście ocen z jednego przedmiotu, a przecież klasówka nie jest jedyną metodą uczenia i sprawdzenia wiedzy. Być może podstawy programowe są zbyt obszerne. Wydaje się, że nikt nie panuje nad całością, a specjaliści z różnych dziedzin rozszerzyli w sposób nieprawdopodobny zakresy wiedzy. Wygląda to, jakbyśmy chcieli stworzyć człowieka-wikipedię, który nie będzie umiał cieszyć się życiem, będzie smutny i zniechęcony do jakiegokolwiek uczenia się. A przecież trzeba kochać uczniów, pamiętać także o dzieciństwie i młodości, które mają swoje prawa i swój jedyny, niepowtarzalny czas. Warto znaleźć właściwą równowagę między wymaganiami a łagodnością, żeby nie zniszczyć dzieciństwa i młodości. To jest naprawdę sztuka uczenia i wychowywania.

W trzeciej rekomendacji wspomniany raport podkreśla bardzo ważną rzecz: „Troska o kondycję psychiczną dzieci i młodzieży powinna mieć pierwszeństwo przed troską o pełną realizację podstawy programowej. Zmniejszenie wymagań jest warunkiem wyrównywania szans edukacyjnych pomiędzy uczniami, którzy dobrze przeszli okres pandemii dzięki większej odporności psychicznej lub dzięki skutecznemu wsparciu ze strony najbliższych, a uczniami nie mającymi takiego wsparcia, cechującymi się większą wrażliwością psychiczną lub mającymi specjalne potrzeby edukacyjne”.

Raport mówi też, że jeśli nauczyciele są przeciążeni dokumentacją i całą szkolną sprawozdawczością, istnieje możliwość choćby częściowego zmniejszenia czasu i energii poświęconej na tego typu zadania, aby mogli jeszcze bardziej oddać się na bezpośrednią służbę młodemu pokoleniu (rekomendacja 4). Pani prof. Małgorzata Janas-Kozik, pełnomocnik Ministra Zdrowia ds. psychiatrii dzieci i młodzieży, w jednym z wywiadów zauważyła, że nauczyciele są świadomi trudności młodych i wskazują w 40%, że największym zagrożeniem u dzieci dziś jest depresja. Naszym zadaniem jest ocalić następne pokolenie.

Bardzo ciekawy jest też raport „Rozmawiaj z klasą. Codzienność wychowawstwa – co jest ważne dla wychowawców i młodych ludzi?”. Warto z tymi raportami zapoznać wszystkich nauczycieli. Trzeba szukać zrozumienia swojej misji i inspiracji. Dla chrześcijańskich nauczycieli motywacją do służby i do rozwoju są słowa Chrystusa: „Wszystko co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40).

bp Piotr Turzyński

\– adiunkt na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Instytucie Historii Kościoła i Patrologii, Biskup Pomocniczy Radomski, Delegat do Krajowego Duszpasterstwa Nauczycieli przy Konferencji Episkopatu Polski

Artykuł O raporcie, klasówkach i miłości do uczniów pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Aby w ogóle można było mówić o pracowitości, nie wolno nam zapominać o regularności. To właśnie systematyczność nadaje pełnej wartości pracy sprawiając, że nie jest ona jednorazowym zrywem ani słomianym zapałem, lecz staje się dobrym nawykiem. W skład szeroko pojmowanej pracowitości wejdzie też skuteczne i rozsądne planowanie – to ono spowoduje, że praca będzie miała sensowny i logiczny przebieg, ułatwiający osiągnięcie poszukiwanych efektów końcowych. Wreszcie punktualność i terminowość będą tymi wyznacznikami, które pomogą skutecznie organizować sobie zadania.

Na tak postawionym fundamencie można budować dalej. Kluczem do pojęcia pracowitości jest PRACA DOBRZE WYKONANA (PDW). Przede wszystkim ma ona cel i sens – nie jest zatem jałowym i machinalnym wykonywaniem jakichś czynności bez zrozumienia, lecz prowadzi do Dobra, z czego wykonujący pracę zdaje sobie sprawę. W tym ujęciu praca ma walor heroiczny i może być też rozumiana jako służba innym. Ważne jest dokładne i sumienne wykonanie każdego zadania, również gdy teoretycznie nikt tego nie kontroluje z zewnątrz. Taka postawa płynącej z wnętrza obowiązkowości i dbałości o jakość pracy spowoduje, że efekty działania dadzą autentyczną radość. Kolejnym elementem PDW jest dobry wypoczynek. Nieumiarkowane zatracenie się w pracy prowadzić może do zaniedbania bliźnich i w efekcie spowodować, że praca nie wyda dobrych owoców. Z kolei zły wypoczynek spowoduje zmarnowanie czasu wolnego i negatywnie odbije się też na samej pracy. Wreszcie na koniec warto podkreślić aspekt wspólnotowy pracowitości – wykonywanie czegoś razem buduje więzi, umacnia relacje i staje się źródłem radości. Pracowitość, rozumiana tak jak powyżej, jest cnotą i stanowi wartość. Ubogaca człowieka, pomaga mu wzrastać, może uczynić go lepszym, a przy okazji pomóc mu przysłużyć się bliźnim i zbudować z nimi autentyczną więź na drodze ku dobrym owocom.

Przekładając powyższe rozważania na konkrety życia szkolnego warto zaznaczyć, że uczenie się pracowitości jest procesem długofalowym. Regularność nauki ułatwia zapamiętywanie i zrozumienie, planowanie pozwala sensownie rozłożyć siły poświęcane na przyswajanie wiedzy, punktualność i terminowość uczą odpowiedzialności za swoje działania, określenie sensu nadaje kierunek lekcjom przedmiotowym i godzinom wychowawczym, ucząc przy tym, że wiedzę zdobywamy w konkretnym, dobrym celu. Sumienność pomaga właściwie przygotować się do zadań dnia szkolnego, a wspólna praca uczy pomocy kolegom w duchu służby. Wreszcie dobry wypoczynek daje siły do radosnego odkrywania nowych wspaniałości w krainie wiedzy. Pracowitość to dźwignia, która pomaga nam wszystkim wzrastać i czyni nas lepszymi ludźmi, a w efekcie pomaga stawiać kolejne kroki na drodze ku świętości.

„Uświęcanie własnej pracy nie jest jakąś chimerą ale posłannictwem każdego chrześcijanina: twoim i moim. W ten sposób ujął to pewien tokarz, który powiedział: <Napełnia mnie szczęściem ta pewność, że kierując tokarką i śpiewając, śpiewając dużo – wewnątrz i na zewnątrz – mogę stać się święty: jak dobry jest nasz Bóg!”> (Św. Josemaría Escrivá, „Bruzda”, 517).

Jakub Janik

– nauczyciel historii i WOS-u, wicedyrektor Szkoły Podstawowej „Wierchy” Fundacji Sternik Kraków

Artykuł Pracowitość pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Aniołowie, aniołowie biali,

o! Przyświećcie blaskiem skrzydeł swoich,

by do Pana trafił ten zgubiony

i ten, co się oczu podnieść boi,

i ten, który bez nadziei czeka,

i ten rycerz w rozszarpanej zbroi,

by jak człowiek szedł do Boga-Człowiek,

aniołowie, aniołowie biali.

Myślę, że dla młodego pokolenia chrześcijańscy rodzice i wierzący nauczyciele powinni być aniołami, prowadzącymi do Boga-Człowieka. To jest bardzo ważne zadanie, żeby nie zostawić następnego pokolenia w pustce i nihilizmie z rozpaczą, albo cynizmem w sercu. Niech się nie spełni na nich wiersz Leopolda Staffa Idą gościńcem, który opowiada jaka jest ludzka „boleść sroga”. Ludzie są smutni i bardzo chorzy, bo „sami sobie doktorzy” i „własnych mąk lekarze”. Pyta Staff: „Jak zwie się wasza boleść sroga? – Nie mamy Boga! Brak nam Boga!”.

Ojciec Święty Benedykt XVI mówił, że bardzo ważnymi wezwaniami do uwierzenia i dowodami na istnienie Boga są świadkowie wiary i dzieła sztuki. Trzeba młodym pokazywać świętych z poprzednich wieków i z naszych czasów. O ile można dyskutować z jakąś myślą, ideą, to przecież raczej nie dyskutuje się z życiem św. Augustyna, św. królowej Jadwigi, Tomasza Morusa, Brata Alberta Chmielowskiego, ojca Maksymiliana, siostry Faustyny. Mamy przecież świętych świadków już z naszych czasów. Są tu zarówno starsi i młodsi. Warto ich wydobywać, mówić o nich. To świadectwo życia porusza i przekonuje. Ono ma także inspirującą siłę.

Świadkami wiary są także twórcy kultury, którzy przez swoje dzieła mówią o wierze i przywiązaniu do niej. Wielkie i piękne bazyliki i katedry w Europie świadczą o wierze twórców i poprzednich pokoleń. Antonio Gaudi, architekt La Sagrada Famiglia w Barcelonie, jest kandydatem na ołtarze. Dzieła sztuki w pinakotekach mówią o wierze Fra Angelico, Giotta, Michała Anioła, Rafaela, Rublowa, Caravaggia, Rembrandta, Matejki i wielu innych. Muzyka Palestriny, Mozarta, Bacha, Verdiego, Góreckiego nie byłaby zrozumiała bez znajomości wiary. Wiara jest kluczem do zrozumienia kultury europejskiej i światowej. Dante, Hugo, Dostojewski i Mann, nasi wieszczowie narodowi, Sienkiewicz, Wyspiański i Staff byliby okaleczeni, gdybyśmy z ich dzieł wycięli wiarę. W 200. rocznicę urodzin Cypriana Kamila Norwida trzeba młodym czytać Moją piosnkę II, bo to nie tylko świadczy, że kochał Ojczyznę i tęsknił za nią, ale modlił się do Boga, cenił sobie polski zwyczaj pozdrawiania się i przyznawania do wiary: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”.

Wielkim zadaniem na dziś katechetów i chrześcijańskich nauczycieli, zwłaszcza historii i języka polskiego, jest pokazać świadków wiary i wielką kulturę chrześcijańskiego świata. Nie przemilczając tych spraw mogą otwierać młode serca na skarb wiary.

bp Piotr Turzyński

– adiunkt na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Instytucie Historii Kościoła i Patrologii, Biskup Pomocniczy Radomski, Delegat do Krajowego Duszpasterstwa Nauczycieli przy Konferencji Episkopatu Polski

fot. unsplash.com

Artykuł O wielkich poetach i sztuce, o aniołach i wierze pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Sięgam do najwcześniejszych wspomnień. Oto Pan Bóg przyjdzie, z rzeszą świętych k’nam przybędzie. Dzieci, chroniąc palce przed woskiem kapiącym ze świec, wędrują procesyjnie przed ołtarz. – Mamusiu, co znaczy k’nam? Może dziś uda mi się wylosować figurkę Jezuska… – Wielka światłość w dzień ów będzie. Znowu melodia gregoriańska o charakterystycznej skali, szybko zapamiętana dzięki kilkukrotnemu powtórzeniu. Po skończonych Roratach wracam z gromadą dzieci do domu, śnieg skrzypi pod nogami, a w uszach wciąż rozbrzmiewa melodia Archanioł Boży Gabryjel. Dlaczego Gabryjel, a nie Gabriel? – Próbuję wyobrazić sobie zwiastowanie, o którym opowiadają kolejne zwrotki. Po latach dopiero zrozumiałam, że pieśni stanowią literacką odmianę Biblii Pauperum.

Rorate coeli desuper. W pamięci żywo rozbrzmiewa śpiew scholi w krakowskiej bazylice oo. Dominikanów. Surowy chorał gregoriański, z basowym burdonem w tle. Kościół wypełniony tłumem zaspanych jeszcze studentów. Recytatywne łacińskie zwrotki zapadają w pamięć. Nie bądź zagniewany Panie… Spójrz na udrękę twego ludu i poślij Tego, którego masz posłać.

Autostrada we Włoszech, grudniowe popołudnie, wokół zaśnieżone szczyty Alp. Wracamy z mężem do Krakowa. Gwiazdo morza głębokiego, Matko Boga najwyższego. Śpiewamy zachwycając się głębokim tekstem i modalną melodią. To pieśń ze zbioru rękopisów sióstr benedyktynek w Staniątkach, polska wersja hymnu Ave Maris Stella.

Kilka lat później. Aula średniej szkoły muzycznej. Słucham pieśni adwentowych śpiewanych przez uczniów, ze skomponowanymi przez nich akompaniamentami. Fascynuje mnie różnorodność stylistyczna: melodie proste i sylabiczne przeplatają się ze śpiewami o cechach melizmatycznych. Niektóre z nich mają swe źródło w gregoriańskich hymnach i antyfonach. Liczne zazwyczaj zwrotki urzekają bogactwem treści: oto różnie opowiedziane historie zwiastowania; żarliwe błagania Boga o zesłanie Zbawiciela dla ocalenia grzesznego człowieka; wezwania i prośby o wstawiennictwo Maryi – Matki Odkupiciela, Ścieżki do Nieba, Bramy do Raju, Jedynej Nadziei.

I ostatnie wspomnienie. Zaprzyjaźnione mamy spotkały się, by śpiewać pieśni adwentowe. Na podłodze baraszkuje niemowlak, inny śpi w wózku, kilkoro starszaków siedzi zasłuchanych, tuląc się do mam. Bo czy nie jest intrygująca opowieść o człowieku zabłąkanym wśród okropnej nocy, którego nikt nie wspomógł w niemocy? Na szczęście przyszła wiekami żądana z judzkiej krainy Dziewica wybrana, która pokorą i oczy skromnymi Boga samego ściągnęła ku ziemi. I wszystko dobrze się skończyło. – Czy wiecie dzieci, że ta pieśń ma ponad dwieście lat, a słowa do niej ułożył Franciszek Karpiński? Ten sam, który jest autorem tekstu kolędy Bóg się rodzi. – Mamy przewracają kolejne strony Śpiewnika kościelnego ks. Jana Siedleckiego. – Nie wiedziałam, że pieśni adwentowych jest tak dużo! – stwierdza jedna z nich ze zdumieniem. Tak, jest ich wiele, ale nie wszystkie są powszechnie śpiewane. Jeszcze więcej pieśni adwentowych znaleźć można w dziewiętnastowiecznym Śpiewniku kościelnym ks. Michała Mioduszewskiego.

Płomień rozgryzie malowane dzieje, skarby mieczowi spustoszą złodzieje, pieśń ujdzie cało. W myśli dzwonią mi słowa Mickiewicza i postanawiam w tym Adwencie nauczyć moje dzieci jednej, a może dwóch nieznanych dotąd pieśni adwentowych. To już coś! Ale można więcej. Znana jest w Polsce tradycja wspólnego kolędowania w okresie bożonarodzeniowym. Dlaczego więc nie stworzyć nowej tradycji – śpiewów adwentowych? Przy rodzinnym stole, w niedzielne popołudnie, w gronie najbliższych; przed wieczorną Mszą Świętą we współpracy z zaprzyjaźnionym organistą; podczas katechezy szkolnej; na spotkaniu dla coraz częściej powstających grup mam z dziećmi… Sposobów może być wiele.

Oby pieśń adwentowe trwały w pamięci, a nie tylko w śpiewnikach; oby towarzyszyły naszej grudniowej codzienności; oby stały się naszą modlitwą. Wtedy po czasie błagania O spojrzyj, spojrzyj na lud Twój znękany i ześlij Tego, co ma być zesłany z tym większą wdzięcznością zaśpiewamy na Pasterce: Wśród nocnej ciszy głos się rozchodzi: wstańcie pasterze, Bóg się nam rodzi. Na przekór światu, który wszystko chce mieć od razu, celebrujmy oczekiwanie – oczekiwanie na przyjście Zbawiciela.

Maria Pawlisz

– teoretyk muzyki, obecnie menadżer ogniska domowego na pełnym etacie. Mama sześciorga dzieci

Artykuł Modlitwa pieśniami pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Młodzi sami zawsze dają nam nadzieję. Mimo wszystko Kościół bogaty jest w młodych świadków wiary. Świętymi zostali Perpetua, Felicyta, Agnieszka, Łucja, Józef Sanchez del Rio, królowa Jadwiga, królewicz Kazimierz, Stanisław Kostka i bardzo wielu innych. Do tego wyjątkowego grona należy zaliczyć błogosławioną Karolinę Kózkównę, w ostatnich latach Klarę Badano, Karola Acutisa i beatyfikowaną 24 października tego roku w Rimini Sandrę Sabattini, młodą narzeczoną. Napisała już jako 11-letnia dziewczynka: „Życie bez Boga jest stratą czasu, nudą i płytką zabawą w oczekiwaniu na śmierć”. Studiowała medycynę i należała do Wspólnoty Jana XXIII, a swoją pasją uczyniła pracę wśród niepełnosprawnych i ubogich. Prowadziła dziennik duszy, miała kierownika duchowego, była narzeczoną. Nie miała doświadczeń mistycznych, nie była wystawiona na próby heroizmu i cierpienia, ale zawsze była pełna życia i energii. Sandra odkryła smak życia z Bogiem. Mówią, że należała do „normalsów”. Zginęła w wypadku samochodowym w niedzielę w oktawie Wielkanocy, czyli według dzisiejszej nazwy w Niedzielę Miłosierdzia 1984 roku, mając zaledwie 23 lata.

Wspaniali młodzi żyją wśród nas, czasem po cichu, normalni i niezauważeni. Na jednym z bierzmowań, ksiądz przyprowadził do mnie dziewczynę i poprosił: „powiedz, dlaczego wybrałaś takie imię?”. „ To jest imię mojej mamy, która tragicznie zginęła prawie rok temu”. Innym razem młodzieniec zapytany przez księdza tłumaczył się z wyboru św. Pantaleona na swojego patrona z bierzmowania. „Ja chcę być lekarzem, a on był medykiem i męczennikiem z początku IV wieku. Leczył za darmo”.

Wędrując uliczkami Rzymu w trakcie wizyty ad limina apostolorum byłem świadkiem niezwykłej sceny. Rozkrzyczana grupa młodych Włochów, wracających ze szkoły, nagle zatrzymała się obok żebrzącego w wąskiej uliczce człowieka. Jeden z chłopców zdjął plecak i wyciągnął z niego kanapki i owoce, po czym wręczył je człowiekowi mówiąc: „to dla ciebie”.

Jest nadzieja. Są młodzi, którzy mają w sobie szlachetność, idealizm, miłość i chrześcijańską wielkość. Trzeba im pomóc nieść je przez życie. Oni nas potrzebują, ale może jeszcze bardziej my potrzebujemy ich.

bp Piotr Turzyński

– adiunkt na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Instytucie Historii Kościoła i Patrologii, Biskup Pomocniczy Radomski, Delegat do Krajowego Duszpasterstwa Nauczycieli przy Konferencji Episkopatu Polski

Artykuł O kanapkach, Sandrze, Pantaleonie i nadziei pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Wszyscy, którzy zajmują się aktualnie młodymi, znają dramatyczny i smutny tekst: „Nudzę się”. Trochę go ignorujemy, a trochę nas irytuje. Znawcy tematu mówią jednak, że nuda egzystencjalna czy metafizyczna jest chorobą duszy, a może być sprowokowana pustką, poczuciem bezsensu lub także przesyceniem bodźcami, które przy pewnym progu już nie dają satysfakcji. Niestety, nuda wydaje się dominującym rysem kultury współczesnej i zarazem problemem pedagogicznym. Często bywa stymulatorem patologicznych zachowań. Coraz częściej mówi się o „znudzonej Europie” i „Ameryce, która się nudzi”. Badania przeprowadzone przez Columbia University i opublikowane w 2012 roku wykazały, iż ponad 52% znudzonych nastolatków jest narażonych na nałogi. Rodzice i nauczyciele powinni tę doskwierającą dzieciom nudę traktować poważnie, jako sygnał niebezpiecznych skłonności i doświadczeń. Zadziwiające jest to, że mimo niezwykłej różnorodności i dostępności coraz to nowszych atrakcji, mamy do czynienia z „epidemią nudy”, która dotyka całe społeczeństwa. Przyzwyczailiśmy się, że co chwila musi być nam ofiarowana nowa informacja. Jesteśmy dziećmi, które czekają na nowe, jeszcze bardziej zadziwiające a-kuku.

Neil Postman, amerykański filozof kultury i medioznawca, nasz świat nazywa „Światem a-kuku”, bo tutaj nowe zdarzenia pojawiają się w polu zainteresowania na chwilę i szybko znikają. Wykorzystują to współczesne media i tworzą pewien styl życia, któremu brak zakorzenienia i głębi. Wszystko staje się powierzchowne i jednakowo ważne, by za chwilę być jednakowo nieważnym. Według wspomnianego filozofa, to prowokuje postępującą destrukcją, która objawia się ogólnym załamaniem spokoju psychicznego i ładu społecznego.

Z pedagogicznego punktu widzenia, stan nudy przewlekłej pokazuje nieumiejętność radzenia sobie z monotonią i powtarzalnością oraz przesytem. Niebezpieczny jest chroniczny brak akceptacji dla powtarzalności i szarości. Niepokój duszy, szukanie nowych wrażeń i pustka wołają o treść i o sens, wołają o relacje, bo człowiek zamknięty w sobie i swoich przyjemnościach oraz własnym nasyceniu jednak nie znajduje szczęścia. Smutny jest obraz nastolatków siedzących na przerwie między lekcjami osobno, odizolowanych od siebie lśniącymi ekranami telefonów. To jest samotny świat.

Według niektórych pedagogów, nuda może być stymulatorem twórczości, tak samo jak niewiara ze swoją pustką może prowokować do odkrycia Boga i Jego piękna. Wszystko co trudne i złe może jednak posiadać swój pozytywny skutek. Podobnie nuda. Nie wolno tylko dać się wkręcić w jej chocholi taniec, i nie można jej bagatelizować. Skoro w literaturze pięknej i naukowej nuda jest określana jako stan znużenia, pustki duchowej i wewnętrznego ubóstwa, to trzeba znaleźć sposób, aby wyrwać z tej pustki i ubóstwa, stymulować ciekawość, uczyć stawiania pytań, wydobywać osobiste zainteresowania młodych.

Dziś mamy do czynienia z niespotykanym dotąd zatorem informacyjnym, który przeraża i małych, i dużych. Warto zdać sobie sprawę, że – jak twierdzi Neil Postman – w dzisiejszym świecie nauka i informacja stały się bogami, a przynajmniej łatwo stają się nimi. Tymczasem one mają jedynie funkcję służebną. Mają służyć rozwojowi człowieka. To jest chrześcijański personalizm. Po Bogu, człowiek zajmuje najważniejsze miejsce, jest koroną stworzeń i znajduje szczęście nie jako niewolnik rzeczy, ale jako twórca u boku jedynego Stwórcy. Pytanie jest więc poważne: nie, jak nauczyć najwięcej, ale jak wzbudzić fascynację ludźmi i światem? Co zrobić, by nauczyć kreatywności, by wyrwać z banalności i nudy, by nauczyciel i uczeń chcieli się zawsze rozwijać?

bp Piotr Turzyński

– adiunkt na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Instytucie Historii Kościoła i Patrologii, Biskup Pomocniczy Radomski, Delegat do Krajowego Duszpasterstwa Nauczycieli przy Konferencji Episkopatu Polski

fot. unsplash.com

Artykuł O nudzie, świecie a-kuku i personalizmie pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Wobec bardzo skomplikowanego świata wydaje się, że rodzice coraz częściej mają problem z podstawowymi kompetencjami wychowawczymi i z różnych powodów nie potrafią sobie poradzić z problemami swoich dzieci i dorastającej młodzieży. Ten problem rodziców to jest wielkie zadanie dla Kościoła, szkoły i całego społeczeństwa. Nie chodzi bynajmniej o to, by nauczać i podać receptę na wszystko. Bardziej chodzi o to, by zainspirować do myślenia, pracować nad świadomością, szukać zrozumienia i antidotum oraz podzielić się różnymi rozwiązaniami. W czasie rekolekcji wakacyjnych z rodzinami Domowego Kościoła Ruchu Światło-Życie, podczas długich rozmów odkryłem, że wielu rodziców szuka i znajduje lepsze czy gorsze rozwiązania wychowawcze i warto, aby jedni drugich przez własne świadectwo inspirowali.

Dziecko z pewnością nie jest Bogiem i nie oddaje mu się hołdu, chociaż jest to dziś dużą pokusą, a z drugiej strony trzeba zawsze szanować jego godność. Warto zdać sobie jednak sprawę, że wraz z liberalną demokratyzacją, a może jeszcze bardziej po grzechu pierworodnym, mały i młody człowiek może stać się egoistycznym tyranem, niszczącym przede wszystkim samego siebie. Wydaje się, że dzisiaj pilnym zadaniem jest wsparcie rodziców w trudnej sztuce wychowania. Trzeba wciąż podkreślać i przypominać, jak wielką rolę mają do spełnienia i przede wszystkim budzić świadomość, że w relacjach z dziećmi wszytko ma wymiar edukacyjny i decyduje o przyszłości młodego pokolenia. Chodzi o świadomość i odpowiedzialność. Rodzice na ogół przyjdą na wywiadówkę do szkoły i do kościoła na spotkania przed I Komunią Świętą – i to jest wspaniała okazja, by pokazać mechanizmy wychowawcze, zagrożenia, metody i cele wychowania. Cenne jest tworzenie takich środowisk, w których rodzice będą mogli dzielić się swoimi troskami, usłyszeć innych i spotkać się z dobrymi specjalistami z dziedziny wychowania. Współczesna szkoła, w imię dobra następnego pokolenia i w imię wierności własnej misji, nie może zignorować tego swojego zadania.

bp Piotr Turzyński

– adiunkt na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Instytucie Historii Kościoła i Patrologii, Biskup Pomocniczy Radomski, Delegat do Krajowego Duszpasterstwa Nauczycieli przy Konferencji Episkopatu Polski

Artykuł O rodzicach i nowym zadaniu szkoły pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

„Alleluja” ma etymologię hebrajską: „hallelujah”, albo „hallelu-Jah” oznacza „wychwalajcie Jahwe”. Jest to aklamacja biblijna, wychwalająca Jahwe, a jednocześnie zwrot nawołujący do Jego wychwalania.

Zwroty ten jest użyty dwadzieścia cztery razy w Starym Testamencie, głównie w Księdze Psalmów, a także cztery razy w greckiej transkrypcji w Nowym Testamencie. Po raz pierwszy pojawił się w Psalmie 104 (w. 35). Z wyjątkiem Psalmu 135 aklamacja ta wprowadza lub kończy psalmy, w których się znajduje.

To także tytuł grupy Psalmów (113–118), odmawianych w Izraelu, każdego roku, podczas święta Paschy. „Halleluya” śpiewano nie tylko podczas ofiarowania baranków paschalnych, ale także w inne święta żydowskie: w rocznicę Poświęcenie Świątyni Jerozolimskiej, czy w Święto Namiotów, gdy wiwatowano na cześć Jahwe, wznosząc palmowe gałązki. Jak bowiem prorokował Tobiasz: „Bramy Jerozolimy rozbrzmiewać będą pieśniami wesela, a wszystkie jej domy zawołają: <Alleluja, niech będzie uwielbiony Bóg Izraela>” (Tb 13,18).

W Apokalipsie św. Jana Apostoła znajduje się zwrot: „na niebie mówiących Allelu-Ja! Zbawienie i chwała moc Bogu naszemu jest” (Ap 19,1 – Biblia ks. Jakuba Wujka), „jak gdyby głos wielkiego tłumu w niebie – mówiących; Alleluja!” „Alleluja” stanowi tutaj wprowadzenie do serii hymnów. Okrzyk ten powtarzają wybrani, wezwani na ucztę Baranka i jest to „głos donośny wielkiego tłumu w niebie” (por. Ap 19,1–10). Oznacza on nieustanny triumf Boga i Baranka.

Zwrot „Alelluja” stał się częścią chrześcijańskiej liturgii kościelnej. Wszedł także w obszar języka potocznego jako okrzyk radości, tekstów piosenek w muzyce rozrywkowej, czy też życzeń na kartkach pocztowych lub na wystawach sklepów oferujących artykuły związane ze Świętami Wielkanocnymi. Stał się też częścią najczęściej powtarzanego zwrotu życzeniowego w tym okresie: „Wesołego Alleluja!” – co często jest błędnie rozumiane jako „Wesołych Świąt”. W rzeczywistości znajomość znaczenia tego zwrotu jako „Wychwalajcie Jahwe!” jest rzadko spotykana.

W liturgii katolickiej Mszy św. „Alleluja” występuje bezpośrednio po drugim czytaniu biblijnym, tuż przed odczytywaniem słów Ewangelii, która jest Dobrą Nowiną. Alleluja to hymn radości ku czci Tego, który jest obecny w zgromadzeniu wiernych, który się objawia – to Jego teofania. Zwykle towarzyszy mu odpowiedni, na daną niedzielę, werset przed Ewangelia, który przywołuje prawdę o teologicznym znaczeniu aklamacji.

W okresie Wielkiego Postu śpiew „Alleluja” jest zastępowany aklamacją „Chwała Tobie, Królu wieków” lub „Chwała Tobie Chryste, Królu wiecznej chwały”. Używa się ich także w dni powszednie po tych niedzielach oraz w Wielkim Tygodniu, do Wielkiego Piątku włącznie. Celem jest także to, by wołanie „Alleluja” tym bardziej zabrzmiało na Wielkanoc.

Muzyka sakralna przez całe wieki poszukiwała odpowiednich środków wyrazu duchowej radości i eschatologicznej nadziei, która łączy się ze słowem „Alleluja”. Najbardziej znane „Alleluja” stworzył G.F. Handel. Także imponująco brzmi ono we współcześnie komponowanych Mszach, np. w „Missa pro pace” Wojciecha Kilara.

Wyjątkowo podniosłe „Alleluja” śpiewają też Kościoły wschodnie i liczne chóry muzyki cerkiewnej. Najczęściej „Alleluja” powtarzane jest wielokrotnie w akatyście (nabożeństwach w tradycji bizantyjskiej odmawianych czy śpiewanych ku czci Chrystusa, Matki Bożej i świętych) po każdym z kontakionów – jak rodzaj refrenu.

Współcześnie liczne ruchu odnowy duchowej w Kościele oraz różnorakie wspólnoty szczególną rolę przykładają do modlitwy uwielbienia. Dlatego też bardzo często sięgają w swych modlitwach do śpiewu „Alleluja”, jako refrenu psalmów, hymnów czy kantyków.

„Alleluja” jest wyrazem chwały dla Boga i dziękczynieniem za szczególne dary. Największym z tych darów jest powstanie Chrystusa z martwych, zwycięstwo nad śmiercią, a tym samym zapowiedź powrotu do życia tych wszystkich, którzy zmarli w Chrystusie. „Alleluja” głosi triumf Zmartwychwstałego, Zwycięzcy śmierci, piekła i Szatana. Głosi też Jego Boską i ludzką naturę, zespoloną w Osobie Syna Bożego.

Za ziemskiego życia Jezus – jako Syn Boży – był absolutnie pewny tego, że odniesie zwycięstwo nad największym wrogiem człowieka – grzechem, śmiercią i Szatanem. Zapowiadał, że „trzeciego dnia” zmartwychwstanie. „Alleluja” jest potwierdzeniem spełnienia się wszystkich obietnic i zapowiedzi.

ks. Andrzej Zwoliński – kierownik Katedry Katolickiej Nauki Społecznej na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Duszpasterz, publicysta i wykładowca

Artykuł Alleluja! pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Jasna Góra 2004

Wstęp

Na jednej z kopuł bazyliki św. Marka w Wenecji znajduje się mozaika przedstawiająca stworzenie świata i historię pierwszych ludzi. Na ostatnim fragmencie tej mozaiki twórca przedstawił Pana Boga, okrywającego pierwszych ludzi szatami i żegnającego ich z czułością przed wypędzeniem z raju. Artysta chciał przedstawić prawdę, że Pan Bóg nie przestał kochać człowieka, który od Niego odchodzi. Mało tego, wyposaża człowieka w coś, co mu pomoże nie wpaść ostatecznie w szpony szatana. Przecież zapowiedział, że szatan zostanie pokonany: „potomek Niewiasty zmiażdży ci głowę” (por. Rdz 3,15). Oprócz tego Pan Bóg w ciągu historii ludzkości wyposażył człowieka w Dekalog – czyli drogowskazy, co czynić, a czego unikać. Przykazania zostały dane człowiekowi z miłości i dla miłości, bo ukazują, jak kochać Boga i człowieka. Człowiek niestety woli postrzegać przykazania jako ograniczenie wolności i usiłuje robić na przekór. Czasy ostatnie pokazują nam, jak usuwa się prawo Boże ze wszystkich dziedzin życia. Pójdziemy za Jezusem, który powiedział o sobie: „Nie przyszedłem znieść przykazania, ale wypełnić” (por. Mt 5,17). Pójdźmy za Nim, aby rozważyć na krzyżowej drodze Boże prawo miłości.

Na początku każdej stacji:

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Stacja I – Pan Jezus na śmierć skazany

Nie mów fałszywego świadectwa. Przeciwnicy Jezusa, chcąc się Go pozbyć, musieli posłużyć się fałszem. Jest to najstarszy sposób niszczenia człowieka, a nawet całych społeczeństw. Manipulacja prawdą zawsze potrafi sprowadzić zło. A czyż przy legalizacji prawa do zabijania nie posługiwano się fałszem? Pokazał to jednoznacznie Bernard Nathanson. Panie Jezu, przy tej stacji prosimy Cię, abyś nam pomógł bronić prawdy i zawsze mówić prawdę, choć czasem to dużo kosztuje, nawet życie. Tylko prawda może nas wyzwolić, jak sam tego uczyłeś. Pomóż nam wytrwać w prawdzie.

Na końcu każdej stacji:

Któryś za nas cierpiał Rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

I Ty któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami.

Stacja II – Pan Jezus przyjmuje krzyż

Nie będziesz zabijał. Jeden z naszych poetów tak napisał: Gdy patrzę na historię, to widzę – zabijałeś, mordowałeś, a teraz zastanawiasz się, jak czynić to lepiej. Czy można cię jeszcze pisać przez duże „C” – człowiecze? Krzyż wymyślili ludzie, jako narzędzie zabijania. Przez całą historię ciągle doskonalili metody zabijania. Życie przestaje być wartością. Narzędzie zbrodni wydaje się ważniejsze niż życie. Jezu przyjmujący krzyż, ucz nas służby życiu, a nie cywilizacji śmierci.

Stacja III – Pan Jezus upada pod krzyżem

Nie będziesz zabijał. Nie wystarczy tylko nie zabijać. To przykazanie zobowiązuje nas do pomagania ludziom zagrożonym. Do tej pomocy jesteśmy zobowiązani tym bardziej, im większe jest zagrożenie życia. Czyż życie dziecka nienarodzonego, tak bardzo bezradnego, nie zobowiązuje nas do tym większego wysiłku w jego obronie? Czy zrobiliśmy wszystko, aby ocalić życie niewinnego? Panie Jezu, daj nam wrażliwe sumienie i potrzebne siły do pomagania bezbronnym.

Stacja IV – Matka i Syn

Czcij ojca swego i matkę swoją. Bóg tak stworzył serce ojca i matki, że z natury swojej kochają dzieci. Ale można to serce wypaczyć przez zakłamanie lub stworzenie takiej sytuacji, że serce rodziców zwróci się przeciw temu, kto jest owocem ich miłości. Wiele jest sposobów deprawacji ludzkiego serca. W sposób naturalny również dziecko kocha swoich rodziców. Tu też można, drogą manipulacji i złego wychowania, odwrócić porządek rzeczy tak, że dziecko będzie nienawidziło własnych rodziców. Ileż takich sytuacji widzimy w życiu współczesnym.

Panie Jezu, przy tej stacji prosimy Cię, aby nie została zniszczona naturalna miłość rodziców do dzieci i dzieci do rodziców.

Stacja V – Szymon z Cyreny na krzyżowej drodze

Nie pożądaj żadnej rzeczy. To przykazanie stawia nam pytanie: czy rzeczy materialne nie są ważniejsze niż miłość do Boga i bliźniego? Szymon był człowiekiem ciężkiej pracy. Ona była dla niego najważniejsza. Wracał po skończonym trudzie i oto zaproponowano mu pomoc Skazańcowi. Kimże był dla niego Skazaniec? Nie przedstawiał żadnej wartości. Dlatego też Szymon wzbraniał się przed dotknięciem Jego krzyża. Dopiero przymuszony zgodził się na pomoc. W życiu każdego z nas są różne ważne sprawy – nie zapomnijmy, że są też najważniejsze, których trzeba bronić, a taką jest życie poczętego człowieka. Z tym człowiekiem utożsamia się Jezus mówiąc: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). Czy przez zaniedbanie obrony życia nie skrzywdziliśmy Jezusa? Panie, oby nigdy nie miało miejsca w naszym życiu takie zaniedbanie.

Stacja VI – Spotkanie z Weroniką

Nie cudzołóż. To przykazanie reguluje relacje mężczyzny do kobiety i kobiety do mężczyzny. Na krzyżowej drodze staje przed Jezusem kobieta. Jej wrażliwe serce nakazało, aby podejść i okazać gest miłosierdzia. Jezus nie pozostaje obojętny na ten gest, obdarowuje kobietę tym, co wyraża Jego miłość i szacunek dla niej. Gdyby zawsze w życiu człowieka między mężczyzną a kobietą była miłość i szacunek, nie byłoby tylu dramatów ani zagrożonego życia. Panie Jezu, błagamy Cię, daj współczesnemu człowiekowi zrozumienie godności kobiety i mężczyzny, i zrozumienie, czym jest powołanie do ojcostwa i macierzyństwa. Widzisz, jak wielu jest takich, którym zależy na wychowaniu do korzystania z instynktów, a nie do odpowiedzialnej miłości. Daj, Panie, aby nigdy pożądliwość nie była ważniejsza od miłości.

Stacja VII – Kolejny upadek

Nie pożądaj – cudzego męża, cudzej żony. Św. Jan w swoim Liście uczy nas, że w człowieku są trzy pożądliwości – pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha żywota (por. 1 J 2,16). Każda z tych pożądliwości ma to do siebie, że ciągle człowieka kusi. Jest ona jakby ciężarem na drodze naszego życia. Człowiek obarczony tymi pokusami nieraz upada. Ludzką rzeczą jest upaść, ale szatańską trwać w tym upadku. Jezus na krzyżowej drodze po każdym upadku podnosi się i idzie dalej. Niech to wydarzenie będzie zachętą dla każdego z nas, że upadającego w grzechy nie wolno potępiać, ale trzeba chcieć mu pomóc powstać. Jezus w swoim nauczaniu też nie przekreślał tych, którzy upadli z powodu pożądliwości. Na przykład z pożądliwości ciała – Magdalena, z pożądliwości oczu – Zacheusz. Panie Jezu upadający, pomóż powstać tym, których zmogły grzechy pożądliwości.

Stacja VIII – Płaczące niewiasty

Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną. Przy krzyżowej drodze stały kobiety. Widząc Jezusa, wzruszyły się Jego cierpieniem. Ich łzy były tylko zwykłym współczuciem. Jezus zatrzymał się i spojrzał na nie, może z wdzięcznością za współczucie, ale równocześnie zwrócił się do nich z nauką. Powiedział im: nie płaczcie nade Mną, ale nad przyczyną tego, co się dzieje. Dlaczego Ja cierpię? Bo wasi synowie porzucili Boga i Jego prawo. To wasi synowie dopuszczają się zła. Gdyby wasi synowie pamiętali o Bogu i Jego prawie miłości, to nie byłoby dramatu krzyża. Gdyby wszyscy ludzie pamiętali o Bogu, o ileż mniej byłoby zła na świecie, nie byłoby zabijanych dzieci. Panie Jezu, pomóż nam w naszym życiu ukazywać Ciebie jako wartość i ważność Twojego prawa, to jest Dekalogu.

Stacja IX – Ostatni upadek

Nie będziesz brał imienia Pana Boga twego nadaremno. Pan Jezus na krzyżowej drodze, przy ostatnim upadku tak bardzo się uniżył. To o Nim mówił prorok Izajasz: „Jam jest robak, a nie człowiek, pośmiewisko ludzkie i wzgardzony u ludu” (Ps 22/21,7). Iluż gapiów patrzyło na Jezusa z lekceważeniem wtedy, kiedy On poświęcił wszystkie siły dla nas? Uniżył samego siebie, aby nas wywyższyć, bo nas umiłował. A czymże za tę miłość odpłaca człowiek Bogu? Jakże często lekceważeniem, znieważaniem imienia Bożego, wykreślaniem imienia Bożego z życia społecznego. Popatrzmy na to, co się dzieje – chrześcijańska Europa, która tyle zawdzięcza Chrystusowi, Jego nauce, Jego miłości, teraz z takim uporem walczy, aby wykluczyć imię Boże. Panie Jezu, przepraszamy Cię za tych, którzy Cię lekceważą i chcą zatrzeć w naszej świadomości to, co uczyniłeś dla każdego człowieka.

Stacja X – Odarcie z szat

Nie kradnij. Jezus stanął przed ołtarzem krzyża, na którym dokona się Jego ofiara. Teraz jest zwycięstwo szatana – wszystkie pożądliwości biorą górę w życiu tych, którzy uczestniczą w egzekucji i rabują ostatnią szatę Skazańca, rzucając o nią los; sycą swe oczy widokiem nagiego, cierpiącego ciała, które będzie rozpięte na krzyżu. Cieszą się, że będzie pokonany Ten, który im zarzucał złe postępowanie. Pycha żywota mówi im, że zwyciężyli. Będą wołali tryumfalnie: zejdź z krzyża! Panie Jezu, przypominaj nam, że w każdym z nas jest zagrożenie tymi pożądliwościami i pomóż nam je przezwyciężyć przez Twoją ofiarę krzyżową.

Stacja XI – Pan Jezus do krzyża przybity

Będziesz miłował bliźniego swego, nawet tego, który jest twoim nieprzyjacielem. Na Wzgórzu Trupiej Czaszki zawsze rozgrywał się dramat, dramat nienawiści ofiary do oprawców. Zawsze skazańcy błagali o litość, której nigdy nie było. Tu panowała tylko nienawiść, skazańcy przeklinali oprawców. Dopiero Jezus, który uczył, jak zachować prawo Boże, teraz tę naukę miał potwierdzić swoim życiem. W chwili najbardziej dramatycznej – z wyżyn krzyża – mówi: „Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią”. Jezu, czy słysząc te słowa możemy wątpić w Boże miłosierdzie? Jezu, tym którzy zwątpili, daj łaskę nawrócenia, jaką otrzymał setnik, który bił się w piersi i mówił: Zaiste, Ten był Synem Bożym, przebacz mi… Błagamy Cię o łaskę nawrócenia dla tych, którzy zabijali lub zabijają nienarodzone dzieci.

Stacja XII – Ofiara krzyża spełniona

Pamiętaj, abyś dzień święty święcił. Ostatnim słowem Jezusa na krzyżu było wołanie: „Wykonało się”. Panie Jezu, wykonałeś wszystko, co było potrzebne dla zbawienia człowieka: nauczałeś, ofiarowałeś się, ale jeszcze pozostawiłeś nam Najświętszy Sakrament, przez który uobecniamy Twoją mękę, aż do skończenia świata. Dzięki Mszy świętej możemy uczestniczyć w tym, co wydarzyło się na Golgocie w Wielki Piątek. Twoi pierwsi wyznawcy nie wyobrażali sobie nazywać się chrześcijanami i nie spotykać się z Tobą w Eucharystii. Ryzykowali życiem, idąc na Eucharystię. Człowiek współczesny tak łatwo lekceważy tę możliwość spotkania z Tobą i Twoją ofiarą w czasie Mszy świętej. Ojciec Święty ciągle nam przypomina, że nie można być chrześcijaninem do końca bez udziału w Eucharystii. Panie Jezu, obyśmy nigdy nie lekceważyli Twojej męki, uobecnianej dla nas w czasie niedzielnej Mszy świętej.

Stacja XIII – Zdjęcie z krzyża

Święty Paweł nauczał: „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który w nas jest, a którego macie od Boga, i już nie należycie do samych siebie?” (por. 1 Kor 3,16). Przyjaciele Jezusa zatroszczyli się o Jego ciało. Był to wyraz miłości do Niego. Urządzili Mu pogrzeb i nawet Józef z Arymatei zaofiarował swój grób. Szacunek dla ciała jest znakiem szacunku dla Pana Boga. Każde wystąpienie przeciwko ludzkiemu ciału i życiu jest godzeniem w Pana Boga. Wiek XX zniszczył szacunek dla ludzkiego ciała, które stało się nawet surowcem do produkcji, np. mydła, kosmetyków itp. Wiek XXI przynosi nam coś jeszcze gorszego. Usiłuje się nam wmówić, że uśmiercanie ludzi drogą eutanazji czy też „produkowanie” ludzi drogą klonowania jest postępem. Czy można nazwać postępem coś, co jest ingerencją w Bożą moc stworzenia i powoływania do wieczności? Każde łamanie Bożego prawa jest niszczeniem człowieka. Pana Boga nie można poprawiać ani zmieniać Jego prawa miłości do człowieka. Przecież to On chce naszego dobra, wyposażając nas w przykazania. Panie Jezu, naucz nas szanować Boże prawo.

Stacja XIV – Grób Pana Jezusa

„Życie człowieka zmienia się, ale się nie kończy”. Pan Bóg stworzył człowieka do życia, a nie do śmierci. Kiedy człowiek opuścił Boga drogą grzechu, Ten go niejako wyprawił na świat zaopatrzonego w przykazania, które ma w swoim ziemskim życiu realizować i wrócić do domu Ojca w wieczności. Znakiem tego, że Bóg na nas czeka, jest pusty grób Jezusa. Panie Jezu, dziękujemy Ci, że przez swoje życie, ofiarę na krzyżu i pusty grób ukazałeś nam sens naszego życia i dałeś nam możliwość powrotu do Ojca. Obyśmy nie zmarnowali tego, czego nas nauczyłeś i co nam ofiarowałeś na krzyżu. Pomóż nam, Panie, pięknie przeżyć życie, bronić życia innych ludzi i głosić Ewangelię życia wszystkim, z którymi się spotkamy.

Ojcze nasz…

Zdrowaś Maryjo…

Któryś za nas…

ks. Stanisław Maślanka

– Asystent Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci

Artykuł Droga krzyżowa – Wielki Post 2021 pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

ks. Adam Sołomiewicz – kapelan szkoły „Żagle” w Warszawie, doktor filozofii (Uniwersytet Nawarry) w dziedzinie antropologii

Artykuł Woda święcona w czasach pandemii pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Tabela, która tu się znajduje, może posłużyć na lekcjach religii do poznania wszystkich cudów Pana Jezusa, do porównania ich opisów u różnych ewangelistów oraz do uświadomienia sobie, które z cudów wystąpiły tylko w jednej Ewangelii.

ks. Adam Sołomiewicz

Artykuł CUDA I ZNAKI PANA JEZUSA pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

1. Czy posłuszeństwo i wolność są przeciwstawne?

• Jak myślicie: czy posłuszeństwo to ograniczenie wolności, czy jej realizowanie?

• Może się wydawać, że to ograniczenie wolności, jeśli wolność oznaczałaby robienie tego, „co mi się akurat chce”. Ale spełnianie niedobrych zachcianek i kaprysów jest raczej oznaką zniewolenia:

• Łasuchowi zawsze chce się jeść słodycze i nie ma on siły woli czasem z nich zrezygnować. Jest zniewolony przez łakomstwo.

• Gdy ktoś ciągle gra na komputerze zaniedbując naukę, sen, obowiązki domowe i relacje z członkami rodziny, okazuje się zniewolony przez ten typ rozrywki: staje się niewolnikiem komputera.

2. Pan Jezus jest najbardziej wolnym człowiekiem i najbardziej posłusznym

• W Ewangelii św. Łukasza czytamy, że gdy Jezus miał 12 lat, po świętach w Jerozolimie wrócił do Nazaretu i był posłuszny Maryi i Józefowi. Jezus, Syn Boga Żywego, był zawsze posłuszny swoim ziemskim rodzicom.

• Św. Paweł mówi, że Chrystus uniżył siebie samego, stając się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci na krzyżu. Pan Jezus wybawił nas od grzechu i śmierci poprzez swoje posłuszeństwo Bogu Ojcu, które kosztowało Go mękę i śmierć na krzyżu.

• W Panu Jezusie nie ma konfliktu między wolnością a posłuszeństwem, bo realizuje swoją wolność poprzez bycie posłusznym osobom, które Go kochają: Bogu Ojcu oraz Jego ziemskim rodzicom, Maryi i Józefowi.

• Co jest więc miarą wartości wolności człowieka? Nie bezgraniczne spełnianie kaprysów i zachcianek, ale wartość tego, komu tę wolność podporządkowujemy. Jeśli poświęcamy naszą wolność grom, ma małą wartość gier; jeśli podporządkowujemy ją naszym rodzicom, którzy nas kochają i chcą naszego dobra, ma wartość pięknej miłości ludzkiej; kiedy oddajemy ją Panu Bogu, ma wartość boską, nieskończoną, nadprzyrodzoną.

3. Historia Olka w jego nowej szkole

Pani wychowawczyni dowiedziała się, że do jej klasy 6b ma dojść nowy uczeń: Olek. Chłopiec w innych dwóch szkołach stwarzał trudności, ta obecna miała być trzecią. Klasa szósta była zgrana i pani nie chciała, aby dobra atmosfera prysła wraz z pojawieniem się nowego ucznia. Zanim Olek przyszedł pierwszy raz, pani powiedziała uczniom: „Dojdzie do nas nowy kolega, przywitajcie go przyjaźnie. Dla niego to jest trudna sytuacja, więc może zachowywać się w różny sposób. Spróbujmy mu pomóc dobrze poczuć się w naszej klasie. Może ktoś mógłby go zaprosić do siebie do domu, aby szybciej Was poznał? Kto byłby chętny, aby pomóc mu nadrobić zaległości? Piłkarze – czy możecie go na początku wybierać pierwszego do składów? Starajcie się o to, aby Olek mógł się tak dobrze czuć w klasie, jak i Wy”. Kiedy Olek przyszedł pierwszy raz do szkoły, jeden z uczniów zaprosił go do siedzenia razem w ławce. Chłopiec został serdecznie przyjęty przez klasę, poczuł się zaakceptowany. Skoro zapraszali go do domów, szybko się z wieloma kolegami zaprzyjaźnił i starał się zachowywać tak dobrze, jak oni. Olek skończył tę szkołę, poszedł na studia, założył rodzinę i jeszcze po wielu latach cała ta klasa odwiedzała swoją dawną panią wychowawczynię, której wszyscy byli szczerze wdzięczni za jej serce dla uczniów.

W tej historii widzimy, że wolność nie oznacza tego, że każdy robi to, co mu się chce, podoba, w danej chwili, ale wolność polega na czynieniu dobra, na posłuszeństwie osobie, która chce dobra dla nas i dla innych. Uczniowie 6b byli posłuszni pani wychowawczyni i przyczynili się do tego, że Olek nauczył się przy nich dobrych postaw.

• Czy potraficie pokazać inne przykłady tego, że wolność i posłuszeństwo nie kłócą się ze sobą?

Ks. Adam Sołomiewicz

– kapelan szkoły „Żagle” w Warszawie, doktor filozofii (Uniwersytet Nawarry) w dziedzinie antropologii

Artykuł Osoba wolna jest posłuszna pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Wstęp

Cała droga krzyżowa jest naszym patrzeniem na krzyż. Patrzę na Ciebie, ileś przeszedł dla mnie. Ale droga krzyżowa jest też drogą wiary. Wiary Bogu. Jest drogą zaufania – bo trzeba zaufać Panu, aby podjąć trud wędrowania, trzeba zaufać, aby wiedzieć, że wszystko co się zdarza w moim życiu jest od Ciebie. Już na początku tej drogi krzyża, można usłyszeć dźwięk gwoździ, wbijanych w Twoje Święte Ciało. Słychać Twój krzyk. Do dziś brzmią w moich uszach słowa wypowiedziane przez Ciebie z krzyża – wykonało się. Jezu, pomóż nam przetrwać wszystkie trudy naszego życia, daj nam przyjmować co dzień wolę Ojca.

Całuję ten krzyż

Beznamiętny niemówiący

By uklęknąć na pacierze

Bez miłości i czułości

Ale trochę mam nadziei

Garstkę wiary że istniejesz

Ona trzyma mnie

Pod tym krzyżem

Obok krzyża

Niosąc krzyż na swym ramieniu

Wiedz Panie

Stacja I Pan Jezus na śmierć skazany

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Piłat wykonuje gest obmycia rąk, wszystko staje się jasne. Jezu, już przy pierwszej stacji słyszę Twoje słowo wypowiedziane na krzyżu – „Pragnę”. Z tym słowem wchodzisz na drogę krzyża – mówiąc „pragnę” wyrażasz chęć pełnienia woli Ojca. Pragnę robić to, czego Ty chcesz, Ojcze, ode mnie. Ty Ojcze wiesz, co dla mnie jest najlepsze. Jezu, Twoja postawa posłuszeństwa wobec Ojca przyniosła zwycięstwo, ucz nas spełniać wolę Ojca. Ucz nas pragnąć Boga w naszym życiu. Niech moja wola stanie się Twoją. Jest jednak pytanie – jak rozpoznać wolę Ojca? Patrzę na Ciebie, Jezu: modlisz się; zawsze gdy Bóg działa w Twoim życiu, modlisz się – nawet w godzinę śmierci, kiedy zdaje się, że Ojciec kryje się przed Tobą, modlisz się – Boże mój, Boże mój. Pragnę, Panie, pełnić Twoją wolę – naucz mnie modlić się, bo tylko wtedy będę mógł być prawdziwie Twój.

Stacja II Pan Jezus bierze krzyż na swe ramiona

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Wykonało się” – Wyrok zapadł, rozpoczęła się droga krzyża. Wykonało się – podjąłeś zadanie, które dał Ci Ojciec. Przyjmujesz – to jest wiara – przyjąć cierpienie ze względu na Boga. Jezu, po co moje wczesne wstawanie rano i przesiadywanie do późna w nocy, jeśli nie ma Boga; Po co mój czas na kolanach i moje słowa, jeśli Boga nie ma. Ty najlepiej pokazujesz: Bóg jest – i wszystko co w moim życiu robię powinienem czynić ze względu na Boga. Ty, Panie, ze względu na Ojca i posłuszeństwo odkupiłeś człowieka.

Stacja III Pierwszy upadek

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Przebacz im Panie, bo nie wiedzą co czynią. Jezu, upadasz pod ciężarem belki. Nikt nie chce pomóc, zostajesz sam. Czuję Twoją samotność, nie masz z kim podzielić bólu. Jezu, przebaczasz najgorsze obelgi. Przebaczasz oprawcom każdą ranę. A przecież jesteś cały poraniony. Na Twoim ciele nie ma miejsca, które nie byłoby raną. Dusza przeniknięta bólem samotności. Panie, ucz mnie przebaczać, jak Ty. Ucz mnie przebaczać to, co najgorsze. Jeśli ktoś zadaje mi ból – Ty milczysz – a ja oddaję. Kiedy ktoś skrzywdził mnie słowem – Ty milczysz – a ja oddaję. Nie zatrzymamy zła inaczej, jak tylko kiedy złem na zło nie odpowiemy.

Stacja IV Spotkanie Matki

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Oto syn Twój. Matka słyszy z Twoich ust testament – oto syn Twój. Maryjo – masz specjalne zadanie: wychowywać. Zajmować się synem powierzonym Ci przez Jezusa. Masz go chować, ukrywać przed złem, pokazywać co dobre. Ja jestem synem, który został ofiarowany Matce. Jezu, pozwalaj mi dać się kształtować. Dać się wychowywać przez Matkę. Całe nasze życie jest rzeźbą – to ja jestem klockiem drewna, z którego ma powstać piękny kształt – ale aby klocek nabrał kształtu, trzeba ostrym dłutem i młotkiem po kawałku usuwać niepotrzebne elementy. Kształtowanie bryły może boleć. Ale efekt jest piękny. Oto syn Twój. Jezu, przy tej stacji uczymy się od Ciebie posłuszeństwa Matce – posłuszeństwa, które kształtuje mnie.

Stacja V Szymon pomaga nieść krzyż

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Jeszcze dziś będziesz ze Mną w raju. Szymon jest przymuszony, nie chce spełniać tego, co każą mu żołnierze. Okazuje się jednak, że nie ma odwrotu. Każdy krok Szymona, krok który stawiał idąc na Górę, był krokiem nawrócenia. Jezu, Twoja krew spływała po Szymonie, a on się nawracał. Wolą Ojca było wasze spotkanie. Spotkałeś Chrystusa, bo Go potrzebujesz – dzięki Niemu zmieniałeś myślenie o życiu. Jezu, żadne spotkanie w moim życiu nie jest bezsensowne i niepotrzebne. Wszyscy których stawiasz na mojej drodze służą mojemu nawróceniu. Daj mi, Panie, łaskę co dzień spotykać Ciebie. Spotykać Ciebie w drugim człowieku, ale i w Słowie, i w modlitwie, i na adoracji.

Stacja VI Weronika ociera twarz Jezusowi

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Znowu słychać „Pragnę”. Pragnę być dla ciebie, człowieku. Weronika chciała ulżyć Ci w cierpieniu, ocierając twarz całą zalaną potem zmieszanym z krwią, a to Ty, Panie, dałeś jej dar. Weronika dostała doświadczenie. Mogła Cię spotkać twarzą w twarz. Odeszła, aby dać świadectwo. Jezu, na drodze wiary i spotkania z Tobą pomagaj mi dawać świadectwo. Czasami nie umiem mówić, nie umiem zmieniać świata pomimo tego, że Ciebie spotykam. Każdy kto spotkał Chrystusa może powiedzieć: już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. A żyjąc Bogiem trzeba mi powiedzieć: nie jestem z tego świata – mogę być niezrozumiały – bo nie jestem z tego świata. Dawanie świadectwa nie jest proste – ale kto prawdziwie spotkał Ciebie, Chryste, ten nie idzie tam gdzie jest łatwiej, ale tam gdzie widzi Ciebie.

Stacja VII Drugi upadek

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Elloi”. Kto umie powiedzieć: Boże, w chwili upadku; kto umie powiedzieć: Ojcze, kiedy jest w ciemności i zupełnie nie odczuwa obecności Boga. Twoje, Jezu, „Elloi” wyraża wszystko. Boże mój, Tyś dał, a ja chcę pełnić Twoją wolę do końca. Jezu, ucz nas przyjmować wolę Boga i nawet w największych ciemnościach naszego życia, w trudach i beznadziei wołać: Boże mój!

Stacja VIII Jezus pociesza płaczące niewiasty

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego”. Jezu, Ty nawet obok płaczek nie przechodzisz obojętnie. Każdy Twój krok na tej drodze krzyża jest dzieleniem się z drugim człowiekiem. Idziesz i wciąż dajesz. Żaden spotkany przez Ciebie człowiek nie odchodzi pusty. Umiesz brać od innych, jak pokazałeś to w spotkaniu z Szymonem czy z Matką i umiesz dawać prawdziwie. Jezu, ucz mnie dawać całego siebie, ucz mnie na mojej drodze wiary kochać prawdziwie. Ale też naucz mnie przyjmować dary – te dary będą dla mnie nauką miłości i ocaleniem.

Stacja IX Trzeci upadek

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Czemuś mnie opuścił”. Jezu, wołasz do Ojca, który się ukrywa: gdzie jesteś? Czemu Cię nie odczuwam. Może pojawia się lęk, na pewno doświadczenie ogromnej samotności. Jezu, Ty wiesz, upadki mają sens – pokazują prawdę o człowieku, pokazują słabość. Ty upadłeś, bo popchnięto Cię, bito i krępowano więzami. Upadłeś pod grzechami i powstałeś jako Bóg zwyciężający grzech, jako Bóg podnoszący każdego z nas ze słabości. Jezu, Twoje powstanie uczy mnie powstawać. Pokazujesz mi jak nie szemrać, gdy moje upadki są spowodowane tym, że inny mnie popchnie, podłoży nogę. Uczysz przebaczać, uczysz powstawać. Ale najważniejsze, czego uczysz, to że bez Boga się nie podniosę. Uczysz, że bez Ciebie moje powstanie z upadku będzie niemożliwe.

Stacja X Jezus z szat obnażony

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Nie wiedzą co czynią”. Jezu, odarto Cię z szat, stoisz nagi przed moimi oczami. Nagi, znaczy będący w świetle, całkowicie przejrzysty, niemający nic do ukrycia. Pokazałeś mi wszystko o sobie. Jezu, ja często się nie zgadzam aby mnie rozbierano, aby odkrywano moje ciemne strony. Nie chcę być do końca prawdziwy, bo boję się, że będę nieprzyjęty. Dostosowuję się do towarzystwa, w którym jestem, aby mnie akceptowano. Umiem nawet zaprzeczyć samemu sobie, aby znaleźć przyjaciół. Chcę się pokazać w dobrym świetle. Jezu, ucz mnie być prawdziwym zawsze. To jest droga wiary. Ogołacać się i mówić prawdę o sobie.

Stacja XI Przybicie do krzyża

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

Panie, nie poczytuj im tego za winę. Wypowiadałeś te słowa wielokrotnie. Ojcze, przebacz im, Ojcze przebacz im. Przebacz wszystkie obelgi i urągania. Przecież wyrok już zapadł przy pierwszej stacji, jaki więc cel mieli ludzie idący za Tobą drogą krzyżową, którzy się śmiali, szydzili, pluli na Ciebie i ośmieszali Cię. Przecież ich zachowanie nie ma sensu. A może wyznają zasadę: kopnij leżącego, nim wstanie. Ile nienawiści. Ile gestów niemających celu innego, jak tylko upodlić człowieka i sprowokować go, aby był taki, jak świat chce. Świat wymyślił sobie obraz Boga, w którego ramach Ty się nie mieściłeś. Panie, chroń mnie przed projektowaniem sobie obrazu Boga, chroń mnie przed projektowaniem sobie obrazu drugiego człowieka, spraw, bym ludzi nie wsadzał w ramki i Ciebie bym nie zamknął w ramach moich wyobrażeń. Pozwól mi także przebaczać na mojej drodze wiary tym, którzy mnie wsadzili w ramki, osądzili, ubiczowali, a teraz się śmieją.

Stacja XII Śmierć na krzyżu

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił”. Opuścił Cię. Nie, te słowa nie są zarzutem w stronę Boga, że pozostawił swojego Syna. Bóg nigdy nie opuszcza człowieka. I Ty, Jezu, wiesz, że pomimo iż nie czujesz obecności Ojca, On jest przy Tobie; inaczej nie mówiłbyś: Boże mój. Bóg jest, ale ukrył swoje oblicze przed grzechem. Ojciec jedynie znika z oczu, ale nigdy nie odchodzi. Jezu, Ty wiesz, że Ojciec jest przy Tobie. Ucz mnie Jezu takiej wiary – że Bóg mnie nie opuszcza – a gdy nie mogę Go dostrzec w moim życiu, to dlatego, abym odczuł kim dla mnie jest.

Stacja XIII Zdjęcie z krzyża

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Wykonało się”. Wszystko się stało, aby się wypełniły Pisma. Wykonana została cała wola Ojca. Na krzyżu dokonało się nasze odkupienie, to dzieło raz dokonane trwa na zawsze. Czego chcesz od nas Panie za Twe hojne dary. Czego za dobrodziejstwa, których nie znasz miary. Wszędy pełno Ciebie. Jezu, stań na mojej drodze, spraw, byśmy się spotkali.

Stacja XIV Złożenie do grobu

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie.

„Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego”. Wszystko co mam oddaję Tobie, Panie. Jezu, całkowicie oddałeś swe życie w ręce Ojca. A idąc drogą posłuszeństwa i spełniania woli Ojca, oddałeś całego siebie człowiekowi. Oddałeś całego siebie mnie. Jezu, ucz mnie takiego oddania się w ręce Boże. Abym całe moje życie poświęcił Ojcu, a tym samym cały oddawał się dla drugiego człowieka w miłości. Ta droga wiary jest drogą miłości. Idąc do Boga nie można przejść obojętnie obok drugiego człowieka. Jakże możesz kochać Boga, którego nie widzisz, kiedy nie kochasz człowieka, którego widzisz.

Zakończenie

Siedem słów z krzyża pokazuje mi, co znaczy wypełniać wolę Ojca, jak iść drogą posłuszeństwa, prawdziwej pokory. Jezu, pokazujesz mi, kim jest dla ciebie człowiek i kim winien być dla mnie. Nie sądzisz, nie potępiasz, nie szufladkujesz, ale przebaczasz całe zło. Miłość to prawdziwe zwycięstwo. Miłość zwyciężyła na krzyżu. Tylko miłość każdego z nas do Boga i drugiego człowieka może być w stanie przecierpieć krzyż.

ks. mgr lic. Piotr Kosakowski – wikariusz parafii św. Sebastiana w Jurgowie, katecheta. W latach 2014–2018 współtwórca i duszpasterz wspólnoty rodzin „Kawa u Plebana” w parafii św. Szczepana w Krakowie (www.kawauplebana.pl)

Artykuł Droga krzyżowa pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Tabela, która tu się znajduje, może posłużyć na lekcjach religii oraz w naszych domach do poznania wszystkich tych przypowieści i analogii Pana Jezusa, do porównania ich opisów u różnych Ewangelistów oraz do uświadomienia sobie, które z nich zawdzięczamy tylko jednemu Ewangeliście. Z prawej strony dodana jest kolumna z tematami, które tłumaczy dana nauka Jezusa.

ks. Adam Sołomiewicz

– kapelan szkoły „Żagle” w Warszawie, doktor filozofii (Uniwersytet Nawarry) w dziedzinie antropologii

	Przypowieści i porównania Jezusa
	Ewangelia	Mt	Mk	Łk	J	Temat
1	Lampa pod korcem	5,14–15	4,21–22	8,16; 11,33		Odwaga
2	Dom na skale i na piasku	7,24–27		6,47–49		Roztropność
3	Stara łata do nowego ubrania	9,16	2,21	5,36		Prostota intencji
4	Stare wino do starych bukłaków	9,17	2,22	5,37–38		Prostota intencji
5	Siewca	13,3–8	4,3–8	8,5–8		Hojność i wierność
6	Ziarno gorczycy	13,31–32	4,30–32	13,18–19		Cierpliwość
7	Pszenica i chwast	13,24–30				Sens zła
8	Zaczyn	13,33		13,20–21		Pokora i cierpliwość
9	Zakopany skarb	13,44				Całkowite oddanie
10	Drogocenna perła	13,45–46				Całkowite oddanie
11	Sieć zarzucona w morze	13,47–48				Sąd ostateczny
12	Zaginiona owca	18,12–13		15,4–5		Miłosierdzie Boże
13	Nielitościwy dłużnik	18,23–24				Miłosierdzie wobec bliźniego
14	Robotnicy w winnicy	20,1–16				Zazdrość
15	Dwaj synowie	21,28–31				Powaga oddania
16	Przewrotni rolnicy	21,33–41	12,1–9	20,9–16		Odrzucenie pana
17	Uczta królewska	22,2–14		14,16–24		Odpowiedzieć hojnie
18	Figowiec zwiastujący lato	24,32–33	13,28–29	21,29–32		Mądrość
19	Panny roztropne i nierozsądne	25,1–13				Roztropność wiary
20	Talenty	25,14–30		19,12–27		Zaradność i inicjatywa
21	Owce i kozły	25,31–36				Sąd ostateczny
22	Zasiew i żniwo		4,26–29			Boża skuteczność
23	Dwóch dłużników			7,41–43		Wartość skruchy
24	Dobry Samarytanin			10,30–37		Miłość bliźniego
25	Przyjaciel w potrzebie			11,5–8		Ufność w proszeniu
26	Głupi bogacz			12,16–21		Oderwanie
27	Czuwający słudzy			12,35–40		Wierność
28	Wierny i niewierny sługa			12,42–48		Nagroda dla wiernego
29	Nieurodzajny figowiec			13,6–9		Wiara z czynami
30	Miejsca na uczcie			14,7–14		Zapomnienie o sobie
31	Budowniczy wieży			14,28–30		Roztropność
32	Król przed bitwą			14,31–32		Roztropność
33	Sól, która traci smak			14,33–35		Wymagać od siebie
34	Zgubiona drachma			15,8–10		Radość z nawrócenia
35	Syn marnotrawny			15,11–32		Miłosierdzie
36	Nieuczciwy rządca			16,1–9		Słuszna przebiegłość
37	Niegodziwa mamona			16,10–13		Słuszna przebiegłość
38	Bogacz i ubogi Łazarz			16,19–31		Nagroda w niebie
39	Pan i sługa			17,7–10		Bezinteresowna służba
40	Wdowa i sędzia			18,2–5		Wytrwałość w modlitwie
41	Faryzeusz i celnik			18,10–14		Wartość skruchy
42	Pola na żniwa				4,35–38	Zapał apostolski
43	Pasterz i owce				10,1–5	Zażyłość z Jezusem
44	Brama owiec				10,7–9	Zaufanie Jezusowi
45	Dobry pasterz				10,10–18	Miłość Jezusa
46	Ziarno pszenicy				12,24–25	Oddanie
47	Światłość i ciemność				12,35–36	Wysiłek
48	Winny krzew i latorośle				15,1–8	Zjednoczenie z Jezusem
49	Rodząca kobieta				16,21	Umartwienie i radość
	Niektóre symbole Janowe: Życie światłością ludzi (J 1,4), Baranek Boży (1,29), Nowa Świątynia (2,21), Oblubieniec (3,29), woda żywa (4,14), chleb Życia (6,35), światłość świata (8,12; 9,5), kielich, który podał Ojciec (18,11).

Artykuł PRZYPOWIEŚCI I PORÓWNANIA PANA JEZUSA pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Około 1 listopada możemy w naszych rodzinach, grupach czy wspólnotach wybrać sobie (czy wylosować) świętego na cały rok: patrona, od którego możemy w tym czasie dużo się nauczyć i zaprzyjaźnić się z nim, często odnosząc się do niego w modlitwie. Przedstawiamy wybór 52 świętych ze wszystkich epok 2000 lat Kościoła.

Pierwsi święci chrześcijaństwa: 1. Najświętsza Maryja Panna i św. Józef, 12 Apostołów, 15. św. Paweł.

Święci męczennicy pierwszych wieków: 16. św. Szczepan, 17. Św. Cecylia, 18. św. Florian.

Wielcy święci starożytności: 19. św. Benedykt, 20. św. Grzegorz Wielki, 21. św. Augustyn, 22. św. Bazyli Wielki, 23. św. Jan Chryzostom.

Pierwsi święci ziem słowiańskich: 24. św.św. Cyryl i Metody, 25. św. Wojciech, 26. św. Stanisław biskup.

Święci zakonów żebraczych: 27. św. Franciszek z Asyżu, 28. św. Dominik Guzmán, 29. św. Tomasz z Akwinu, 30. św. Jacek Odrowąż.

Święte kobiety, które zmieniły bieg historii: 31. św. Joanna d’Arc, 32. św. Katarzyna Sieneńska, 33. św. Jadwiga królowa.

Święci czasów Reformy Kościoła: 34. św. Ignacy Loyola, 35. św. Teresa z Ávila, 36. św. Jan od Krzyża, 37. św. Tomasz Morus, 38. św. Stanisław Kostka.

Święci w Nowym Świecie: 39. św. Juan Diego, 40. św. Franciszek Ksawery.

Święci wśród ubogich i opuszczonych: 41. św. Jan Bosko, 42. św. br. Albert Chmielowski, 43. św. Józefina Bakhita, 44. św. Matka Teresa z Kalkuty.

Święte dzieci Boże: 45. św. Teresa z Lisieux, 46. św.św. dzieci z Fatimy.

Święci męczennicy totalitaryzmów: 47. św. Maksymilian Kolbe, 48. bł. Jerzy Popiełuszko.

Święci u progu III tysiąclecia: 49. św. Faustyna Kowalska, 50. św. Ojciec Pio, 51. św. Josemaría Escrivá, 52. św. Jan Paweł II.

ks. Adam Sołomiewicz

– kapelan szkoły „Żagle” w Warszawie, doktor filozofii (Uniwersytet Nawarry) w dziedzinie antropologii

Artykuł Wybierz sobie świętego na rok 2020/2021 pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Wakacje mogą stać się takim okresem w roku, w którym szczególnie wzrastamy w naszej przyjaźni z Panem Bogiem. Pomagają w tym letnie wyjazdy rekolekcyjne, pielgrzymki czy obozy z duszpasterstwa. Dzisiaj jednak skoncentrujemy się nie na nich, ale na wzrastaniu w duchu modlitwy w zwyczajnej codzienności.

Św. Josemaría Escrivá często powtarzał, że aby być dobrymi chrześcijanami, musimy stać się duszami modlitwy. Na pewno szczere pragnienie bycia duszą modlitwy jest obecne w sercu każdego czytelnika „Wychowawcy”. Jednocześnie praktykowanie tego pragnienia w życiu codziennym, pośród mnóstwa spraw i braku czasu, jest trudne. W tym celu może pomóc nam pewien skonkretyzowany plan życia duchowego, gdyż w ciągu 24 godzin doby potrzebujemy mieć zarezerwowanych przynajmniej kilka momentów na wyłączność dla Pana Boga: tego wymaga przyjaźń z Nim i tego po prostu potrzebujemy jako dzieci Boże. Chwile te będą dla nas takimi punktami dnia, w których dorzucamy jakby węgielki do ognia duszy, aby on nie przygasł i byśmy trwali w obecności Bożej przez resztę dnia.

Tak jak z innym człowiekiem nasza relacja jest wielowymiarowa (kontakt wzrokowy, rozmowa, uśmiech, wspólny posiłek, pomaganie sobie…), tak i nasza modlitwa z Bogiem ma różne formy. Bardzo potrzebujemy modlitw ustnych (takich jak pacierz, Anioł Pański…), osobistej modlitwy myślnej (choćby kilkuminutowej), codziennego spotkania z Jezusem w Eucharystii (w codziennej Mszy św., a gdy to niemożliwe, to chociaż w codziennym Jego odwiedzeniu w tabernakulum), karmienia się scenami z życia Pana Jezusa (czytanie Ewangelii), dobrej duchowej strawy dla inteligencji (czytanie książki duchowej), spotkania – najlepiej całą rodziną – z Maryją (Różaniec Święty), spojrzenia na cały nasz dzień w świetle Ducha Świętego (krótki wieczorny rachunek sumienia) i powiedzenia Panu Bogu dobranoc, zawierzając wszystko Jego Opatrzności (krótki wieczorny pacierz).

Wybór tych akurat siedmiu punktów i ich godzin to oczywiście tylko orientacyjna propozycja, którą – swoją drogą – żyje wytrwale bardzo wielu chrześcijan. Na pewno dla osoby, która jeszcze wcale się nie modli, będzie za dużo wdrożyć to wszystko „za jednym zamachem”. Niech zacznie od jednego albo dwóch punktów, np. przez pierwszy tydzień wakacji. Jeżeli będzie się udawało, niech doda kolejny punkt. I w ten sposób przez całe wakacje możemy nabrać dobrych nawyków pobożności, które „wejdą nam w krew”, co pomoże nam praktykować je także w trudniejszych miesiącach roku.

Oczywiście wręcz niezbędne we wzrastaniu w świętości i niezwykle pomocne w ustaleniu takiego planu życia duchowego jest regularne kierownictwo duchowe. Wakacje mogą być dobrym czasem na jego rozpoczęcie.

Jeżeli chodzi o nasze dzieci i wychowanków, to my, rodzice, opiekunowie, katecheci, możemy pełnić w pewnym stopniu rolę takich opiekunów duchowych, codziennie odmawiając z dzieckiem pacierz, Anioł Pański; zachęcając, by codziennie odwiedziło Pana Jezusa w tabernakulum itd. Rodzaj planu codziennej modlitwy i ilości jego punktów będzie na pewno zależał od wieku dziecka, jego okoliczności życiowych oraz jego wolności: najważniejsze jest to, aby pomóc dziecku, by to ono chciało się modlić i mieć żywą relację przyjaźni z Panem Jezusem.

Do ramki (lub innego wyróżnienia graficznego)

Przykładowy plan życia duchowego:

1. Czytanie fragmentu Ewangelii (5 min) – 7:00

2. Modlitwa myślna (rozważanie tego fragmentu) (5 min) – 7:05

3. Msza Święta/odwiedziny Pana Jezusa w tabernakulum – rano

4. Anioł Pański – 12:00

5. Czytanie książki duchowej (15 min) – 17:00

6. Różaniec rodzinny po kolacji – 20:30

7. Rachunek sumienia i pacierz wieczorny – 22:00.

k. Adam Sołomiewicz

Artykuł Wakacje 2020: Szkoła modlitwy pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Zadajmy sobie pytania o spowiedź. Możemy je skierować również do naszych dzieci czy wychowanków, by porozmawiać z nimi o spowiedzi:

• Co to jest sakrament spowiedzi? – Jest to widzialny znak niewidzialnego przebaczenia Bożego.

• W jaki sposób został ustanowiony? – Tak jak wszystkie sakramenty, ma swoje źródło w Najświętszym Sercu Pana Jezusa, przebitym za nas na krzyżu: wypłynęła z niego krew i woda, która nas ożywia i oczyszcza z grzechów.

• Tylko Bóg ma władzę odpuszczania grzechów. Skąd kapłan ma moc oczyszczania duszy ze zła? – Stąd, że Pan Jezus dał tę władzę Apostołom (Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane – J 20,23), a oni poprzez rytuał nałożenia rąk przekazali ją swym następcom i ci kolejnym, aż po dziś dzień.

• Co daje to, że spowiadamy się przed kapłanem? – Pewnej odpowiedzi udziela nam już św. Augustyn: Niechaj nikt nie mówi: zgrzeszyłem w skrytości i Bóg sam jeden wie o tym, Jemu się też samemu przyznam. – Inaczej, na próżno byłyby dane klucze Kościołowi. Tylko kapłan, w imieniu samego Boga i całego Kościoła, może nam oznajmić: I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Jeżeli spełniliśmy 5 warunków dobrej spowiedzi, mamy pewność tego, że sam Bóg nam przebaczył; pewność, jakiej nie może dać nic i nikt na świecie. Dlatego sakrament spowiedzi to wielki dar Boga dla nas i prawdziwe źródło radości. Nieprzypadkowo nazywany jest również sakramentem radości.

• Jak często należy się spowiadać? – Kościół wymaga od nas, w trosce o czystość naszej duszy, spowiedzi przynajmniej raz w roku. Ale zachęca do częstej spowiedzi, np. raz na miesiąc albo raz na dwa tygodnie oraz zawsze, gdy mamy na sumieniu grzech ciężki.

• Jakie są cechy dobrej spowiedzi? – Św. Josemaria Escrivá mówił o 4K dobrej spowiedzi: kompletna, konkretna, klarowna i krótka. Ważne jest, by była szczera, głęboka, ale też krótka (mogą zdarzyć się oczywiście takie okoliczności życiowe – np. spowiedź po latach – w których wierny potrzebuje dłuższej spowiedzi).

• Czy spowiedź i kierownictwo duchowe to to samo? – Rady ze spowiedzi zawsze są pewną formą kierownictwa duchowego, ale spowiedzi potrzebujemy, aby odzyskać siły, czy nawet utracone życie duchowe, a kierownictwo duchowe umożliwia nam przejść do „kontrataku”, bo w nim ustalamy kierunki i środki walki duchowej. W kierownictwie duchowym rozmawiamy też o tym, co się udało, a w spowiedzi tylko wyznajemy grzechy.

• Czy w kierownictwie duchowym ktoś mną kieruje? – Skoro słowo „kierownictwo” mogłoby wskazywać na pewną bierność osoby „kierowanej”, jak np. w zakładzie pracy, dlatego papież Franciszek woli używać słowa: „towarzyszenie duchowe”. Skoro nikt nie jest dobrym sędzią we własnej sprawie, tak jest również w życiu duchowym: potrzebujemy spojrzenia z zewnątrz osoby, która się modli, ma życie nadprzyrodzone, jest ku temu przygotowana odpowiednią formacją. W takich okolicznościach to Duch Święty jest tym, który nam przewodzi poprzez osobę naszego bliźniego, wysłuchującą nas i dającą nam rady.

• Jak znaleźć kierownika duchowego? – Po pierwsze, módl się o niego do Pana Boga. Po drugie szukaj go aktywnie w duchowości, która jest ci bliska. Kierownikiem duchowym może być kapłan lub osoba świecka do tego przygotowana.

ks. Adam Sołomiewicz

Artykuł Spowiedź i kierownictwo duchowe pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Ten rodzaj motywacji, jej głębia i to, w jakim stopniu faktycznie wpływa ona na nasze postępowanie, zależy w znacznej mierze od szerszego kontekstu naszej życiowej perspektywy. Od tego, czy generalnie żyjemy „ślizgając się po powierzchni”, czy też wiele momentów i wydarzeń naszej codzienności potrafimy postrzegać głębiej, właśnie w perspektywie nadprzyrodzonej – jako element Bożego planu wobec nas i kolejny krok na drodze ku ostatecznemu i najważniejszemu celowi naszego życia.

Bardzo dobrze, jeśli potrafimy patrzeć na nasze życie w taki właśnie sposób. Nieraz jednak popełniamy przy tym błąd, zakładając, że Bóg oczekuje od nas wielkich czynów, heroicznych ofiar, niesamowitych postanowień – i że tylko takie znaczące, trudne czy bolesne okoliczności naszego życia zasługują na to, żeby Mu je ofiarować.

Tymczasem Bóg, jako kochający Ojciec (rozumiemy to doskonale, jeśli sami mamy dzieci), cieszy się już z samych naszych (szczerych i autentycznych) starań i wysiłków, podejmowanych właśnie z miłości do Niego, nawet jeśli nie odnosimy przy tym spektakularnych sukcesów albo wręcz spotykają nas na jakimś polu same porażki. Jeżeli nie zniechęcamy się i po raz kolejny wstajemy, aby – wznosząc oczy na naszego Ojca i prosząc Go o pomoc – na nowo podjąć zmagania z jakąś wadą własnego charakteru albo kontynuujemy nierówną walkę o uporządkowanie tej sfery naszego życia, gdzie ewidentnie porządku tego brakuje, wówczas możemy uznać, że motywacja, która wprawia nas w ruch, porusza i dźwiga, ma właśnie charakter nadprzyrodzony, czyli odnoszący się do Boga, że staramy się i walczymy właśnie przez wzgląd na Niego. Wówczas nie ma wielkiego znaczenia, co konkretnie ofiarujemy, lecz właśnie miłość, z jaką to czynimy. Każdy rodzic nieraz doświadczył zapewne wzruszenia, przyjmując z małej, nieziemsko ubrudzonej łapki piórko, kamyk czy bukiecik zmiętych kwiatków – skromny dar okraszony spojrzeniem pełnym oddania i miłości. Najmniejszy uczynek spełniony z Miłości – jakże wielką ma wartość (św. Josemaria Escriva, „Droga”, 814).

Oczywiście nie należy tego odczytywać jako zachęty do infantylizmu czy życiowej bylejakości, na zasadzie Bóg kocha mnie takiego, jakim jestem, więc właściwie po co mam się starać? Nikomu z ludzi, których kochamy i szanujemy, nie podarujemy zatłuszczonej książki czy bukietu kompletnie połamanych kwiatów (chyba że właśnie, z narażeniem życia, udało nam się dotrzeć na imieniny cioci mimo szalejącego wokół cyklonu). O wartości daru składanego ukochanej osobie nie decyduje ani jego cena, ani inne czynniki wymierne, lecz czy to, co ofiarujemy, faktycznie stanowi w tym momencie maksimum naszych możliwości, czy też dajemy z tego, co nam zbywa, albo staramy się wykpić tanim kosztem. Każdy z nas pamięta zapewne przesłanie płynące z przypowieści o ubogiej wdowie…

Przeto czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie (1 Kor, 10,31) – te słowa Pisma Świętego przypominają nam, że materią naszego uświęcenia i sposobem oddania chwały Bogu mogą być wszelkie, najbardziej nawet prozaiczne aspekty codziennego życia, wykonane na maksimum naszych ludzkich możliwości (nie mylić z perfekcją i perfekcjonizmem!) i z miłością ofiarowane Bogu. Nie ulegajmy zatem pokusie zwanej przez niektórych „mistyką gdybania”: Gdybym był starszy…, gdybym była młodsza…, gdybym miała lepszego męża…, gdybym nie miał tak nieznośnej teściowej… Wyrozumiałość dla męża, nawet jeśli nie jest on chodzącym ideałem (któż z nas jest?), serdeczny uśmiech dla teściowej (ostatecznie można poćwiczyć wcześniej przed lustrem), cierpliwe odpowiadanie na niekończące się pytania dzieci, dokończenie nużącej pracy z taką samą starannością, z jaką ją rozpoczęliśmy, wyłączenie komputera o zaplanowanej godzinie, trzymanie się ustalonego planu dnia, poczynając od punktualnego wstania z łóżka, co niektórzy, nie bez racji, nazywają „chwilą heroiczną”… Wszystko to są nasze drobne „upominki” dla Pana Boga, a jednocześnie karty, które trzymamy w ręku, aby grać nimi o naszą świętość.

Wiadomo, że wyjątkowo cenimy sobie podarunki przygotowane specjalnie z myślą o nas. Podobnie w relacjach z Bogiem – największą wartość ma to, co czynimy z myślą o Nim, licząc się z tym, a nawet pragnąc, aby nikt poza nami i Bogiem nigdy się o tym nie dowiedział i abyśmy naszą najcenniejszą nagrodę odebrali z Jego rąk w niebie. Pięknie mówi na ten temat założyciel Opus Dei, św. Josemaria Escriva, opisując wakacyjne wędrówki z grupą swoich duchowych synów: Miałem zwyczaj spacerowania nad brzegami Arlanzonu […] czasami podczas przechadzek dochodziliśmy do klasztoru w Las Huelgas, a czasami udawaliśmy się do katedry. Lubiłem wyprowadzać ich na wieżę, żeby na górze z bliska mogli podziwiać gotycki maswerk, prawdziwą koronkę wyrzeźbioną w kamieniu, owoc cierpliwej i żmudnej pracy. Podczas tych rozmów zwracałem im uwagę, że tych wspaniałości wcale nie widać z dołu. To, co tak często powtarzałem, stawało się namacalnie uchwytne. Mówiłem: to jest praca Boża, dzieło Boże. Powstaje ono wtedy, gdy się własną pracę wykonuje tak doskonale, że przypomina owe koronki z kamienia! Przykład był tak dobry, przekonujący, że ci młodzi ludzie zrozumieli: cała ta praca mistrzów była modlitwą, pięknym dialogiem z Panem. Ci, którzy rozwinęli tu cały swój kunszt, wiedzieli doskonale, że nikt, kto patrzy z miejskich ulic, nie dostrzeże w ogóle ich wysiłku: był on przeznaczony wyłącznie dla Boga. […] Czyń tak samo jak owi kamieniarze, a twoja praca stanie się również operatio Dei, dziełem ludzkim noszącym znamię i rysy Boże (św. Josemaria Escriva, „Przyjaciele Boga”, rozdz. 65).

Motywacja nadprzyrodzona dodaje blasku i polotu prozie naszego życia, otwierając przed nami zupełnie nowe horyzonty i szerokie perspektywy. Z jednej strony wypływa ona z bliskiej i osobistej relacji z Bogiem, a z drugiej – więź tę stale pogłębia dzięki temu, że wiele razy w ciągu dnia skłania nas do myślenia o Bogu, o tym, co możemy Mu dać, jaką sprawić radość – podobnie jak wiele razy w ciągu dnia nasze myśli krążą wokół ludzi bliskich naszemu sercu.

Ten rodzaj motywacji, w której napędem do działania jest miłość przez duże M, jak żaden inny, dostarcza nam paliwa, dzięki któremu nasze serce płonie spokojnym i ciepłym blaskiem, niczym światło lampy ogrzewające wszystkich wokół i choć w niewielkim stopniu rozjaśniające ich życie.

Jeśli jest autentyczna, wówczas, unosząc nas nieco nad ziemię, sprawia jednocześnie, że stąpamy po niej pewnie i trzeźwo – uważni na potrzeby ludzi wokół nas i z troską próbujący im zaradzić, ponieważ: Jeśliby ktoś mówił: „Miłuję Boga”, a brata swego nienawidził, jest kłamcą, albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi (1 J 4,20).

Jeśli jednak tak nie jest, wówczas nasza motywacja nadprzyrodzona łatwo może stać się pustym sloganem albo karykaturą samej siebie, jak dzieje się to w anegdocie mówiącej o tym, jak jeden z pacjentów, wychodząc do domu po długim pobycie w szpitalu, dziękował siostrze, która opiekowała się nim wyjątkowo troskliwie. W odpowiedzi usłyszał: Nie ma za co dziękować! Pan właściwie w ogóle mnie nie obchodzi – ja to robię dla Pana Jezusa!

Anna Wardak

Artykuł Miłości, dodaj mi skrzydła! pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

ks. Adam Sołomiewicz

– kapelan szkoły „Żagle” w Warszawie, doktor filozofii (Uniwersytet Nawarry) w dziedzinie antropologii

Artykuł PODARUJ RÓŻE MATCE BOŻEJ pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Nie sposób nie znaleźć analogii z dzisiejszym światem. Barbarzyńcy już weszli do naszego Królestwa. Mówią, że nie ma prawdy, albo że każdy ma swoją własną „prawdę” i że żyjemy w czasach postprawdy. Barbarzyńcy, choć posiadają tytuły profesorów (o zgrozo!) uważają, że związki dwóch mężczyzn rodzą więcej dzieci niż małżeństwa, chcą by zwierzęta miały dowody osobiste i paszporty, i by uznano ich prawa. Nie znają św. Franciszka i chrześcijańskiej miłości do wszystkiego, co Bóg stworzył. Polscy barbarzyńcy nie śpiewają kolęd, gdyż w porównaniu z „Jingle Bells” wydają się im bardzo prymitywne. Barbarzyńcy zachęcają dzieci do masturbacji. Chcą zniszczyć nasze skarby: przekonanie o istnieniu prawdy, poczucie sensu, naturę ludzką, wzajemne zaufanie ludzi, małżeństwo, rodzinę, dzieci, Kościół, wszystkie autorytety. Oni chcą wymazać święta, tradycję, Ewangelię. Są ignorantami. Nie wiedzą dlaczego mamy już 2020 rok, a chcieliby może liczyć lata od zbrodniczej rewolucji francuskiej, a nawet październikowej. Uważają Inkę za bandytę i równocześnie się jej boją. Nie wiedzą, kto dał Polsce wolność.

To jest naprawdę starcie cywilizacji. Trzeba wziąć udział w zmaganiu. Wspomniany Augustyn był przekonany, że dopóki człowiek walczy jest zwycięzcą. To nie jest walka nienawiścią. To jest ochrona skarbów. Chodzi o wierność skarbom, by pozostały skarbami. Skarby są piękne i warte obrony.

Zróbcie dobre rekolekcje w szkole. Pomóżcie kapłanom i katechetom. Nie stójcie obok. To jest wspólna sprawa. Niech barbarzyństwo was nie zwycięży. Niech nie ogarnie młodych.

bp Piotr Turzyński

Artykuł O barbarzyńcach i skarbie pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

1. WSZYSTKO W CZŁOWIEKU MA SENS

• Jaki jest sens oka? – patrzeć.

• Jaki jest sens uszu? – słyszeć.

• Jaki jest sens ludzkiego rozumu? – myśleć.

• Jaki jest sens ludzkiego serca? – kochać, bo człowiek jest stworzony do tego, by kochać i być kochanym.

2. CIERPIENIE JEST BRAKIEM SENSU

• Co jest bezsensem dla oka? – ślepota.

• Co jest bezsensem dla uszu? – głuchota.

• Głupota jest bezsensem rozumu, a brak miłości jest bezsensem serca.

• Osoba, która nie może widzieć lub słyszeć, cierpi z tego powodu.

• A największe cierpienie, to brak miłości w sercu.

• We wszystkich kulturach świata ludzie stawiają sobie pytanie: „dlaczego cierpię?”, albo: „dlaczego cierpią niewinni: dlaczego ciężko zachorowało to dziecko?”. Może ktoś z Was kiedyś zadawał sobie też takie pytania? Być może łatwiej jest wytłumaczyć przyczynę cierpienia osoby, która sama zawiniła, np. chłopak się przeziębił, bo wyszedł na zimno bez kurtki; ktoś został zamknięty w więzieniu, bo okradł bank. Ale dlaczego cierpią niewinni?

3. PAN JEZUS NADAJE SENS CIERPIENIU LUDZKIEMU

• Nikt w dziejach świata nie zdołał dać odpowiedzi na to trudne pytanie, aż przyszedł na ziemię Jezus Chrystus, nasz Pan. Jezus był najbardziej niewinną osobą na świecie: Jego życie było pełne miłości do wszystkich i nigdy nie popełnił żadnego grzechu. Mimo to nie uniknął cierpienia: został skazany na śmierć – i to bardzo brutalną śmierć krzyżową. I tu stało się coś, czego nikt nawet nie mógł się spodziewać: cierpieniu, które jest bezsensem, Jezus nadał SENS ZBAWCZY.

• Co to znaczy SENS ZBAWCZY? – to znaczy, że Pan Jezus odkupił nas od grzechu, od zła, od śmierci, właśnie poprzez własne cierpienie.

Artykuł Cierpienie, które nabiera sensu pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

W bawarskim Augsburgu w kościele świętego Piotra czczony jest od dawna obraz Matki Bożej Rozwiązującej Węzły. Na obrazie Maryja depcze głowę węża, a księżyc jest pod Jej stopami. Dookoła Maryi stoją aniołowie. Nad Maryją widać Ducha Świętego w postaci gołębicy. Z jednej strony anioł podaje Matce Bożej wstęgę pełną skomplikowanych i grubych węzłów. Maryja natomiast delikatnymi dłońmi rozwiązuje supły, a drugi anioł odbiera prostą już wstęgę. Na niższym planie obrazu w ciemnościach anioł prowadzi człowieka, pokazując mu drogę. Obraz nazywany jest też Matka Boża od węzełków oraz Matka Boża ratująca małżeństwa. To Wszechmoc Boża potrafi rozwiązać największe nawet węzły i skomplikowane sytuacje, wyprostować ścieżki i uprościć to, co się wydaje nie do rozwiązania. Istnieje Nowenna do Matki Bożej rozwiązującej węzły. Wielu ludzi doświadczyło, że Maryja jest Orędowniczką, depcze i zwycięża zło. W skomplikowanych czasach, w chaosie aksjologicznym Ona jest nadzieją i rozwiązuje trudne sytuacje i losy. Ksiądz Jan Twardowski w jednym z wierszy pisze:

Pomódlmy się w Noc Betlejemską,

w Noc Szczęśliwego Rozwiązania,

by wszystko się nam rozplatało,

węzły, konflikty, powikłania.

Oby się wszystkie trudne sprawy

porozkręcały jak supełki,

własne ambicje i urazy

zaczęły śmieszyć jak kukiełki.

Chrześcijańskim nauczycielom nie wolno być obojętnymi na splątane losy dzieci i młodzieży. Warto podprowadzać ich do Maryi i przedstawiać Jej ich skomplikowane losy. Trzeba się za nich modlić i jak anioł prowadzić przez ciemności, pokazując drogę.

+ Piotr Turzyński

Artykuł O splątanym życiu, dzieciach, Wszechmocy Bożej i Maryi pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

22 stycznia 2020 roku świętowaliśmy koleją rocznicę wybuchu powstania styczniowego. Celebrowałem Eucharystię w Katedrze Radomskiej. Była wypełniona po brzegi młodymi ludźmi z radomskich liceów. Głównym organizatorem jak co roku jest Liceum im. Marii Konopnickiej. Obok tego Liceum znajduje się miejsce straceń powstańców. W 1916 roku radomianie postawili tu krzyż upamiętniający ofiarę tych polskich bohaterów. Było to wówczas miejsce poza miastem, za ogrodzeniem kompleksu koszar wojskowych, gdzie w czasie zaborów stacjonował rosyjski Mohylewski Pułk Piechoty. Między innymi zginął tu pułkownik Zygmunt Chmieleński jeden z wybitniejszych dowódców powstańczych. W jego oddziale walczył Adam Chmielowski, późniejszy święty Brat Albert. Pułkownik Zygmunt Chmieleński był oficerem w armii rosyjskiej, z której zbiegł, a w czasie powstania styczniowego był naczelnikiem wojennym województwa krakowskiego. W czasie swojego krótkiego życia zdążył być wykładowcą w szkołach wojskowych we Włoszech. Został rozstrzelany właśnie w Radomiu 23 grudnia 1863 w wieku 28 lat.

Po Eucharystii poszliśmy do kościoła ojców Bernardynów, skąd wyruszyła młodzież do powstańczych oddziałów i gdzie znajduje się sarkofag pułkownika Dionizego Czachowskiego, następnie przeszliśmy pod jego Mauzoleum i pod wspominany Krzyż Straceń. Młodzi w podniosłym klimacie, z pełną akceptacją i powagą uczestniczyli w tych uroczystościach.

Dyskutujemy o młodych. Szukamy dróg dotarcia do nich. Są dla nas wyzwaniem. Czasem nam się wydaje, że ich tracimy, albo że przerywamy ciąg przekazywania wielkich wartości. Pytamy dlaczego niektórzy nie chcą chodzić na lekcje religii. A z drugiej strony widzimy entuzjastów uczestniczących w Światowych Dniach Młodzieży. Czasem są bardzo poranieni przez dramatyczne sytuacje rodzinne. Są też wspaniali młodzi zaangażowani w różne formy wolontariatu. Lubią to. Świat wirtualny ostatecznie nie daje wystarczającej satysfakcji i ochoty do życia. Oni też szukają wspólnoty, zaangażowania, autentycznego świadectwa, przygody.

Patrząc na pełną katedrę młodzieży, myślałem o tym co ich przyciąga. Nie wolno być utopistą. Z pewnością nakaz, przymus szkolny, obowiązek. Albo nazwijmy to lepiej dyscyplina. Do tego oczywiście dołączona jest obecność nauczycieli i ich świadectwo. Są z młodymi. W niektórych liberalnych głowach jest tak wielka fascynacja wolnością, że nie ma miejsca na żadną dyscyplinę, na żaden trud, na żadne zasady. W takim razie nawet prawda jest niepotrzebna, bo wprowadza tyranię. I wtedy niewiele można zbudować. Wtedy po prostu niemożliwa jest szkoła. Dzieciom i młodym trzeba też nakazać dobro. Ma to być dobro autentyczne i piękne, niekoniecznie użyteczne dla dorosłych. Temu dobru trzeba dać też świadectwo.

Wydaje mi się, że zawsze przyciąga wielkość. Przede wszystkim pociąga wielka, ważna treść. Nie chodzi przecież o pijar, fasadę czy pustą formę, ale o wielkie idee, osoby, cele. Młodzi są doskonali w demaskowaniu sztuczności. Ten ich czasem trudny zmysł dostrzegania białego i czarnego, bez żadnej skali szarości jest dla nas uzdrawiający. Wielka treść taka jak Bóg, Ojczyzna, bohaterstwo, prawdziwa miłość, ofiara, potrafi się sama obronić i fascynuje. Warto ją pokazywać.

Młodzi kochają wspólnotę. Chcą być razem i cieszą się, gdy nie są tylko przedmiotem, ale podmiotem działania. Warto nie tylko mówić im o rzeczach wielkich, ale w nie zaangażować. Na naszym marszu była asysta liturgiczna, schola, grupa rekonstrukcyjna i grupa recytatorska prowadząca małą akademię.

Do tej dyscypliny, wielkości idei, świadectwa starszych, podmiotowości i wspólnoty trzeba dodać kreatywność, oryginalność i świeżość. Oto mamy klucz do młodych. Jest to klucz trudny i nie z automatu, ale możliwy.

+ Piotr Turzyński

Artykuł O powstańcach i dzisiejszej młodzieży pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Natalia Tułasiewicz urodziła się w 1906 roku w Rzeszowie. Jej ojciec, Adam, był skarbowym urzędnikiem państwowym, a matka, Natalia Amalia, zajmowała się domem i opiekowała sześciorgiem dzieci. Ojciec był człowiekiem głęboko religijnym, codziennie uczestniczył we Mszy św., był członkiem Sodalicji Mariańskiej. Mama była uosobieniem łagodności i dobroci1. Natalię od dzieciństwa cechowała żywa inteligencja, w rodzinie była nazywana „mądrą Niusią”. Jej temperament nie szedł w parze z dobrym zdrowiem – była dziewczynką drobnej postury, doświadczaną cierpieniem związanym z przewlekłą chorobą, pierwszą operację przeszła w szpitalu w Krakowie, w wieku sześciu lat2. Natalia rozpoczęła edukację w Kętach, a kontynuowała w Krakowie. Wiosną 1921 roku rodzina Tułasiewiczów przeniosła się do Poznania, gdzie ojciec otrzymał posadę państwową. Natalia uczyła się w Gimnazjum ss. Urszulanek, należała do najlepszych uczennic. Kontynuowała także naukę gry na skrzypcach w konserwatorium, jednak ze względu na nawrót choroby i powiększanie węzłów chłonnych nie mogła trzymać skrzypiec pod brodą i dalej uczyć się grać. Konieczność przerwania ulubionej gry na skrzypcach, szpecące blizny na szyi sprawiły, że Natalia zaczęła odkrywać sens cierpienia.

W dorosłe życie Natalia wkraczała w atmosferze entuzjazmu z powodu odzyskania przez Polskę niepodległości, który naznaczył jej studia i pracę zawodową. Za swój obowiązek uważała nieustanną pracę nad rozwojem duchowym i intelektualnym. Wybrała studia polonistyczne na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego. Była poetką. Działała społecznie w Sodalicji Mariańskiej oraz w literackim Kole Polonistów.

Po ukończeniu studiów w 1931 roku, zaczęła pracować jako nauczyciel w szkole św. Kazimierza. Humanistka, była urodzonym pedagogiem, nowoczesnym i niezwykle twórczym. Jako magister filologii polskiej utrzymywała kontakt z Uniwersytetem, uczestnicząc w seminariach. Planowała pracę doktorską o pisarzu Karolu Hubercie Rostworowskim (późniejszym pierwowzorze postaci Huberta z dramatu „Brat naszego Boga” (1944-1950) Karola Wojtyły).

Często dyskutowała z kolegami o postawach światopoglądowych. Broniła swoich poglądów także w rozmowach z narzeczonym, komunistą, którego poznała na studiach. Ich ośmioletnia znajomość, którą określiła jako okres „nieustannej walki o światopogląd i duszę”, zakończyła się zerwaniem przez nią zaręczyn.

Po zdaniu egzaminu na nauczyciela szkół średnich, rozpoczęła pracę polonistki w Gimnazjum Sióstr Urszulanek. Uczennice zapamiętały ją jako nauczycielkę wymagającą, szanującą poglądy uczniów. W dyskusjach i ciekawych tematach wypracowań, uczyła je samodzielnego myślenia i odpowiedzialności.

Świadomie obierając samotną drogę życia, przekonana była, że „walor samotności stwarza niesłychane horyzonty działania”. Podróżowała. Mawiała, że ma w sobie coś z wikinga. Była w Wilnie, popłynęła Batorym na fiordy Norwegii. W roku 1938 w Rzymie, na kanonizacji św. Andrzeja Boboli, przeczuwając zbliżającą się wojnę, modliła się o błogosławieństwo dla Polski. Zwiedziła także Wenecję, Asyż, Florencję. Zachwycała się przyrodą i dziełem stworzenia, kochała słońce.

Zapatrzona w świętych artystów (świętych Franciszka, brata Alberta, Teresę z Avila i Jana od Krzyża), przejęta ideą apostolstwa świeckich oraz ascezy pozytywnej, odważnie szukała swojej drogi do świętości. „Nie oddzielam życia szarego od ideałów, ku którym podążam. (…) Trawi mnie w życiu głód podwójny. Głód świętości i piękna” – pisała. We wrześniu 1939 roku, w bombardowanym Poznaniu zorganizowała podwórkową szkołę dla dzieci. W październiku napisała: „Znowu wymazano Polskę z mapy świata. Ale ona (…) żyje póki my żyjemy. (…) Gdyby nam wiara nie dawała ciągle mocy swojej, życie stałoby się dla nas okrutną igraszką ciemnej mocy”.

Miesiąc później rodzinę Tułasiewiczów wysiedlono z mieszkania do obozu przejściowego, by stąd wywieźć ich w wagonach bydlęcych do Ostrowca Świętokrzyskiego. W czasie obozowej kwarantanny Natalia pokornie w duszy deklarowała Panu Jezusowi swoją gotowość pójścia z Nim na Kalwarię. „Pozostawić wszystko, a iść za Tobą na Kalwarię, to jest Mistrzu, Twoja nauka. Twardy jesteś, kiedy nas hartujesz boleścią, a przecież niewymownie słodki w pociechach swoich dla nas. Dziękuję Ci, że naszej rodzinie i ojczyźnie mojej pozwoliłeś iść za sobą skatowanym i cierpiącym. Dziękuję Ci, że uznałeś, iż możemy Ci towarzyszyć nie tylko w drodze na Tabor, ale że czuwamy z Tobą w Ogrodzie Oliwnym. Jesteśmy wprawdzie jak ten Szymon z Cyreny – przymuszać nas trzeba do noszenia Twojego Krzyża; ale i na Szymona z Cyreny i jego rodzinę spłynęło błogosławieństwo Twoje.” Z Ostrowca przeniosła się do Krakowa. Tam przez Ośrodek Tajnego Nauczania przy szkole ss. Urszulanek zdobyła pracę nauczyciela. Miała także uczennice poza Krakowem: w Witowicach, Mszanie Dolnej, Kalinie Wielkiej. Jako nauczycielka starała się, aby wojna „nie wyjałowiła ich dusz z poczucia piękna i dobra”.

Krakowska działalność Natalii, konspiracyjne spotkania sodalicyjne i środy literackie były odbiciem jej wszechstronnych zainteresowań, artystycznej natury, pasji intelektualnej i duchowej. Okres wojny traktowała „jako czas cennych, choć trudnych rekolekcji”. Chciała „po wojnie stanąć w awangardzie walki o nowe oblicze nie tylko Polski, ale świata”. Nieustannie się dokształcała. Uczyła się języków obcych. W 1943 roku dojrzała duchowo, pragnąca ukazać ludziom „dziś i jutra, że to pokolenie, które przeżywa obecny koszmar wojny, nie tylko żyje piekielnym impetem niszczenia”, podjęła się bardzo ryzykownej misji. Na zlecenie podziemnej organizacji „Zachód”, w ramach akcji „Studnia”, jako emisariusz i świecki apostoł pojechała w 1943 roku do Hanoweru, do fabryki Pelican, by wspierać robotników przymusowych. Słaba fizycznie, codziennie po ciężkiej pracy fizycznej, realizowała posługę religijno-społeczną, dokumentując ją w listach przesyłanych do rodziny.

Groza wojny, bombardowania, celowa demoralizacja kobiet, głód – to obozowa codzienność niosąca napięcia i konflikty. Siłę i moc do działania czerpała z Mszy świętej oraz duchowej Komunii św., które odprawiała w myśli. Czuła się „gorejącą miłością Pana Jezusa”, mówiła Mu w duszy, że jest „włóknem Jego serca”. Pisała do matki: „Gdybym Tobie umiała powiedzieć jak każdy z moich dni jest piękny! Zdawałoby się sama szarość, a ja każdą godziną żegluję w wieczność, (…) niosę ludziom Boga i moje otoczenie czuje, że mieszkam w Nim”.

Natalia realizowała tu swoje marzenie: „modlitwę uczyniła życiem, a życie modlitwą”. Każdego dnia, w schronach, w czasie nalotów modliła się z pracownicami, głosiła katechezy. Robotnice nazywały ją „apostołkiem”. Czytała im książki i pisała dla nich okolicznościowe utwory i wierszyki, prowadziła chór. Jej głośnej, ufnej modlitwie przypisywano cud ocalenia baraku w czasie straszliwego bombardowania.

W kwietniu 1944 roku, po wizycie nieostrożnego kuriera z Polski, aresztowano Natalię i osadzono w gestapowskim więzieniu w Kolonii. W jednoosobowej celi, w której siedziało pięć kobiet, w skrajnie trudnych warunkach, nie przestała być świadkiem wiary. Więźniarki wspominają jej siłę duchową, wspólne modlitwy, śpiewy oraz pokrzepienie, jakie im niosła. Z ich zeznań wynika, że brano ją na przesłuchania, torturowano i katowano do krwi.

We wrześniu 1944 roku z wyrokiem śmierci wywieziono Natalię do obozu koncentracyjnego w Ravensbrűck. Wycieńczona ciężką pracą, gruźlicą i głodem, nie ustawała w swej misji. W bloku chorych modliła się z więźniarkami. Na pryczy przygotowywała młode dziewczęta do matury. Poruszona ogromem otaczających ją cierpień, układała wiersze, które recytowała koleżankom.
U schyłku wojny Niemcy masowo gazowali najsłabsze więźniarki. Natalia była wewnętrznie gotowa złożyć Bogu ofiarę życia i choć marzyła wciąż o powojennej pracy literacko-apostolskiej, była całkowicie zdana na wolę Bożą. W Niedzielę Palmową ostatkiem sił zorganizowała nabożeństwo, by uczcić Mękę Pańską. W Wielki Piątek, 31 marca 1945 roku, na porannym apelu, zmuszono ją do przejścia przed szpalerem Niemców. Dwie towarzyszki, usiłujące pomóc wycieńczonej Natalii, wzięły ją pod ramię, ale oprawca odepchnął je i wbił pręt w sukienkę Natalii. Zabrano ją do gazu. Całkowicie wszczepiona w mękę Pana Jezusa, zbliżała się ku Miłości Nieskończonej. W Wielką Sobotę Niemcy rozbierali krematorium – alianci i Rosjanie stali już u bram obozu.

Natalia Tułasiewicz została beatyfikowana w 1999 roku przez Ojca Świętego Jana Pawła II w gronie 108 polskich męczenników, poległych za wiarę w czasie II wojny światowej.

Wspomnienie bł. Natalii

Dorota Tułasiewicz,

oprac. Natalia Tułasiewicz-Wala

Dorota Tułasiewicz (1950-2019) – żona bratanka bł. Natalii Jana Tułasiewicza, mama czterech córek, wieloletni kustosz archiwum rodzinnego oraz niestrudzona propagatorka kultu błogosławionej, autorka i współautorka wielu publikacji prasowych i książkowych z nią związanych (m.in. D. Tułasiewicz, B. Judkowiak, „Przeciw barbarzyństwu” 2003), założycielka strony www.blogoslawionanatalia.eu

Cytaty pochodzą głównie z N. Tułasiewicz, „Być poetką życia. Zapiski z lat 1938–1943” (Wyd. Uniwersytet im. A. Mickiewicza, Wydz. Teologiczny, Poznań 2006) oraz listów do rodziny.

1. Z. Wojnarowicz z d. Tułasiewicz, Nata w rodzinie, Piła 1968, mps., archiwum rodzinne Doroty Tułasiewicz.

2. Andrzej Rzesoś Droga do męczeństwa studium doświadczenia duchowego błogosławionej Natalii Tułasiewicz, Poznań 2015

Artykuł Wybrał mnie Pan – Błogosławiona Natalia Tułasiewicz pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

s. dr hab. Anna Walulik, CSFN, prof. AIK

Artykuł Macierzyństwo duchowe pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

„Bóg jest wierny, zna mnie i kocha. Nigdy nie zostawia mnie samego. Prowadzi mnie za rękę. Czego mogę więc chcieć? Czego więcej? Co powinienem zrobić? Cieszyć się w nadziei. Raduj się, gdyż Pan cię kocha, tak jak kocha ojciec i matka”

Papież Franciszek (fragm. homilii wygłoszonej w Domu św. Marty 22 marca 2018 r.)

Artykuł Myśl miesiąca – styczeń 2020 pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.