Liberalizacja procesu wychowania, upadek autorytetów, fałszywie pojmowana „wolność” wychowanka doprowadziły do kryzysu wychowania. Skutecznym sposobem na niepowodzenia pedagogiczne może być wychowanie religijne. W człowieku istnieje niegasnące pragnienie poznawania prawdy, piękna i miłości tej Najwyższej. Wychowanie religijne to poznawanie i rozumienie prawd wiary, rozumienie siebie i sensu własnego życia, nauka szacunku do siebie i drugiego człowieka. Bez Boga nie można poznać samego siebie oraz dojść do religijnej wrażliwości na świat. Trzeba mówić dzieciom o Bogu, dostarczać im przeżyć religijnych, zgłębiać naukę chrześcijańską, żyć wiarą.
Naukę życia należy prowadzić według chrześcijańskich wartości, ukazywać i wdrażać konkretne zasady i normy. Fundamentalnym drogowskazem ludzkiego postępowania jest przykazanie miłości Boga, bliźniego, siebie, otaczającej nas przyrody, przestrzeganie Dekalogu. Zadaniem wychowania religijnego jest naśladowanie Chrystusa, postępowanie według praw wiary. Wychowanie to winno być spójne, czytelne i atrakcyjne.
Wychowawca ma wspomagać i rozwijać życie duchowe młodego człowieka poprzez nauczanie, wyjaśnianie i pociąganie własnym przykładem. Uczeń ma prawo do podejmowania swobodnych decyzji zgodnych z własnym sumieniem. Jeśli będzie wzrastał w zawierzeniu Bogu, ma szansę żyć godnie i szczęśliwie.

dr Józef Winiarski
redaktor naczelny







