Dziecko:

– zna imiona wybranych świętych,

– wie, kogo nazywamy świętym,

– dostrzega wartość Balu Wszystkich Świętych,

– radośnie przeżywa wspólny czas zabawy,

– integruje się z grupą poprzez tańce i konkursy,

– włącza się w taniec i śpiew znanych piosenek,

– gestem reaguje na zmianę rytmu i tempa muzyki.

Czas trwania:

2 godziny.

Zakładając, że w Balu Wszystkich Świętych bierze udział więcej klas, odbywać się będzie w dużym pomieszczeniu. Dzieci zbierają się w swoich salach lekcyjnych, następnie całą klasą przechodzą do dużej sali, w której będzie odbywał się bal. Jest ona udekorowana w kolorach białym, niebieskim i żółtym. Mogą ją również ozdabiać wcześniej wykonane przez dzieci prace plastyczne przedstawiające różnych świętych. Drzwi do niej są zamknięte, a uroczyście otworzy je wielkim kluczem np. dyrektor szkoły lub inna dorosła osoba przebrana za św. Piotra. Kluczem otwiera drzwi – wejście do Nieba, do którego przy muzyce np. “Niebiańskie nawoływanie” wchodzą dzieci, przebrane za postacie świętych. Nauczyciele mogą być przebrani za Aniołów, dbających o przebieg balu.

Przy niewielkiej modyfikacji scenariusza, można przeprowadzić bal z małą grupą dzieci.

Przebieg balu:

1. Anielskie powitanie.

Prowadzący bal (osoba przebrana za Anioła) wita uczestników i krótko prezentuje ważność i znaczenie balu świętych, np.: Kłaniam się nisko wszystkim przybyłym na wielki bal. Witam świętych zakonników i zakonnice, świętych duchownych i świeckich. Już wkrótce, bo 1 listopada przypada Uroczystość Wszystkich Świętych – dla nich w Niebie i dla nas na Ziemi to czas wielkiej radości. A radość najlepiej wyrazić poprzez wspólną zabawę. I dlatego za chwilę zaczniemy bal – czas beztroskiego świętowania. Święci przebywają z Panem Bogiem i dlatego są szczęśliwi. My do tego szczęścia dążymy. Święci to nasi bliscy przyjaciele, zacznijmy więc bal zwracając się do nich (dzieci mogą powtarzać):

Święci nasi przyjaciele,

dziś radości będzie wiele,

bo bal wielki zaczynamy,

i Was z serca zapraszamy.

Bal Wszystkich Świętych uważam za otwarty! Zaczynamy!

2. Zabawy integracyjne.

Zabawa 1.

Przed rozpoczęciem balu sprawdzamy, czy każdy święty jest gotowy do balu i zabrał:

– uśmiech, bo każdy święty jest radosny (dzieci uśmiechają się do siebie),

– nogi, bo będą potrzebne do tańca (dzieci poruszają nogami, podskakują, tupią),

– bioderka, bo będą potrzebne do kręcenia nimi podczas tańca (dzieci kręcą biodrami),

– ręce, bo będą potrzebne do wykonania różnych zadań (potrząsają rękoma).

Zabawa 2.

Dzieci swobodnie poruszają się po sali w rytm muzyki, np.: Mocni w Duchu, “Daj, bym kochać Cię mógł”. Gdy muzyka milknie, dzieci starają się przedstawić jak największej liczbie uczestnikom balu imieniem świętego, za którego się przebrały. Czynność tę można powtórzyć kilka razy podczas trwania utworu.

3. Tańce przy piosenkach: wprowadzenie uczestników balu do piosenki “Święty uśmiechnięty”, następnie Magdy Anioł “Coś się święci”, “Pioseneczka”, “Anioł Stróż” – dzieci śpiewają piosenki, swobodnie tańczą.

4. Konkurs.

W konkursie bierze udział 5–6 dzieci z każdej klasy. Dzieci otrzymują duży arkusz szarego lub białego papieru oraz kopertę, w której znajduje się rysunek pocięty na duże części (puzzle), przedstawiający postać wybranego świętego. Zadaniem dzieci jest ułożenie z puzzli i przyklejenie do arkusza postaci oraz jej rozpoznanie i nazwanie. Pozostali uczniowie z klasy dopingują kolegów. Konkurs wygra każda grupa, która wykona zadanie.

W nagrodę dzieci otrzymują cukierek “bożą krówkę”. Po zjedzeniu cukierka i odczytaniu cytatu znajdującego się na papierku, przyklejają go na przygotowaną wcześniej kartkę formatu A3 tekstem do góry.

5. Tańce przy piosenkach: Magda Anioł, “Weź do ręki swą gitarę”, “Ani oko, ani ucho”, “Don Bosco”.

6. Przerwa w zabawie (ok. 15–20 minut). Dzieci wracają do swoich sal lekcyjnych, gdzie mają przygotowany słodki poczęstunek.

7. Zabawa ruchowa: dzieci tańczą w parach w rytm muzyki w wyk. ks. bpa Antoniego Długosza “Chrześcijanin tańczy”, dotykając się wyłącznie wymienionymi przez prowadzącego częściami ciała, np.: dotykają się tylko łokcie, dłonie, kolana, brzuchy, biodra, ramiona.

8. Konkurs.

W konkursie bierze udział 5–6 dzieci z każdej klasy, które nie brały udziału w poprzednim konkursie. Otrzymują dwie koperty – w jednej na kartkach zapisane imiona wybranych świętych, w drugiej ich atrybuty. Zadaniem dzieci jest przyporządkować atrybut do świętego. Pozostałe dzieci z klasy dopingują i mogą pomagać.

Św. Piotr – klucze, św. Krzysztof – Dziecię Jezus niesione na barkach, św. Paweł – miecz, św. Józef – narzędzia stolarskie, św. Wojciech – wiosło, św. Teresa od Dzieciątka Jezus – róże.

Konkurs wygra każda grupa, która poprawnie wykona zadanie. W nagrodę dzieci otrzymują cukierek “bożą krówkę”. Po zjedzeniu cukierka i odczytaniu tekstu znajdującego się na papierku, przyklejają go na przygotowaną wcześniej kartkę formatu A3 tekstem do góry.

9. Tańce i śpiew przy piosenkach: Mocni w Duchu, “W niebie mój dom”, “Należę do Ciebie”, bp Antoni Długosz, “Pan jest Pasterzem moim”, “Jak odnaleźć mam Chrystusa”, “Jak Dawid”.

10. Konkurs.

W konkursie biorą udział dzieci, które nie uczestniczyły w poprzednich dwóch konkursach. Zadaniem ich jest złowienie ryb (ryby z papieru umieszczone w pojemniku, do każdej przyczepiony spinacz).

Instrukcja dla uczestników konkursu: Jesteście Apostołami. Oni łowili ryby siecią, a wy macie za zadanie złowienie jak najwięcej ryb wędką.

Wędka to pałeczka do gimnastyki lub kijek, na końcu przyczepiony jest sznurek zakończony niewielkim magnesem. Dzieci łowią ryby w jednym pojemniku i umieszczają je w drugim pojemniku (potrzebna osoba do pomocy, by zdjąć rybę z wędki). Konkurs wygra każda drużyna, której udało się złowić przynajmniej 5 ryb w ciągu 90 sekund.

W nagrodę dzieci otrzymują cukierek “bożą krówkę”. Po zjedzeniu cukierka i odczytaniu tekstu znajdującego się na papierku, przyklejają go na przygotowaną wcześniej kartkę formatu A3 tekstem do góry.

11. Tańce przy piosenkach: Anna Pyć, “Dzieckiem Bożym jestem ja”, “Kto ma uszy niechaj słucha”, “Czytaj Pismo”.

12. Niebiański raban, czyli korowód świętych.

Podczas utworu “Boża radość jak rzeka”, “Czy wy wiecie, że jesteście świątynią”, wyk. bp Długosz, tworzy się korowód, który radośnie przemaszeruje przez szkołę; jeśli warunki atmosferyczne pozwolą, można również wyjść poza szkołę.

13. Zakończenie balu.

Kończymy bal wspólnym śpiewem pieśni, w wyk. ks. bp. Antoniego Długosza, “Sercem kocham Jezusa”.

Kartki A3 z przyklejonymi do nich tekstami z cytatami świętych, dzieci umieszczają w swoich klasach.

Małgorzata Sasin

– nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

fot. Archiwum Fundacji “Żywioły” w Łodzi

Artykuł Scenariusz Balu Wszystkich Świętych dla klas I–III pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Scenariusz zajęć dydaktyczno-wychowawczych dla klas II–III

Cele:

uczeń:

• swobodnie wypowiada się na temat treści opowiadania,

• podaje propozycje utrzymania porządku w pokoju,

• zna postać bł. Anieli Salawy,

• porządkuje swoje rzeczy w plecaku i piórniku,

• współpracuje w grupie.

Formy pracy:

zbiorowa, grupowa, indywidualna.

Metody pracy:

rozmowa kierowana, praca z tekstem, „burza mózgów”, ekspresyjna.

Środki dydaktyczne:

tekst opowiadania „O porządkach i uśmiechu bł. Anieli”, karty pracy, prezentacja postaci bł. Anieli Salawy, piosenki „O SPRZĄTANIU – Posprzątajmy razem bałagan w pokoju” oraz „Piosenka o sprzątaniu domu”, zawartość plecaka i piórnika.

Przebieg zajęć:

1. Nauczyciel odtwarza piosenkę „O SPRZĄTANIU – Posprzątajmy razem bałagan w pokoju” (https://youtu.be/e3zuosDT3K4).

2. Uczniowie swobodnie wypowiadają się na temat wyglądu pokoju chłopca.

3. Słuchanie opowiadania „O porządkach i uśmiechu bł. Anieli”.

4. Wypowiedzi ukierunkowane pytaniami:

• • • • O co mama poprosiła Jarka?

      • Co zrobił Jarek, gdy zmęczył się sprzątaniem?

      • Co mu się przyśniło?

      • Co zrobił po przebudzeniu się?

      • Kto pomógł Jarkowi poukładać ubrania?

      • Co chłopiec zrobił z portretem bł. Anieli Salawy?

5. Praca w grupach – „burza mózgów”.

Ola zdradziła bratu sekret utrzymania porządku w swoim pokoju. Dzieci w grupach zapisują swoje propozycje na kartkach, wykorzystując swoje doświadczenia (Przewidywane odpowiedzi: odkładaj rzeczy zawsze na swoje miejsce, ubrania układaj w kostkę lub powieś na wieszaku, przeznacz szuflady na określone rzeczy, opisz pudełka, często wycieraj kurze, sprzątaj pościel, itd.).

6. Odczytanie przez grupy swoich propozycji. Najciekawsze nauczyciel zapisuje na tablicy. Uczniowie decydują, które z tych sekretów zastosują w swoim pokoju i dlaczego? Wypowiedzi chętnych dzieci.

7.Słuchanie piosenki „Piosenka o sprzątaniu domu” – Mała Orkiestra Dni Naszych (https://youtu.be/imoS6Wkr04w). Naśladowanie ruchem czynności sprzątania, wspólny śpiew refrenu.

8. Nauczyciel prezentuje na tablicy multimedialnej portret bł. Anieli Salawy. Krótko przedstawia jej postać.

9. Poszukiwanie odpowiedzi na pytanie: Co wspólnego z porządkiem w pokoju Jarka może mieć bł. Aniela Salawa?

10. Zakończenie zajęć.

Dzieci robią porządek w swoim plecaku, piórniku.

Małgorzata Sasin

– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

bł. Aniela Salawa/https://pl.wikipedia.org/

Opowiadanie

O porządku i uśmiechu bł. Anieli

– Jarku, posprzątaj wreszcie swój pokój – łagodnym, ale stanowczym tonem odezwała się do mnie mama, przekraczając rano próg mojego pokoju. – Zupełnie nie rozumiem, jak to się dzieje, że u ciebie wiecznie panuje taki bałagan? – zadała pytanie, nie oczekując na nie odpowiedzi.

Ja też nie wiedziałem, jak to się dzieje. Bałagan pojawia się ni stąd ni zowąd, zupełnie jakby robił się sam,a ja potem ciągle sprzątam, układam, przestawiam i odkurzam.

Porządki zajęły mi prawie całe sobotnie przedpołudnie. Na moje szczęście było ono pochmurne i deszczowe. Zająłem się pracą bez żalu, że nie mogę wyjść na podwórko. Po trzech godzinach intensywnego sprzątania i układania wszystkiego, co tylko się da, został mi jeszcze do ułożenia pokaźnych rozmiarów stos rzeczy, które miałem złożyć w kostkę i umieścić na półkach szafy. Poczułem, że opadam już z sił i postanowiłem przed tym wyzwaniem trochę odpocząć. Zmęczony, położyłem się na samej górze sterty ubrań i przytuliwszy się do miękkiej koszuli w kratkę, zasnąłem.

Nagle poczułem, że drzwi do mojego pokoju delikatnie i bezszelestnie otwierają się. Najpierw lekko uchyliły się, zostawiając małą szparkę, jakby ktoś nieśmiało chciał upewnić się, czy może wejść do środka. Potem stopniowo otwierały się coraz szerzej, aż w rozwartych na oścież zobaczyłem młodą panią. Zaskoczony jej obecnością, spoglądałem na nią bez słowa, a ona uśmiechała się, obejmując wzrokiem cały mój pokój.

Byłem pewien, że gdzieś już ją widziałem, wydała mi się znajoma, a nawet bliska. W pierwszej chwili pomyślałem, że to może jakaś koleżanka mamy, ale miała na sobie rzeczy, w które ubierały się panie chyba ze sto lat temu, co oczywiście wykluczało ją z grona znajomych mamy. Nagle doznałem olśnienia:

– Już wiem, gdzie panią widziałem. Na niewielkim portrecie, który stoi na półce w pokoju mojej siostry. Ola przywiozła go z Krakowa, kiedy była z mamą u cioci Ewy. Taki sam portret dała mnie, ale ja go gdzieś włożyłem i nawet nie wiem, gdzie mam go teraz szukać.

Pani jeszcze milej uśmiechnęła się do mnie. W tej samej chwili, gdy już chciałem zapytać ją o to, kim jest, obudziłem się.

Zerwałem się na równe nogi i pędem wpadłem do pokoju Oli. Tak, to była ona.

– Błogosławiona Aniela Salawa – przeczytałem na głos podpis na portrecie pani z mojego snu. W takim samym tempie wróciłem do siebie i zacząłem przeglądać zawartość szuflady, której jako jedynej nie otwierałem od dłuższego czasu. Tylko tam mogłem znaleźć ten sam wizerunek. Nie myliłem się, leżał na samej górze, jakby czekał, aż po niego sięgnę.

Dokończyłem układanie ubrań. Pomogła mi w tym trochę Ola, zdradzając mi sekret utrzymania porządku w swoim pokoju.

A portret błogosławionej Anieli Salawy postawiłem na małej szafce. Stamtąd spogląda na mnie i mam wrażenie, że uśmiecha się radośnie, gdy tylko w moim pokoju panuje ład.

Małgorzata Sasin

fot. uximetcpavel/ https://pl.123rf.com/

Artykuł Sekret utrzymania porządku. Scenariusz zajęć dydaktyczno-wychowawczych dla klas II–III pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

uczeń:

• zna wybrane sylwetki bohaterów powojennego podziemia,

• potrafi wyjaśnić pojęcia „wyklęty” i „niezłomny” w odniesieniu do żołnierzy polskiego powojennego podziemia niepodległościowego,

• oddaje cześć bohaterom Ojczyzny,

• zna fragmenty historii Polski dotyczącej powojennej konspiracji niepodległościowej,

• wykonuje plakat o treści patriotycznej.

Formy pracy:

zbiorowa, indywidualna, grupowa.

Metody pracy:

pogadanka, praca z tekstem, impresyjna, rozmowa kierowana.

Środki dydaktyczne:

tekst opowiadania „Niezłomni bohaterowie”, prezentacja multimedialna, znicz, ilustracje przedstawiające żołnierzy wyklętych, etiuda filmowa IPN, piosenka „Biały krzyż” w wykonaniu zespołu „Czerwone gitary” lub inna pieśń o żołnierzach wyklętych, szary papier.

Przebieg zajęć:

1. Nauczyciel na tablicy multimedialnej prezentuje w pętli zdjęcia żołnierzy wyklętych na tle piosenki „Biały krzyż” w wykonaniu zespołu „Czerwone gitary” lub jednej z wybranych pieśni o żołnierzach wyklętych. Na stoliku zapalony jest znicz, ozdobiony biało-czerwoną wstążką. Dzieci wchodzą do klasy i w ciszy zajmują miejsca. Przez chwilę słuchają i oglądają prezentowany materiał.

2. Na tablicy pojawia się napis: Żołnierze Wyklęci.

Nauczyciel wyjaśnia, że lekcja będzie poświęcona właśnie tym żołnierzom, ponieważ 1 marca obchodzimy Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych (nauczyciel gasi znicz).

3. Słuchanie czytanego przez nauczyciela opowiadania „Żołnierze Wyklęci”.

4. Ta treść jest zablokowana

   Wykup prenumeratę z dostępem do wersji elektronicznej.

   Nazwa użytkownika:

   Hasło:

   Rejestracja

   Zapomniałeś hasła?

Małgorzata Sasin

– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł Niezłomni bohaterowie naszej Ojczyzny – scenariusz zajęć dydaktyczno-wychowawczych dla klas II i III pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

– Wojtku, zbieraj się. Za godzinę musimy być na cmentarzu – jego stanowczy głos w jednej chwili postawił mnie na równe nogi. – Dziś jest ważny dzień i nie może nas zabraknąć na uroczystości – dodał i poszedł do kuchni przygotowywać nam śniadanie.

Małgorzata Sasin – nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

fot. ipn.gov.pl

Artykuł Niezłomni bohaterowie – opowiadanie pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Temat: Mój plan na zdrowie

Cele:

uczeń:

• wie, że ruch i właściwa dieta są ważne dla zachowania zdrowia,

• wie, jakich zmian chce dokonać dla swojego zdrowia,

• potrafi wykonać mapę mentalną,

• swobodnie wypowiada się na temat treści opowiadania,

• uzasadnia swoje opinie w dyskusji.

Formy pracy:

zbiorowa, grupowa, indywidualna.

Metody pracy:

rozmowa kierowana, praca z tekstem, metoda dyskusyjna, mapa mentalna, metoda niedokończonego zdania.

Środki dydaktyczne:

tekst opowiadania pt. „Plan na zdrowie”, tabela, cenki lub kolorowe kartki samoprzylepne, większy arkusz papieru dla każdej grupy do wykonania mapy mentalnej.

Przebieg zajęć:

Izabela Faleńczyk

– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej

w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł Mój plan na zdrowie – scenariusz zajęć dydaktyczno-wychowawczych dla klas II–III szkoły podstawowej pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Nigdy nie przypuszczałem, że mając niespełna 10 lat zostanę rodzinnym lekarzem, dietetykiem i trenerem w jednej osobie. A stało się to tak.

W sobotę wracając ze spaceru z Łatkiem (to nasz mały kundelek) musiałem jak zwykle wdrapać się na trzecie piętro, pokonując całą masę schodów. Zazwyczaj bez problemu przebiegałem je niemal w mgnieniu oka, a teraz wystarczyło mi sił tylko do drugiego piętra. Łatkowi zresztą też. Zadyszka zmusiła nas obu do chwilowego odpoczynku. Wystraszyłem się nie na żarty.

– Może jestem chory? – pomyślałem, gdy w zwolnionym tempie dotarłem do drzwi naszego mieszkania. O moich obawach powiedziałem mamie.

– W takim razie to musi być nasza rodzinna choroba, bo nie tylko ty masz problem z kondycją. Trzeba coś z tym zrobić – powiedziała mama i powędrowała do kuchni piec pyszne czekoladowe babeczki.

Małgorzata Sasin

– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej

w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Załącznik 1

Artykuł Plan na zdrowie – opowiadanie pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Scenariusz zajęć dydaktyczno-wychowawczych dla klas II i III

Zajęcia możliwe do przeprowadzenia zarówno w klasie, jak i w warunkach nauczania zdalnego.

Cele:

uczeń:

• poprawnie formułuje odpowiedzi na pytania, zgodnie z treścią opowiadania i swoimi przemyśleniami,

• rozwiązuje krzyżówkę,

• ustala postanowienia na nowy rok,

• potrafi podjąć zobowiązania na rzecz drugiego człowieka.

Formy pracy:

indywidualna, zbiorowa.

Metody pracy:

rozmowa kierowana, praca z tekstem.

Pomoce dydaktyczne:

tekst opowiadania, krzyżówka, serduszka z papieru.

1. Wprowadzenie

Rozwiązanie krzyżówki (załącznik). Rozwiązaniem jest hasło: POSTANOWIENIA.

2. Wypowiedzi dzieci ukierunkowane pytaniami:

Z czym kojarzy się wam słowo: postanowienia?

Z jakich okazji można robić różne postanowienia?

Po co ludzie robią noworoczne postanowienia?

3. Słuchanie tekstu czytanego przez nauczyciela “Moje postanowienia”.

4. Wypowiedzi ukierunkowane pytaniami:

• • Jakie zwyczaje miała rodzina Maćka na początku nowego roku?

  • Jakie postanowienia najpierw zapisał Maciek?

  • Jak zareagowała mama po ich przeczytaniu?

  • Jakie postanowienia zapisał Maciek po raz drugi?

  • Na czym polegała różnica między pierwszymi a drugimi postanowieniami? Czy można powiedzieć, że są postanowienia ważne i ważniejsze?

5. Układanie swoich noworocznych postanowień.

Uczniowie układają swoje postanowienia noworoczne. Zapisują na wyciętym z papieru serduszku: BĘDĘ DOBRYM CZŁOWIEKIEM, a poniżej swoje postanowienia. Wśród nich przynajmniej jedno, które będzie ukierunkowane na dobro czynione drugiemu człowiekowi.

6. Chętni uczniowie odczytują swoje postanowienia.

7. Zadanie domowe:

Dzieci zabierają do domu swoje serduszko, aby przeczytać i omówić z bliską osobą zapisane na nim postanowienia. Serduszko mogą ozdobić rysunkami.

Małgorzata Sasin

– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej

w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł Moje postanowienia – scenariusz zajęć pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Małgorzata Sasin

– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej

w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł Opowiadanie – Moje postanowienia pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Temat: Wiosenne porządki

Cele

uczeń:

• swobodnie wypowiada się na temat

• uzasadnia swoje opinie w dyskusji

• potrafi obiektywnie ocenić zachowanie swoje i innych dzieci

• poszukuje rozwiązań, aby zmienić zachowanie

• współpracuje w grupie.

Formy pracy: zbiorowa, grupowa, indywidualna.

Metody: rozmowa kierowana, dyskusja.

Środki dydaktyczne: teksty wierszyków, arkusz szarego papieru, kartki dla grup, wiosennie udekorowany koszyk.

Przebieg zajęć:

Wprowadzenie

Dzieci siedzą w kole. Nauczyciel eksponuje ilustrację przedstawiającą panią Wiosnę. Zachęca do swobodnych wypowiedzi o prezentowanej postaci.

1. Nauczyciel czyta pierwszy fragment wierszyka o wiośnie:

„Idzie Wiosna przez zarośla.

Jak tu przyjąć tego gościa?”.

2. Wypowiedzi dzieci ukierunkowane pytaniami:

• Co robisz, kiedy spodziewasz się gościa? (porządki, poczęstunek, dekoracje, ubiór)

• Jak przyjąć takiego gościa, jakim jest Wiosna?

Nauczyciel zapisuje propozycje dzieci w promyczkowym uszeregowaniu (porządki
w domu, porządki w ogrodzie, sadzenie roślin, wymiana garderoby z zimowej na wiosenną
i inne).

3. Nauczyciel czyta drugi fragment wierszyka o wiośnie:

„Och, jak pięknie mnie przyjmiecie!

Ale to za mało, wiecie?

O inny porządek mi chodzi,

Ten, który z serca wychodzi”.

4. Wypowiedzi dzieci ukierunkowane pytaniami:

• O jakim porządku myśli Wiosna?

• Jaki porządek ma wyjść z serca?

• Co należy uporządkować? Dlaczego?

5. Nauczyciel czyta trzeci fragment wierszyka o wiośnie:

„Wytrzeć kurz niezgody.

Wyrzucić kłótnie i swady.

Wyczyścić plamy zazdrości

Usunąć wszystkie przykrości

Ot i porządki całe!”.

6. Wypowiedzi dzieci ukierunkowane pytaniem:

• Co w naszej klasie wyrzucimy, wyczyścimy, umyjemy, aby przeprowadzić wiosenne porządki?

Trudne sprawy, które dzieci chcą uporządkować, zapisywane są na dużym arkuszu papieru.

Po głośnym przeczytaniu dzieci dochodzą do wniosku, że pragną zaprowadzić wiosenny porządek we wzajemnych klasowych relacjach.

Zgniatają papier – jest to symbol zerwania, zapomnienia, pozbycia się tych trudnych spraw

i rozpoczęcia nowego etapu.

7. Nauczyciel czyta kolejny fragment wierszyka:

„Gdy z serca brudy już wyrzucicie,

radość i uśmiech w nim umieścicie.

Zerwane przyjaźnie należy poskładać,

szacunek i zaufanie spokojnie dodawać.

Wtedy wiosna w pełnej krasie

zagości w waszej klasie”.

8. Wypowiedzi dzieci ukierunkowane pytaniem:

• Pozbyliśmy się nieporządku w naszych relacjach. O co teraz szczególnie będziecie dbać?

9. Praca w grupach.

Dzieci na kartkach zapisują to, o co będą dbać w klasie, np.: koleżeństwo, zgoda, przyjaźń, radość, uśmiech, miłe słowa, pomoc, zrozumienie i inne. Następnie wkładają je do wiosennego koszyka, pięknie ozdobionego kwiatami, bibułą, kokardkami, piórkami i innymi dekoracjami. Koszyk ten zostaje postawiony w widocznym miejscu, aby móc do niego wracać i przypominać o wspólnych postanowieniach.

5. Podsumowanie zajęć.

5. Zadanie domowe:

Porozmawiaj z najbliższymi o klasowych postanowieniach.

Może warto podobne porządki zrobić w domu?

Izabela Faleńczyk – nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł Wiosenne porządki – scenariusz zajęć dla klas II i III pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

O bezpieczeństwie nigdy za dużo

Cele

uczeń:

• zna zasady zachowania bezpieczeństwa podczas zabaw zimowych i potrafi je sformułować,

• poprawnie udziela odpowiedzi na pytania zgodnie z treścią opowiadania i swoimi przemyśleniami,

• swobodnie wypowiada się tworząc skojarzenia,

• przestrzega zasad pracy w grupie.

Formy pracy: grupowa, indywidualna, zbiorowa.

Metody pracy: rozmowa kierowana, praca z tekstem, objaśnienie, mapa mentalna, metoda niedokończonych zdań.

Pomoce dydaktyczne: kartki z ilustracjami, duże arkusze papieru.

Przebieg zajęć

1. Skojarzenia.

Dzieci siedzą w kole. Na środku znajdują się luźno położone kartki. Są to ilustracje przedstawiające łyżwy, sanki, narty, dzieci na śniegu oraz dziecko bawiące się w domu. Kartki ułożone są obrazkiem do spodu. Wybrane dziecko odsłania jedną z kartek, następnie dzieci swobodnie wypowiadają się o tym, z czym kojarzy im się odsłonięty obrazek. Podobnie postępują z kolejnymi kartkami.

2. Nauczyciel odczytuje krótkie opowiadanie.

Do niedawna byłem przekonany, że o bezpieczeństwie podczas zimowych ferii wiem wszystko. Znałem na pamięć pogadanki wygłoszone przez naszą panią, policjanta, strażnika miejskiego, panią pedagog, dyrektora szkoły, redaktora w telewizji, nie wyłączając moich rodziców oraz babci. Wiedziałem jak się zachować podczas jazdy na łyżwach, sankach, nartach. Jak bezpiecznie bawić się na śniegu i gdy będę sam w domu. Potrafiłem wszystkie zasady i przestrogi wyrecytować z pamięci, obudzony nawet w środku nocy. Dlatego nie wiem, jak to się stało, że celowałem twardą śniegową kulą prosto w twarz Tomka. Dobrze, że w ostatniej chwili pomyślałem o bezpieczeństwie, bo nieszczęście wisiało na włosku. Nie wiem również jak to się stało, że dałem się namówić na zjeżdżanie na sankach z wysokiej górki, która niestety kończy się tam, gdzie zaczyna jezdnia. Dobrze, że w ostatniej chwili, tuż przed zjazdem, poszedłem po rozum do głowy, bo i tym razem nieszczęście wisiało na włosku. W jednej chwili przypomniałem sobie wszystkie wysłuchane pogadanki i teraz wiem, że każda była ważna, bo o bezpieczeństwie nigdy nie jest za dużo.

3. Wypowiedzi dzieci ukierunkowane pytaniami:

• O jakich pogadankach mówił chłopiec?

• Jakie zasady i przestrogi dotyczące bezpieczeństwa znał bohater opowiadania?

• Dlaczego nie doszło do nieszczęścia?

• Co znaczy, że mówić o bezpieczeństwie nigdy nie jest za dużo?

4. Praca w grupach.

Nauczyciel dzieli klasę na pięć grup. Każda grupa otrzymuje duży arkusz papieru oraz jedną z ilustracji, na temat których dzieci wypowiadały się na początku zajęć. Ilustrację przyklejają na środku arkusza, od niej rozpoczynają tworzenie mapy mentalnej (załącznik).

5. Każda grupa po kolei prezentuje swoją pracę. Pozostali mogą również podać swoje propozycje, które zostają dopisane na arkuszu.

6. Mapy zostają wywieszone w widocznym miejscu w szkole. Aby były zrozumiałe też dla uczniów klas pierwszych można uzupełnić je rysunkami.

7. Dzieci siedzą w kole. Nauczyciel poleca każdemu po kolei dokończenie zdania:

Moje ferie będą bezpieczne, bo…

8. Zadanie domowe.

Będę przestrzegał wszystkich zasad bezpiecznego zachowania się podczas zimowych ferii.

Małgorzata Sasin

– nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł O bezpieczeństwie nigdy za dużo – scenariusz zajęć dla klasy II i III pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Cele: Rozwijanie więzi rodzinnych. Kształtowanie umiejętności interpersonalnych. Wzmacnianie wzajemnej miłości.

Przebieg imprezy: Powitanie przybyłych gości przez wychowawcę świetlicy.

1. Recytacja wiersza „Już na początku świata”.

2. Piosenka „Sto lat”, z wykorzystaniem instrumentów muzycznych w wykonaniu dzieci. (instrumenty w domu: pokrywki, garnki, butelki itp.).

3. Wręczenie Ojcom kwiatów z bibuły (lub żywych).

4. Zaproszenie do udziału w konkursach:

– Rozpoznawanie własnego dziecka na podstawie zdjęcia z okresu niemowlęctwa (w domu: określenie wieku dziecka na fotografiach).

– Jazda na hulajnodze na czas; pokonywanie toru przeszkód (np. jazda slalomem między pachołkami, przejazd pod rozciągniętą liną, jazda po wyznaczonym okręgu z trafieniem piłeczką kręgla stojącego centralnie w kole). W domu: zawody z dzieckiem – 1. Kładziemy monetę na stopę i próbujemy się przemieścić wzdłuż wyznaczonej linii, tak by nie spadła. Komu uda się przebyć najdłuższą trasę? 2. W postawie stojącej staramy się wrzucić jak najwięcej monet, trafiając do narysowanego na dnie garnka okręgu, o średnicy 5 cm. Wygrywa ten, kto tego dokona.

– „Familiada” – konkurs wiedzy rodzinnej.

– Zabawa integracyjna „Pakowanie walizki” (świetlica) / Kalambury (dom).

– Nagrodzenie zwycięzców.

– Mecz piłki nożnej z udziałem ojców (świetlica) / Znamy się dobrze (dom).

5. Zaproszenie na poczęstunek, przygotowany przez dzieci.

6. TEATRZYK: RODZICE – DZIECIOM; – świetlica: Chętne rodziny wybierają 2–3 ważne zdarzenia ze swojego życia i prezentują je innym, np. w postaci plakatu. Plakaty mogą ozdobić później świetlicę; dom: wedle instrukcji poniżej.

„Już na początku świata”

Już na początku świata –
przy Mamie musi być Tata!

On także patrzy wśród kwiatów
na radość swoich dzieciaków.

Naprawi rower i wszystko…
Serce bije mu blisko.

Dzisiaj dla Niego mamy
kwiaty od nas i …Mamy!

„Familiada”

(Przed konkursem są zbierane odpowiedzi dzieci, „na żywo” odpowiadają tylko Ojcowie. W domu można poprowadzić zabawę w ten sposób, że najpierw odpowiada dziecko/dzieci, a Tato ma na uszach słuchawki z muzykę, lub jest w innym pokoju, aby nie słyszeć odpowiedzi).

1. Data urodzenia dziecka ……….

2. Drugie imię dziecka .………

3. Rozmiar buta ……….

4. Maskotka, z którą usypia dziecko ……….

5. Zwierzęciem/owadem itp., którego dziecko boi się najbardziej jest ……….

6. Ulubione potrawy dziecka to: ……….

7. Imiona i nazwiska dwóch najlepszych kolegów/koleżanek z klasy dziecka ……….

9. Proszę wymienić trzy ulubione formy spędzania przez dziecko czasu wolnego ……….

10. Dziecko posiada talent/zdolności ……….

11. W przyszłości pragnie zostać ……..

Zabawa integracyjna na czas: „Pakowanie walizki” (dla zajęć w szkole)

Instrukcja: W zabawie bierze równocześnie udział kilka rodzin 3–osobowych drużyn (tata, mama i dziecko). Każda z drużyn dostaje worek z taką samą ilością pieniędzy, w identycznych nominałach (np. 20 zł = 2*5zł, 2*2 zł, 3*1zł,10*10 gr, 20*5gr, 100*1gr).

Należy przygotować kilka jednakowych map lub ich kserokopie.

Walizki powinny mieć zbliżone wymiary.

Konkurencje nr 3, 4, 5 oraz 6, 7, 8 poszczególni członkowie zespołu wykonują równocześnie.

Konkurencje:

1. Wspólne liczenie zaoszczędzonych na wakacje pieniędzy przez wszystkich członków poszczególnych drużyn. Zanotowanie obliczonej kwoty.

2. Wspólne szukanie i zaznaczanie na mapie Polski 3 nazw miejscowości, zapisanych na kartkach, otrzymanych od prowadzącego.

3. Nawlekanie igły i przyszywanie brakującego guzika w koszuli przez ojca.

4. Zapinanie 2 koszul przez mamę.

5. „Parowanie” 8 skarpet przez dziecko.

6. Pakowanie 5 przyborów toaletowych do kosmetyczki przez ojca.

7. Składanie koszul przez mamę.

8. Składanie 3 podkoszulków przez dziecko.

9. Zasuwanie walizki przez mamę i dziecko.

10. Dopasowywanie kluczyka do kłódki, zamykanie walizki i odniesienie jej przez ojca na wyznaczone miejsce.

RODZINNE KALAMBURY

Materiały: kartki, długopisy.

Przebieg zabawy: Na karteczkach wypisujemy hasła dotyczące np. codziennego życia. Kolejno członkowie rodziny losują hasła i przedstawiają je za pomocą gestów, bez użycia słów. Gra może toczyć się indywidualnie lub zespołowo. Kto jako pierwszy odgadnie hasło, zatrzymuje karteczkę. Ilość zebranych karteczek decyduje o zwycięstwie. W nagrodę każdy z pozostałych uczestników mówi zwycięzcy coś miłego lub przygotowuje niespodziankę.

Propozycje haseł: Gotowanie zupy, obieranie ziemniaków, smażenie naleśników, wieszanie prania, szorowanie wanny, odkurzanie mieszkania, czyszczenie butów, mycie naczyń, rozkładanie zakupów, podlewanie kwiatków, wyprowadzanie psa, prasowanie koszul, wynoszenie śmieci, parowanie skarpet itp.

ZNAMY SIĘ DOBRZE

Materiały: paski papieru w zależności od liczby pytań i osób w rodzinie, długopisy, kolorowe kartki dla poszczególnych członków, klej, lista zdań, koszulki foliowe, sznurek.

Przebieg zabawy: W ciągu dnia, po namyśle, każda osoba z rodziny na paskach papieru drukowanymi literami uzupełnia listę niedokończonych zdań, tak by wyrażały prawdziwe uczucia. Uzupełnione paski przykleja na poziomo ułożoną kolorową kartkę, podpisuje i wkłada do koszulki. Tak wypełnione koszulki należy ułożyć w poziomie i połączyć za pomocą sznurka, przeplatając go przez dziurki. Wspólne „dzieło” wieszamy w widocznym miejscu. Pracę można ozdobić zdjęciami członków rodziny, które, wydrukowane i pocięte w formie puzzli, powtórnie zostaną złożone i naklejone.

Propozycje zdań: „Marzę o…”; „Nie lubię, gdy…”; „Najbardziej boję się…”; „Denerwuję się, gdy…”; „Dumny jestem z…”; „Jest mi smutno, gdy…”; „Ogromnie cieszę się, gdy…”; „Jest mi miło, gdy…”; „Proszę Cię, abyś…”; „Tęsknię za…”; „Martwię się o…”.

RODZICE – DZIECIOM; TEATRZYK

Materiały: kartki formatu A-4, kredki, kolorowy papier, klej, nożyczki, farby, ilustrowane czasopisma, kartonowe pudełko (o podstawie większej niż A-4) z wyciętym od frontu okienkiem, nieco mniejszym od formatu kartek oraz z dwoma nacięciami w jego bocznych ścianach, tak aby swobodnie można było włożyć w otwory kartkę. Na poszczególnych kartkach należy wspólnie z dziećmi przygotować dowolną techniką ilustracje obrazujące najważniejsze wydarzenia z życia rodziny (np. narodziny taty i mamy, ulubiony sposób spędzania czasu w dzieciństwie, poznanie się rodziców, zaręczyny, ślub, narodziny dzieci, Chrzest św., pierwszy dzień w przedszkolu, wspólne wycieczki, zakup zwierzątka, wakacyjna przygoda, nauka jazdy na rowerze itp.). Pudełko można postawić na stole przykrytym materiałem.

Przebieg zabawy: Rodzice ukryci za tak przygotowaną sceną naprzemiennie opowiadają dziecięcej widowni historię rodziny, przesuwając kolejne kartki.

Anna Truty

– wychowawca świetlicy Szkoły Podstawowej nr 164 im. bł. Franciszki Siedliskiej w Krakowie

Artykuł Dzień Ojca – scenariusz imprezy świetlicowej oraz spotkania rodzinnego pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Bardzo kocham moje młodsze rodzeństwo, chociaż czasami bywają nieznośni. Tak jak teraz, kiedy wparowali do mojego pokoju, szukając we mnie rozjemcy ich nieporozumienia. Oboje w emocjach wzajemnie zarzucali sobie nieprzestrzeganie ich prawa do wolności. Nie wiedziałam jak rozstrzgnąć ich problem, bo każdy z nich inaczej pojmował to prawo.

Paweł – najmłodszy z nas. Bardzo szeroko rozumie swoje prawo do wolności. Wykiełkowało ono z ziarna bezkrytycznej akceptacji przez dorosłych wszystkich jego zachcianek. “Jemu wolno, jest przecież najmłodszy”, “Jesteś taki malutki, dziewczynki zrobią to za ciebie” – ile razy słyszałam to z ust rodziców. Wiadomo, po dwóch wspaniałych córkach, rodzina powiększyła się o jeszcze wspanialszego syna. A on robił co chciał, a gdy nie mógł, buntował się, wrzeszcząc na cały dom. Czasami jego samowola przyprawiała o ból głowy pozostałych domowników. Tak mu zostało do teraz. Bardzo broni swojego prawa do wolności, zwłaszcza gdy ktoś każe zrobić mu coś, czego nie chce, np. odrobić lekcje, posprzątać swój pokój czy wyłączyć komputer. Mój brat uważa, że prawdziwie wolny jest wtedy, gdy wiele godzin spędza przed monitorem. I to jest jego wolność, jego wybór. Paweł w swojej wolności szuka tylko własnej korzyści.

Ola – środkowa, bo z naszej trójki jest w środku, czyli między mną a Pawłem. Inaczej mówiąc, druga w kolejności przyszła na świat. Nie była rozpieszczana przesadnie słodkimi słówkami, chociaż otoczona przez rodziców taką samą wielką miłością jak dwójka pozostałych dzieci. Rodzice uczyli ją odpowiedzialności i pracowitości. Gdy była młodsza, zawsze z radością przyjmowała zabawki i ciuszki (szczególnie moje piękne sukienki), z których ja już wyrosłam. Nie buntowała się. Ja też się cieszyłam, że Olka w nich pięknie wygląda. Ona za to odwdzięczała mi się laurką z ogromnym czerwonym serduszkiem. Zawsze, gdy dostała jakieś słodycze, częstowała nimi całą rodzinę, zostawiając sobie ostatnią cząstkę. Wszystkim dzieliła się ze mną i Pawłem. I to jest jej wolność, jej wybór. Ola swoją wolnością obdarowuje innych.

Kto z nich jest prawdziwie wolny? Paweł czy Ola?

A ja, jaka jest moja wolność? Czy potrafię ją oddać drugiemu? A może jestem niewolnikiem moich zachcianek, egoizmu i samowoli? Muszę to dobrze przemyśleć.

Małgorzata Sasin

Temat: Prawo do wolności

Scenariusz zajęć dydaktyczno-wychowawczych dla klas I–III

Scenariusz zajęć może być wykorzystany przez nauczyciela do pracy on-line, ale został napisany głównie z myślą o dokonaniu w rodzinnym gronie refleksji nad prawami dziecka, szczególnie prawem do wolności.

Cele

dziecko:

• rozumie, że każdy ma prawo do wolności

• wie, że wolność to nie jest to samo, co samowola

• wie, że wolność to wielka wartość, którą warto się dzielić

• swobodnie wypowiada się na temat treści opowiadania

• uzasadnia swoje opinie w dyskusji.

Formy pracy:

zbiorowa, indywidualna.

Metody pracy:

rozmowa kierowana, praca z tekstem, metoda dyskusyjna, metoda „niedokończonego zdania”.

Środki dydaktyczne:

tekst opowiadania pt. „Prawo do wolności”.

Przebieg zajęć:

1. Każdy z uczestników spotkania próbuje dokończyć zdanie swoją pierwszą myślą (propozycją):

„Jestem wolny, kiedy …”

2. Słuchanie opowiadania pt. „Prawo do wolności”.
   Nauczyciel lub rodzic/opiekun czyta głośno tekst.

3. Wypowiedzi dziecka/dzieci ukierunkowane pytaniami:

1. • Z jakim problemem przyszło do Kasi młodsze rodzeństwo?

   • Jak Paweł broni swojego prawa do wolności?

   • Kiedy Paweł czuje się wolny?

   • Jak Ola okazuje swoją wolność?

   • Jak sądzisz, kto jest prawdziwie wolny – Paweł, czy Ola? Dlaczego?

4. Dyskusja wszystkich uczestników:

1. • Jaka jest moja wolność?

   • Czy potrafię ją oddać drugiemu człowiekowi? Jeśli tak, to w jakich sytuacjach?

5. Runda „niedokończonego zdania”.
   Każdy z uczestników ponownie próbuje dokończyć zdanie:

„Jestem wolny, kiedy …”

(Jest prawdopodobne, że uczestnicy spotkania stwierdzą, że ich wypowiedzi, których udzielili na początku spotkania, różnią się od tych, których udzielili na koniec.)

Izabela Faleńczyk

Artykuł Prawo do wolności. Scenariusz zajęć dla klas I-III pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Uczeń:

• swobodnie wypowiada się na podany temat,

• potrafi wyjaśnić termin: zdalne nauczanie,

• odwołuje się do własnych doświadczeń i przeżyć,

• prezentuje swoje talenty.

Formy pracy:

zbiorowa, indywidualna.

Metody pracy:

rozmowa kierowana, praca z tekstem.

Środki dydaktyczne:

tekst opowiadania „Moje zdalna szkoła”, diagram.

Przebieg zajęć:

1. Nauczyciel rozdaje dzieciom kartkę z diagramem i poleca pokolorować co trzecią literę oraz zapisać odczytane hasło (Załącznik 1).

2. Uczniowie odczytują hasło i odpowiadają na pytanie, z czym ono się im kojarzy?

3. Nauczyciel prosi o wysłuchanie opowiadania.

– Porównaj, które z przeżyć jego bohatera są podobne do twoich, bądź różne.

4. Nauczyciel czyta opowiadanie. Następnie kolejno odkrywa napisane wcześniej na tablicy w dwóch kolumnach pytania dotyczące tekstu i przeżyć uczniów (Załącznik 2).

5. Uczniowie odpowiadają na pytania.

6. Nauczyciel zwraca się do uczniów:

– Jeśli odkryłeś w sobie coś niezwykłego w czasie nauki w domu, podziel się tym z innymi. Możesz przynieść do szkoły swoje prace, wytwory. Możesz też wykonać rysunek lub napisać swoje wspomnienia, tak jak to zrobił Wojtek.

Załącznik 1

A  B  Z  F  W D  I  Ą  A  Ń  Z  L  G  Ł  N  M  J  A  W  I  N  H  M  A  C  E  U  S  T  K  D  Ę  A

Hasło …………………………………………………………………………………………

Załącznik 2

Izabela Faleńczyk

Artykuł Temat: Zdalna nauka – moje doświadczenia pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Wychodząc do szkoły pewnego marcowego dnia nie sądziłem, że będzie to mój ostatni w niej pobyt w tym roku szkolnym. A wszystko za sprawą tego paskudnego koronawirusa, który rozpanoszył się po całym świecie, nie omijając również naszego kraju.

– Od jutra, aż do odwołania nie będzie w szkole zajęć. Zostajecie w domu – oświadczyła pani. Momentalnie zrobiło się spore zamieszanie. Wszyscy z ożywieniem rozmawiali tylko o pandemii. Niektórzy nieudolnie próbowali ukryć strach, inni (wśród nich byłem i ja) cieszyli się na te nieoczekiwane ferie. Nikt wówczas nie przypuszczał, że potrwają aż do wakacji.

Wracając do domu snułem plany na wypełnienie wolnego od lekcji czasu. Postanowiłem, że każdego poranka będę wysypiał się do woli. Może wyciągnę Kacpra na plac zabaw lub pójdziemy z chłopakami na boisko pograć w piłkę.

Gdy tylko wpadłem do domu, z wielkim przejęciem opowiedziałem rodzicom o tym, co wydarzyło się w szkole i o moich w związku z tym zamiarach.

– Wojtku, siedzisz w domu. Spotkania z kolegami poczekają na lepsze czasy – tata w mgnieniu oka ostudził moje emocje. No i siedziałem w domu, a właściwie siedzieliśmy prawie wszyscy: Aśka – moja starsza siostra i mama. Tata musiał wychodzić do pracy. Wówczas poznałem nowe słowo: zdalne.

Zdalna nauka Aśki i jej lekcje z nauczycielami online oraz zdalna nauka moja, nie online, ale za to z zadaniami do wykonania, które pocztą elektroniczną przesyłała pani. Jeszcze do tego zdalna praca naszej mamy. I w całym domu jeden komputer. Szaleństwo! Całe szczęście, że wujek pożyczył nam swój laptop.

Na początku podobała mi się ta zdalna nauka. Pani przesyłała ciekawe zadania, filmy, prezentacje, zdjęcia i mnóstwo innych interesujących rzeczy. Im dłużej jednak trwała, tym coraz niechętniej do niej się zabierałem. W lekcjach wspierała mnie mama. Wkrótce jednak zacząłem przeciw takiej nauce otwarcie buntować się.

– Już wolę codziennie chodzić do szkoły! Chcę by były normalne lekcje z panią, przerwy z kolegami, nawet sprawdziany i klasówki przeżyję. Już nie dam rady! – wykrzyczałem rozgoryczony.

I wtedy na odsiecz mojemu załamaniu przyszedł tata. Pomógł mi ustalić zasady, których postanowiłem solidnie przestrzegać. Codziennie wstawałem wcześnie rano, potem jak zwykle poranna toaleta, śniadanie i o godzinie ósmej w pełnym rynsztunku szedłem do mojej zdalnej szkoły, czyli do mojego pokoju. Ułożyłem plan zajęć i przerw między nimi. Zaplanowałem czas na zabawę i kontakt przez skypa z kolegami. I chociaż czasem było mi trudno, wytrwałem. Aśka też wytrwała i rodzice z nami, i naszą zdalną nauką również.

Najbardziej z tego przymusowego siedzenia w domu podobało mi się to, że wspólnie całą rodziną spędzaliśmy ze sobą dużo czasu i dzięki temu odkryliśmy w sobie zupełnie niezwykłe talenty. Aśka – talent do gotowania, mama do szycia. Tata zainteresował się historią Polski, czym zaraził też i mnie. Razem zrobiliśmy makietę Bitwy Warszawskiej. Gdy wrócę do szkoły, pokażę ją całej klasie. Wiem, że moi koledzy też będą mieli się czym pochwalić. A wy?

Małgorzata Sasin

Artykuł Opowiadanie – Moja zdalna szkoła pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Św. Jan Paweł II

Cele:

Budowanie wzajemnych, pozytywnych relacji oraz zacieśnianie więzi we wspólnocie szkolnej. Tworzenie przyjaznego klimatu w szkole. Radosne przeżywanie uroczystości.

Przebieg spotkania:

NAUCZYCIEL TEŻ BYŁ UCZNIEM…

1. Przygotowanie dekoracji w holu szkoły lub w innym ogólnie dostępnym miejscu – wyeksponowanie świadectw, dyplomów, nagród (np. książek, medali) zeszytów, podręczników oraz oznaczonych numerami zdjęć z okresu uczęszczania do szkoły podstawowej nauczycieli uczących.

2. Konkurs dla uczniów: „Rozpoznaję naszą Panią”.

Dzieci w dogodnym dla siebie czasie mają za zadanie odgadnąć, które zdjęcie przedstawia danego nauczyciela, np. zdjęcie nr 1 – to p. Maria Nowak, nr 2 – to p. Jan Kowalski. Podpisane kartki z odpowiedziami (w ustaleniu mogą pomagać rodzice) wrzucane są do urny. Zwycięży ten, kto rozpozna na fotografiach najwięcej nauczycieli.

NAUCZYCIEL MA PASJE…

3. Prezentacja przez nauczycieli talentów, hobby, na żywo lub formie multimedialnej przed społecznością uczniowską.

NAUCZYCIEL TEŻ SIĘ UCZY…

4. Konkurs: „Mądra głowa. Ręka, noga też gotowa”.

Uczestnicy (opcjonalnie): wychowawcy kl. I–III, katecheta, informatyk, wychowawcy świetlicy, pedagog, logopeda, psycholog, bibliotekarz.

Drużyny: podział zawodników drogą losowania na zespoły 3–5-osobowe.

Materiały: kartki, długopisy, plansze z przyklejonymi liśćmi drzew różnych gatunków, kartki z zadaniem polonistycznym, matematycznym, muzycznym, plastycznym, z języka angielskiego oraz karteczki z poszczególnymi słowami wybranego wersetu z Biblii dla każdej grupy. Ponadto woreczek, kubeł oraz książki o podobnym formacie.

Prowadzący: dwoje dzieci z kl. III – konferansjerów oraz dwoje nauczycieli – koordynatorów, niebiorących udziału w rozgrywkach. Wytypowani do tej roli nauczyciele, odpowiednio wcześniej przygotowują pytania i zadania konkursowe dla uczestników oraz sprawdzają, jak polecenie zostało wykonane, a także przyznają punkty. Uczniowie – prezenterzy na zmianę czytają publiczności treść zadania, jak też rozdają kolejne kartki do uzupełnienia, podają woreczki itp.

Przebieg: Konferansjerzy witają Grono Pedagogiczne i zapraszają społeczność szkolną do wspólnej zabawy. Wszystkie zespoły równocześnie wykonują zadanie. Przedstawiciel grupy dzwoni dzwonkiem jako znak, że polecenie zostało już wykonane. Gdy każda grupa zakończy pracę, jury ocenia ją według kolejności zgłoszenia. Za pierwsze miejsce przyznajemy 3 pkt, za drugie 2 pkt, za trzecie 1 pkt. Jeżeli zespół pomylił się, lub wykonał zadanie niekompletnie, nie otrzymuje punktów. Po wykonaniu wszystkich poleceń sumujemy punkty i wyznaczamy zwycięzców.

Nagrody: Dzieci wręczają wszystkim uczestnikom zabawy własnoręcznie przygotowane laurki, a zwycięzcy zostają nagrodzeni gromkimi brawami.

• Język polski – Proszę uzupełnić brakujące litery w wyrazach z trudnościami ortograficznymi: z…ymając się, …ipo…ondryk, p…yspo…ył, ostr……ka, g…eg……łka.

• Matematyka – Proszę pisemnie dodać czterocyfrowe liczby: 4567 + 8736 + 3762.

• Muzyka – Proszę uzupełnić brakujące słowa w tekście piosenki: „Ogórek wąsaty”

• • Wesoło …… w ogródku na …….. Tu ….. marchewka, tam …..

• Religia – Proszę w prawidłowej kolejności ułożyć słowa wersetu z Biblii: „Kto uniży królestwie więc największy jak, ten jest to w niebieskim się dziecko”.

• Przyroda – Proszę o podpisanie liści jarzębiny, grabu, buku, osiki, gruszy, na przygotowanych planszach.

• Język angielski – Proszę ponumerować nazwy miesięcy w odpowiedniej kolejności: August, December, May, January, October, March, June, April, July, September, February, November.

• Plastyka – Dodając barwy podstawowe, otrzymujemy barwy pochodne. Proszę napisać jaki powstanie kolor wskutek zmieszania czerwonego + żółtego, czerwonego + niebieskiego, niebieskiego + żółtego.

• Wychowanie fizyczne

  • Zadanie nr 1 – Proszę, aby każdy z Państwa z wyznaczonej linii wykonał jeden rzut woreczkiem do kubła. Sumujemy liczbę celnych rzutów i przyznajemy punkty dla trzech zespołów z największą liczbą trafień (3 pkt za pierwsze miejsce, 2 pkt za drugie i 1 pkt za trzecie miejsce).

  • Zadanie nr 2 – Proszę, aby Państwo w swoich grupach ustawili się w szeregu. Ostatnia osoba podaje książkę poprzedniej osobie itd., osoba stojąca jako pierwsza z otrzymanych książek układa wieżę. Ten zespół, który jako pierwszy wykona zadanie (wieża nie może się przewrócić), jest najwyżej punktowany (otrzymuje odpowiednio 3, 2, lub 1 punkt).

NAUCZYCIEL TEŻ LUBI SIĘ BAWIĆ

5. Zawody w „Dwa ognie”.

Drużyny: mieszane, dzieci wraz z nauczycielami, 4–5-osobowe. Funkcję „kapitanów” – zbijających pełnią nauczyciele.

Przybory: piłka miękka z gąbki/gumowa.

Czas: 10 min.

Zwycięża drużyna, która w określonym czasie zbiła więcej przeciwników.

6. Zawody: „Rzuty karne”.

Przybory: piłka miękka, bramka.

Drużyny: mieszane, np. z każdej klasy 1–2 reprezentantów plus 2 nauczycieli. W roli bramkarza – nauczyciel. Każdy z uczestników wykonuje po 2–3 strzały. Sumujemy celne strzały i w ten sposób wyznaczamy zwycięską drużynę.

NAUCZYCIEL POTRAFI DZIELIĆ SIĘ

7. Bezgotówkowa loteria fantowa.

Fanty na loterię o drobnej, podobnej wartości, pochodzą od ofiarodawców – nauczycieli uczących w szkole. Wszystkie losy wygrywają. Na każde dziecko przypada jeden los.

8. Małe co nieco u Kubusia Puchatka, czyli smaczny poczęstunek na zakończenie.

Nauczyciele zapraszają dzieci na poczęstunek. Słodki kącik zostaje przyozdobiony maskotką lub plakatem z Kubusiem Puchatkiem. Na stolikach znajdują się owoce, ciasteczka, babeczki, popcorn, smoothie, woda, lemoniada.

Anna Truty

Artykuł Temat: „Nauczyciele – dzieciom”. Scenariusz obchodów Dnia Nauczyciela dla klas I–III pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Małgorzata Sasin

fot. Adam Bujak

Artykuł O dziewczynce zapatrzonej w portret św. Jana Pawła II – opowiadanie pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Temat: Drogowskaz do nieba

Małgorzata Sasin

– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej

w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł Drogowskaz do nieba – scenariusz zajęć pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Temat: Współpraca

Izabela Faleńczyk ‒ nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł Scenariusz: Współpraca pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.