<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Magdalena Guziak - Nowak Autor, Autor w serwisie Miesięcznik Wychowawca</title>
	<atom:link href="https://wychowawca.pl/author/magdalena-guziak-nowak/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://wychowawca.pl/author/magdalena-guziak-nowak/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Thu, 20 Feb 2025 13:23:51 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	
	<item>
		<title>Webinar &#8211; Edukacja zdrowotna: fakty, prognozy, działania</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/webinar-edukacja-zdrowotna-fakty-prognozy-dzialania/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 20 Feb 2025 12:56:57 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Edukacja zdrowotna - Artykuły]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=5490</guid>

					<description><![CDATA[<p>Webinar EDU-LIFE – &#8220;Edukacja zdrowotna: fakty, prognozy, działania&#8221;</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/webinar-edukacja-zdrowotna-fakty-prognozy-dzialania/">Webinar &#8211; Edukacja zdrowotna: fakty, prognozy, działania</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=DD2uO1q8yPA&amp;t=26s">Webinar EDU-LIFE – &#8220;Edukacja zdrowotna: fakty, prognozy, działania&#8221;</a></p>
<p><iframe title="Webinar EDU-LIFE – &quot;Edukacja zdrowotna: fakty, prognozy, działania&quot;" width="500" height="281" src="https://www.youtube.com/embed/DD2uO1q8yPA?start=26&#038;feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/webinar-edukacja-zdrowotna-fakty-prognozy-dzialania/">Webinar &#8211; Edukacja zdrowotna: fakty, prognozy, działania</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Edukacja seksualna &#8211; tak, ale jaka? (Wychowawca 3/2022)</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/edukacja-seksualna-tak-ale-jaka-wychowawca-3-2022/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 20 Feb 2025 12:48:50 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Edukacja zdrowotna - Artykuły]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=5477</guid>

					<description><![CDATA[<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/edukacja-seksualna-tak-ale-jaka-wychowawca-3-2022/">Edukacja seksualna &#8211; tak, ale jaka? (Wychowawca 3/2022)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><img fetchpriority="high" decoding="async" class="alignnone size-medium wp-image-5478" src="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.025-214x300.jpg" alt="" width="214" height="300" srcset="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.025-214x300.jpg 214w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.025-443x620.jpg 443w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.025-768x1074.jpg 768w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.025-1098x1536.jpg 1098w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.025-1464x2048.jpg 1464w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.025-600x839.jpg 600w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.025-scaled.jpg 1830w" sizes="(max-width: 214px) 100vw, 214px" /> <img decoding="async" class="alignnone size-medium wp-image-5479" src="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.026-214x300.jpg" alt="" width="214" height="300" srcset="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.026-214x300.jpg 214w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.026-443x620.jpg 443w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.026-768x1074.jpg 768w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.026-1098x1536.jpg 1098w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.026-1464x2048.jpg 1464w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.026-600x839.jpg 600w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.026-scaled.jpg 1830w" sizes="(max-width: 214px) 100vw, 214px" /> <img loading="lazy" decoding="async" class="alignnone size-medium wp-image-5480" src="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.027-214x300.jpg" alt="" width="214" height="300" srcset="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.027-214x300.jpg 214w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.027-443x620.jpg 443w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.027-768x1074.jpg 768w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.027-1098x1536.jpg 1098w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.027-1464x2048.jpg 1464w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.027-600x839.jpg 600w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.027-scaled.jpg 1830w" sizes="auto, (max-width: 214px) 100vw, 214px" /> <img loading="lazy" decoding="async" class="alignnone size-medium wp-image-5481" src="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.028-214x300.jpg" alt="" width="214" height="300" srcset="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.028-214x300.jpg 214w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.028-443x620.jpg 443w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.028-768x1074.jpg 768w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.028-1098x1536.jpg 1098w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.028-1464x2048.jpg 1464w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.028-600x839.jpg 600w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.028-scaled.jpg 1830w" sizes="auto, (max-width: 214px) 100vw, 214px" /> <img loading="lazy" decoding="async" class="alignnone size-medium wp-image-5482" src="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.029-214x300.jpg" alt="" width="214" height="300" srcset="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.029-214x300.jpg 214w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.029-443x620.jpg 443w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.029-768x1074.jpg 768w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.029-1098x1536.jpg 1098w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.029-1464x2048.jpg 1464w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.029-600x839.jpg 600w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.029-scaled.jpg 1830w" sizes="auto, (max-width: 214px) 100vw, 214px" /> <img loading="lazy" decoding="async" class="alignnone size-medium wp-image-5483" src="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.0210-214x300.jpg" alt="" width="214" height="300" srcset="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.0210-214x300.jpg 214w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.0210-443x620.jpg 443w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.0210-768x1074.jpg 768w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.0210-1098x1536.jpg 1098w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.0210-1464x2048.jpg 1464w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.0210-600x839.jpg 600w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2025/02/21.0210-scaled.jpg 1830w" sizes="auto, (max-width: 214px) 100vw, 214px" /></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/edukacja-seksualna-tak-ale-jaka-wychowawca-3-2022/">Edukacja seksualna &#8211; tak, ale jaka? (Wychowawca 3/2022)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Przygoda z sobą</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/przygoda-z-soba/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 05 Jul 2021 09:30:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Temat numeru]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=3308</guid>

					<description><![CDATA[<p>Z psycholog Alicją Kmietowicz-Synowiec, współzałożycielką Manresy – Jezuickiego Centrum Pomocy Psychologicznej i Duchowej w Krakowie, prowadzącą od ponad 10 lat warsztaty 12 kroków ku pełni życia, rozmawia Magdalena Guziak-Nowak Czym jest Program 12 Kroków, w trzech słowach? – Kroki to miłość, wolność i zgoda. Miłość do Pana Boga, ludzi i samego siebie, wolność np. od [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/przygoda-z-soba/">Przygoda z sobą</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Z psycholog Alicją Kmietowicz-Synowiec, </b></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="pl-PL"><b>w</b></span></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>spółzałożycielk</b></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="pl-PL"><b>ą</b></span></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b> Manresy – Jezuickiego Centrum Pomocy Psychologicznej i Duchowej w Krakowie, prowadzącą od ponad </b></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="pl-PL"><b>10 lat</b></span></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b> warsztaty </b></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i><b>12 kroków ku pełni życia</b></i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>, </b></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>rozmawia Magdalena Guziak-Nowak</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><strong><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Czym jest Program 12 Kroków, w trzech słowach? </b></span></span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Kroki to miłość, wolność i zgoda. Miłość do Pana Boga, ludzi i samego siebie, wolność np. od nieuporządkowanych emocji, krzywdzących myśli na swój temat, toksycznych relacji, przeszłości, nadmiernej kontroli oraz zgoda na to, co się dzieje, a na co nie mam wpływu. Bo – to ważne – Kroki nie służą do zmiany świata wokół mnie, by padał mi do stóp. Kroki pomagają zmienić mnie samą, czyli moje postrzeganie siebie, drugiego człowieka i świata. Uczą rozróżniać obszary, na które mamy wpływ, od tych, które są poza naszą kontrolą.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><strong><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Kto może z nich zaczerpnąć?</b></span></span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Z programu korzysta pełen przekrój społeczeństwa. Kroki są adresowane do osób dorosłych chcących zmian. Na spotkania przychodzą np. osoby z traumami z dzieciństwa, w kryzysach małżeńskich, wieku średniego lub mające zniekształcony obraz siebie i zmagające się z brakiem poczucia własnej wartości, żyjące w trudnych, uwikłanych relacjach, przeżywające wewnętrzne konflikty. Ale nie tylko. W Krokach odnajdują się także osoby, które nie doświadczają poważnych trudności, ale zależy im na własnym rozwoju.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><strong><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Kroki pomagają pewniej stanąć na nogach?</b></span></span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Tak, i dzieje się to poprzez poznanie siebie. Kroki to wędrówka w kierunku świadomego życia, by wiedzieć, kim jestem, a kim nie jestem, co lubię, a czego nie znoszę. Kroki mogą przejść ci, którzy zgadzają się, aby wiązało się to z wysiłkiem, którzy chcą stanąć w prawdzie, ponazywać różne rzeczy z przeszłości, choćby wiązały się ze smutkiem, poczuciem lęku czy wstydu. To może boleć, ale ten ból nie prowadzi do śmierci, lecz do życia. To twórczy ból rodzenia nowego człowieka, jak podczas porodu. Poza tym Kroki mogą być wielką frajdą, przygodą z byciem z sobą. Dają wiedzę o naszych zachowaniach i pokazują, jak twórczo wykorzystać naturalne cechy, predyspozycje.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><strong><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Niektórzy rezygnują po drodze, nie kończąc programu. Może za bardzo ich boli?</b></span></span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Czasem powód rezygnacji jest prozaiczny, np. ktoś się przeprowadza albo znajduje pracę w godzinach spotkań grupy. Najczęściej jednak chodzi o brak gotowości, by zrezygnować z destrukcyjnych mechanizmów, w których tkwimy. Wiemy, że one nie są OK, ale trudno nam je puścić, są na bardzo dobrze znane, „bezpieczne”, wygodne, bo przynoszą nam wtórną korzyść, na coś się przydają, coś załatwiają.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><strong><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Na przykład?</b></span></span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Zaczynam dostrzegać, że mam tendencję do manipulowania ludźmi i wymuszania, jak mają wyglądać moje relacje. Może się to przejawiać w niby-drobiazgach. Np. proszę męża, by wyniósł śmieci, a gdy on nie robi tego natychmiast, mamroczę pod nosem, pokazuję miny. Zatem mąż wstaje i biegnie z tymi śmieciami, ale robi to z lęku. Czyli osiągam swój cel, ale nie poprzez opowiedzenie o swoich potrzebach, co ma miejsce w prawdziwej, zdrowej relacji („Proszę, wynieś śmieci, bo śmierdzi i jest mi z tym źle, mam potrzebę porządku”), lecz poprzez manipulację (wywracanie oczami, wzdychanie). Z takiego stylu komunikacji trudno jest zrezygnować, bo pokusa osiągania natychmiastowego efektu jest silna. Innym destrukcyjnym mechanizmem jest np. wchodzenie w bycie ofiarą: użalanie się nad sobą, postawa „Ach, ja biedna, nieszczęśliwa”. Takie podejście również daje nam konkretne korzyści – chroni przed byciem odpowiedzialnym, powoduję, że ktoś mnie zauważy, może będzie współczuł, użali się nade mną.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><strong><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Gotowość odrzucenia tych mechanizmów jest więc gotowością na poznanie prawdy o sobie.</b></span></span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">I taka konfrontacja może się okazać bolesna, bo mechanizmy obronne, choć są równią pochyłą i prowadzą w ciemne zakamarki, na danym etapie życia mogą być bardzo wygodne i użyteczne. Tymczasem by skorzystać z programu, trzeba wyjść ze swojej strefy komfortu i zmierzyć się ze swoim „ja”. Bez oceniania, oskarżania! Nie chodzi o to, aby myśleć: „Ale jestem okropnym mechanizmem”, tylko żeby zobaczyć: „OK, teraz tak mam, tego doświadczam, takie są moje myśli, ale one nie są mną”. Trzeba uznać swoje słabości w takim kluczu, że otwieram się na działanie Boga i pozwalam Mu działać.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><strong><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>W oryginale Programu 12 Kroków jest mowa o Sile Wyższej, „jakkolwiek ją pojmujemy”. Wiele środowisk chrześcijańskich „dostosowało” program do swojej wiary. Czy nie dałoby się tego zrobić bez Boga? Oprzeć się tylko na wiedzy psychologicznej, bez angażowania wiary?</b></span></span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Twórcy programu użyli sformułowania „Siła Wyższa”, aby nikt nie czuł się wykluczony z grona odbiorców 12 Kroków. Natomiast nasza formuła opiera się na przekonaniu, że jest nią osobowy Bóg. Chrześcijańska wizja człowieka jest nam tu bardzo pomocna, bo pokazuje, że wszystkie sfery: fizyczna, psychiczna i duchowa się przenikają, wszystkie są niezwykle ważne i dobrze, jeśli są w równowadze. Lubię mówić, że psychologia, której poświęciłam swoje zawodowe życie, jest jak plasterek na ranę – koi i przynosi ulgę. Jednak uleczyć może tylko Bóg. To On jest najlepszym terapeutą. Ważna jest, oczywiście, nasza współpraca. My dajemy sto procent zaangażowania, Bóg daje sto procent łaski.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><strong><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Pierwszy krok zachęca do uznania swojej bezsilności. Mężczyznom jest trudniej niż kobietom, czy to stereotyp?</b></span></span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Prawdopodobnie mężczyznom jest trudniej, na co może wskazywać choćby to, że to kobiety częściej uczestniczą w programie. Kluczem jest jednak dobre rozumienie bezsilności. Kiedy pada deszcz, nie mogę zawrócić chmury. Jestem więc bezsilna wobec tego zjawiska, ale nie jestem bezradna, bo mogę wziąć parasol, włożyć kalosze i wyjść z domu. Wracamy tu do wpływu – na co go mamy? Jeśli coś od nas zależy – działajmy, jeśli nie – próbujmy szukać w sobie zgody na to. Doświadczenie słabości, bezsilności to otwarcie drzwi Bogu, to miejsce spotkania z Nim. W pierwszym kroku dochodzimy do wniosku, że nasze sposoby radzenia sobie z rzeczywistością się zużyły i sami nie możemy na to zaradzić (ja nie mogę). W drugim kroku przyznajemy, że Bóg może (Ty możesz). A trzeci krok to nasza zgoda (ja pozwolę Ci działać). </span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><strong><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Przez który krok przejść najtrudniej?</b></span></span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">To sprawa indywidualna, jednak obiektywnie trudnym jest krok ósmy, mówiący o przebaczeniu. W tym kroku nacisk położony jest nie tyle na to, że zostaliśmy skrzywdzeni i próbujemy wybaczyć, ile na to, że my też jesteśmy krzywdzicielami i ranimy innych. </span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><strong><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>I siebie? </b></span></span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Niestety. Często jesteśmy wilkiem dla samych siebie i właśnie tych krzywd zadajemy najwięcej. Szczególnie my, kobiety mamy do tego predyspozycje. Nie jemy ciepłego obiadu, nie chodzimy regularnie do ginekologa, dentysty, odpuszczamy spacery, bo nie mamy czasu, bo obowiązki, bo dzieci. Tymczasem kiedy nie jesteśmy napełnione odpoczynkiem, spokojem, po prostu miłością, to trudno rozdawać to swoim bliskim. Jak i skąd obdarowywać, gdy w środku mamy tak niewiele? Nie chodzi o to, by zaprzeczać realnym krzywdom, których doznałyśmy od innych ludzi, ale by zobaczyć siebie z innej perspektywy. Przyznanie, że krzywdzimy innych, ale też siebie, wymaga wielkiej odwagi. Trzeba przebaczyć krzywdy, które sobie wyrządziłyśmy i im zadośćuczynić: zacząć zwracać uwagę na własne potrzeby, zadbać o siebie.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><strong><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Pokochać siebie?</b></span></span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Tak! Być dla siebie najlepszą przyjaciółką! I, jak mówi krok dziesiąty, zmienić swoje strategie przeżycia na prawdziwe, świadome życie, które choć nadal będzie słodko-gorzkie, będziemy je smakować z radością.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">(Wywiad ukazał się pierwotnie na łamach Przewodnika Katolickiego (nr 47/2017)</span></span></span></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/przygoda-z-soba/">Przygoda z sobą</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Po prostu kocham</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/po-prostu-kocham/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 26 May 2021 09:48:07 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rozmowa miesiąca]]></category>
		<category><![CDATA[dzień matki]]></category>
		<category><![CDATA[macierzyństwo]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=3210</guid>

					<description><![CDATA[<p>Co robię, kiedy mam dość? Nic. A raczej to co zwykle: nadal gotuję, nadal sprzątam, bo przecież nadal tak bardzo kocham. Z Marią Halską, żoną i mamą ośmiorga dzieci, rozmawia Magdalena Guziak-Nowak. Co mi powiesz, gdy zapytam: „Co u Ciebie słychać?”? Będzie najpierw wstęp o mężu i dzieciach, czy potrafisz pomyśleć tylko o sobie: „U mnie, [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/po-prostu-kocham/">Po prostu kocham</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Co robię, kiedy mam dość? Nic. A raczej to co zwykle: nadal gotuję, nadal sprzątam, bo przecież nadal tak bardzo kocham. </b></span></span><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Z Marią Halską, żoną i mamą ośmiorga dzieci, rozmawia Magdalena Guziak-Nowak.</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Co mi powiesz, gdy zapytam: „Co u Ciebie słychać?”? Będzie najpierw wstęp o mężu i dzieciach, czy potrafisz pomyśleć tylko o sobie: „U mnie, Marysi, jest teraz tak i tak…”?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Powinnam zawsze najpierw mówić o mężu, bo jest wyjątkowy i wspaniały, ale powiem o sobie. Staram się zapewnić sobie komfort, choć trudno jest odpocząć we własnym domu. Uczę się tego. Ostatnio, w Wielki Czwartek, przyjechał do nas rehabilitant dla naszego Jurka, bo zbliżał się termin jego operacji. Poćwiczył z synem, a potem ja mówię, że boli mnie jeden kręg. W domu było przedświąteczne zamieszanie. Dzieci piekły ciasteczka i spody do mazurków. Znajomi córki-maturzystki czyścili w kuchni gar krupniku, który nagotowałam na dwa dni. A ja położyłam się na sofie w salonie i gdy pan rehabilitant reperował mój kręgosłup, po prostu zasnęłam. Pan nie mógł uwierzyć, że będąc w takim wirze potrafię się wyłączyć.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Czyli bolał Cię kręgosłup, ale…</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– …<span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">ale przy okazji opowiadam o dzieciach. Powiem tak – najgorzej robi mi samotność, nostalgia, że jestem sama ze swoim życiem, myślenie, że świat o mnie zapomniał. Tylko wiem, że te myśli zależą ode mnie. Gdy przychodzą, to dobry moment, by zadzwonić, wyjść do innych. Wiele razy przekonałam się, że kiedy ja potrzebuję wsparcia, to nie mam na nie czekać, aż przyjdzie skądś, ale zadzwonić, bo może również ta osoba, którą wybiorę, czeka na taki mój gest. Źle zniosłam zeszłoroczny lockdown, brakowało mi mijania się z ludźmi.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Spotkanie z drugim człowiekiem, odpowiedź na pytanie, co u mnie słychać, dodaje mi siły. Wiem, że dbając o siebie robię to dla rodziny, która potrzebuje zdrowej i zadowolonej żony i mamy. Święta Matka Teresa z Kalkuty mówiła, że im więcej mamy pracy, tym więcej potrzebujemy modlitwy. I tak robię. Zgadzam się, ale równocześnie trzeba zadbać o tego osiołka, jakim jest moje ciało i psychika.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>To co robisz dla siebie?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Korale, makijaż i wyjście z domu, bo przez 10 lat nie miałam regularnej pracy zawodowej poza domem, poza rehabilitacją Jurka. Udało mi się powrócić do zawodu nauczyciela, tym razem nie angielskiego, ale muzyki. Nie uczyłam muzyki przez ponad 20 lat i przekonałam się, jak bardzo mi tego brakowało. Dodatkowo mam szczęście, bo jestem w szkole, gdzie uczą się moje córki. Kocham dom i niczego nie zrobiłabym kosztem rodziny, ale tych zaledwie dziewięć lekcji online w tygodniu daje mi oddech, energię, czas, by obcować z kulturą. Lubię też pójść do kosmetyczki i pooglądać wyprzedaże w sklepach, zatrzymać się na siłowni w plenerze, a potem przeczytać kawałek książki na ławce. Oczywiście, robię to, jak mówiłam, dla dobra mojej rodziny – i nie mam żadnych wyrzutów sumienia.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>W dziesięcioosobowej rodzinie ciągle jest gwar. Nie lubisz ciszy, pobycia z własnymi myślami?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Tym czasem jest dla mnie modlitwa. To pierwsza rzecz, którą robię rano. Inaczej umarłabym ze swoimi lękami. Lepiej pomyśleć o zbawieniu i Eucharystii.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>A czego się boisz?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Kiedyś walczyliśmy o życie Jurka, było naprawdę źle. Teraz walczymy o jego sprawność i samodzielność. Ma niesamowite zdolności matematyczne i językowe, ale jak go pokierować, by to wykorzystać? Czy jest w odpowiedniej szkole? Co z relacjami z kolegami? Trzeba patrzeć daleko, mieć perspektywę, żeby się nie zagryźć własnymi lękami. Martwię się też o swoich rodziców. Chorują na chorobę Parkinsona. Są samodzielni, ale wymagają coraz większego zaangażowania. Razem z nimi mieszka moja młodsza, niepełnosprawna siostra z zespołem Downa, która nie mówi, którą też pewnie będziemy się opiekować. Teraz żyję tymi sprawami. Ktoś może powie: dużo. Pewnie tak, ale ja wiem, że Pan Bóg nigdy nas nie zostawił. Wiele razy otwierałam usta, choć nie miałam nic mądrego do powiedzenia i wychodziła z tego całkiem sensowna opowieść.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Powiesz więcej o swojej drodze modlitwy?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Uczę się modlić od św. Josemarii, założyciela Opus Dei. Codzienna Msza św. to „ładunek” na cały dzień. Czasem się wydaje, że jest dużo ważniejszych spraw, że na Eucharystię naprawdę nie ma już czasu. Jednak kiedy oddaję ten czas Panu Bogu, On zwraca mi go podwójnie. Przede mną jeszcze sporo pracy, by godnie przeżyć Mszę Świętą. Wczoraj skończyłam 45 lat, ale ciągle muszę się pilnować, by nie myśleć na Mszy św. o tym, co dziś ugotuję. Oprócz tego codzienny różaniec, doroczne trzydniowe indywidualne rekolekcje, raz w miesiącu dzień skupienia. To moje „paliwo”.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Jak się zmieniało Twoje macierzyństwo?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Każde dziecko to inna historia. Denerwuje mnie, gdy ktoś mówi, że to wszystko jedno, czy jest ich sześcioro czy ośmioro. Narodziny pierwszego były niesamowitym doświadczeniem. Mam poczucie, że właśnie wtedy stałam się w pełni kobietą. Zaczęłam się przyjaźnić z dziewczynami – wcześniej wolałam raczej męskie towarzystwo. Poprawiły się moje relacje z mamą, to był przełom. Ważną dla mnie osobą jest też Jasia, mama mojego męża. To ona „włożyła mi do głowy”, że najważniejsze jest dziecko. Każdy kolejny poród, każda nowa osoba w rodzinie to oddzielna księga. Nie ma szablonu ani kalki. Każde dziecko to indywidualność, wymagająca poznania, zrozumienia i pomocy, po prostu bycia. </span></span><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Teraz modny jest work balance, chwalenie się, że mogę wszystko. Ja jestem pewna, że nie da się nie być w domu fizycznie i udawać, że się jest.</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Od początku marzyliście o dużej rodzinie?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Nie. Studiowałam zarządzanie. Wizja mojej rodziny była taka: wysokie stanowiska w korporacji, loty business class, dzieci z prostymi kręgosłupami i aparatami na zębach, tenis plus balet. Duża rodzina? Nie… Aż trafiliśmy do wspólnoty Domowego Kościoła. W naszym kręgu byliśmy najmłodsi, nasi znajomi mieli już po kilkoro dzieci i odkryliśmy, że w ich domach czujemy się najlepiej. Gdy Kacper wracał z pracy, dzwonił do mnie i pytał, gdzie akurat jestem, u której rodziny. Potem po mnie przyjeżdżał i przesiadywaliśmy u nich, tak nam było dobrze. W dojrzewaniu mojego serca do pragnienia dużej rodziny kluczowa była obserwacja innych rodzin. Tam widzieliśmy pełnię, szczęście.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Czy masz czasem dość?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Kilka razy w tygodniu.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Co wtedy?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Nic. To co zwykle. Gotuję, pomagam się ubrać, sprzątam, po prostu kocham. Denerwuje mnie, gdy ktoś nie wywiązuje się ze swojego dyżuru, kiedy ma zleconą jakąś pracę i nie można na nim polegać. Niestety, wtedy krzyczę. Ale choćbym była bardzo zdenerwowana, to przecież nie chcę trzasnąć drzwiami i wyjść. Po drugiej stronie tych drzwi wcale nie byłoby mi dobrze.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Czasem miło jest ucieszyć się choćby drobnym sukcesem wychowawczym…</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Najstarsza córka ma 18 lat, a ja szczególnie od roku widzę, że wychowanie zaczyna przynosić efekty. Paradoksalnie pomógł nam lockdown. Dzieci z nudów wykonywały swoje obowiązki. Doceniły moją pracę, w podziękowaniu za ogarnianie domu dostawałam nawet laurki, przytulasy i wzruszające listy od nastolatek. Dzieci się ze sobą zaprzyjaźniły, szukały rzeczy, które mogą robić razem. A przed minionymi właśnie Świętami Wielkanocnymi nie zrobiłam nic. Byłam zarządcą. Wzięłam tyle kartek, ile jest osób w domu i dałam precyzyjne instrukcje, włącznie z tym, by w sobotę wyczyścić szybkę od piekarnika i umyć uchwyty od szafek kuchennych. Dzieci same wszystko ugotowały, upiekły. Ja jedynie włożyłam gęś do piekarnika. To brzmi fajnie, ale widzę, ile to nas kosztowało pracy.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Dla mnie największą „nagrodą” w macierzyństwie jest moment, kiedy dzieci dają coś „z powrotem”. Kiedy samodzielnie coś zrobią, przygotują za mnie, z własnej inicjatywy. Widzę wtedy, że stają się coraz bardziej gotowe na samodzielne życie. Kilka dni temu Jurek wrócił do domu po operacji nogi. Przez trzy dni był w szpitalu z Kacprem. Był pewien, że odbiorę go ze szpitala bez tej wkurzającej go gipsowej podkolanówki. Tak się nie stało i jego histeria trwała kilka godzin. Kolejnego dnia śmiał się w głos, jeżdżąc w wózku inwalidzkim, bo siedmioletni brat woził go trochę za szybko. Był to dla mnie najpiękniejszy prezent urodzinowy.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Opowiedz mi o Jurku.</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Jurek ma 10 lat. Urodził się z glejakiem IV st., guzem mózgu, z którego się nie wychodzi. Gdy miał dziewięć miesięcy, wypisano go z hospicjum, co generalnie nie zdarza się często. Miał być bardzo upośledzony, leżeć w łóżku i patrzeć w sufit, a nawet nie widzieć i nie słyszeć. Przeszedł wiele zabiegów, w tym 10 operacji głowy. W perspektywie miał nie przeżyć czwartych urodzin… Jurek w ogóle nie ma prawej półkuli mózgu, w lewej są znaczne zmiany. Ma więc porażoną lewą część ciała, z prawą ręką też są kłopoty. Liczni specjaliści mówili, że nie będzie pisał ręcznie. Odbiega z tempem od kolegów, ale pisze. Tutaj najwięcej zawdzięcza cudownej cioci i nauczycielowi wspomagającemu – pani Maryli. W święta przystąpił do Pierwszej Komunii Świętej. Mógł nie chodzić, wydawać dziwne dźwięki, a tymczasem rozmawiam z nim, a do tego jest dowcipny.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>W każdym zdaniu cud.</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Tyle razy byliśmy zaskoczeni na plus, więc powinnam tylko dziękować, a i tak czasem narzekam. Nie spodziewaliśmy się, że Jurek będzie w miejscu, w którym jest teraz. Cudów było więcej. Ile osób się nawróciło, ile małżeństw się zeszło, ile osób, patrząc na Jurka, przestało bać się śmierci&#8230;</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Bez niego bylibyśmy zupełnie inni i na pewno gorsi. Nie wiem, jak wyglądałoby nasze małżeństwo, rodzina. Ja też przestałam bać się śmierci. Zawsze marzyłam, by któreś z moich dzieci grało na wiolonczeli i po kilku miesiącach w hospicjum potrafiłam pomyśleć, że Jurek zagra na niej w niebie. Nauczyliśmy się innego podejścia do ludzi. Teraz patrzymy na innych bez uprzedzeń.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Nasz starszy syn jest w terapii leczenia jąkania. Jedno z ćwiczeń polega na zadawaniu pytań obcym ludziom. Gdy pojechałam z Karolem na Kasprowy Wierch, utknęliśmy w kolejce z powodu gęstej mgły. Obok nas stało dwóch panów, wystylizowanych na superzawodowców. By nie tracić czasu postanowiliśmy poćwiczyć. Podeszłam do nich, mówię, że dziecko jest w terapii, że chce zadać im pytanie, zrobi to bardzo powoli i proszę uprzejmie, by odpowiedzieli. Podchodzi Karol i mówi baaaaardzo powoli, patrząc im w oczy: „Przepraszam, jaki ma pan plan w związku z tym, że jest mgła?”. I narciarz zaczyna opowiadać, że się boi, bo to kolega namówił go na zjazd, a on nigdy nie zjeżdżał z Kasprowego, itd. Po chwili zaczęli rozmawiać wszyscy wokół, zrobiła się fantastyczna atmosfera. A sprawiła to obecność słabszego człowieka w społeczeństwie, który niewinnym pytaniem rozłożył na łopatki gościa, o którym wszyscy myśleli, że jest zawodowcem.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Wracając do Jurka. Myślę czasem, jak to będzie, gdy dorośnie, bo społeczeństwo inaczej reaguje na chore dzieci, inaczej na niepełnosprawnych dorosłych. Ale żyję tym, co jest dzisiaj.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Czego Ci życzyć z okazji Dnia Matki?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Umiem się cieszyć oglądając zdjęcia, patrząc wstecz. Przed operacją Jurka byliśmy w Tatrach, by spacerować, odpocząć, nabrać sił. Ale dopiero teraz, kiedy spoglądam na fotografie, myślę, że było wspaniale. Bo kiedy coś robię, jestem tak bardzo skupiona na zadaniu lub planowaniu przyszłości, że nie potrafię się cieszyć już, teraz. Przypomina mi się nasza podróż poślubna. Dostaliśmy w prezencie dwa tygodnie na Cyprze. To było nudne jak flaki z olejem dla rozpędzonych studentów: hotel, basen, słońce, woda i tyle. Wszystkie pieniądze wydaliśmy na wycieczkę promem: noc na statku, dzień w Egipcie, druga noc na statku, dzień w Izraelu i powrót na Cypr. Z tej wycieczki pamiętam nie tyle piramidy, co pośpiech, było mnóstwo do obejrzenia i dotknięcia, a czasu malutko: proszę szybko zrobić zdjęcie, biegiem wokół piramidy i wracamy, proszę nie dotykać eksponatów, tu żłóbek w Betlejem, a tu stał Krzyż w Jerozolimie… A ja bym chciała wejść w chwilę. Z każdej można wziąć satysfakcję, nawet jeśli przychodzi cierpienie. Tak, nawet wtedy można znaleźć radość i spokój.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Życz mi tego. I jeszcze tego, żeby moje serce było w domu. Żebym cieszyła się swoją rodziną, doceniała jej obecność, to, że dzieci jeszcze są z nami. Żebym dobrze wykorzystała ten czas, cieszyła się ich psikusami i tym, że z tym wszystkim jest tak wiele pracy.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Maria Halska </b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>żona Kacpra, mama Magdy, Zuzi, Karola, Konstancji, Jurka, Marysi i Maurycego (bliźnięta) oraz Ferdynanda</i></span></span></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/po-prostu-kocham/">Po prostu kocham</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Jesteśmy w połowie drogi</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/jestesmy-w-polowie-drogi/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 01 Mar 2021 11:48:02 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[pro-life]]></category>
		<category><![CDATA[Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=2985</guid>

					<description><![CDATA[<p>Po latach odkładania najważniejszej sprawy – sprawy ludzkiego życia – do politycznej zamrażarki, władze opublikowały wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 października ub.r. w sprawie aborcji eugenicznej. Z prawnego punktu widzenia nie wydarzyło się nic spektakularnego – została podtrzymana dotychczasowa linia orzecznicza, według której konstytucyjne prawo do życia przysługuje człowiekowi także w fazie prenatalnej. Został przywrócony [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/jestesmy-w-polowie-drogi/">Jesteśmy w połowie drogi</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><strong><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Po latach odkładania najważniejszej sprawy – sprawy ludzkiego życia – do politycznej zamrażarki, władze opublikowały wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 października ub.r. w sprawie aborcji eugenicznej. Z prawnego punktu widzenia nie wydarzyło się nic spektakularnego – została podtrzymana dotychczasowa linia orzecznicza, według której konstytucyjne prawo do życia przysługuje człowiekowi także w fazie prenatalnej. Został przywrócony właściwy porządek rzeczy. Trybunał nie zakazał aborcji, lecz wzmocnił przysługujące dzieciom nienarodzonym prawo do życia.</span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Z moralnego punktu widzenia sprawiedliwości stało się zadość. Bo zabicie niewinnego dziecka w łonie matki zawsze jest niesprawiedliwością. Tym większą i boleśniejszą, że jest to niesprawiedliwość nie do naprawienia. Aborcja jest też najokrutniejszą formą przemocy, jaką człowiek mógł w swej wolności wymyślić. Osoba dorosła, która ma siłę i władzę, dokonuje aktu agresji na niewinnym i bezbronnym dziecku. Dziecku, którego jedyną „winą” jest podejrzenie choroby lub po prostu to, że jest.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Wyrok TK został opublikowany w Dzienniku Ustaw 27 stycznia br. Czy ta data została wcześniej wybrana? Nie mam pojęcia, ale wiem, że to dzień symboliczny – kolejna rocznica wyzwolenia obozu Auschwitz-Birkenau, w którym człowieczeństwo upadło na samo dno.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Cieszymy się, ale nie pijemy szampana.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Wzmocnienie ochrony dla dzieci, które prawdopodobnie urodzą się niepełnosprawne, to dopiero połowa drogi. Teraz konieczne jest zwiększenie pomocy finansowej dla rodzin, w których chore dzieci żyją, wzrastają. Niestety, ta grupa społeczna jest ekonomicznie dyskryminowana. Nasze stowarzyszenie od lat apeluje o realną pomoc finansową dla rodzin, które z powodu choroby dziecka nierzadko żyją w skrajnej biedzie. Postulujemy zwiększenie wsparcia dla takich rodzin poprzez podniesienie kwoty zasiłku pielęgnacyjnego o co najmniej 2 tys. zł miesięcznie – obecnie wynosi on 215,84 zł, co jest kwotą zupełnie nieprzystającą do rzeczywistości. Wizyta u specjalisty kosztuje 200 zł, godzina rehabilitacji – 150 zł, a zakup ortez, które gdy dziecko rośnie, trzeba często wymieniać – kilka tysięcy. Nic więc dziwnego, że tysiące polskich rodzin stoją co miesiąc przed dylematami: kupić sprzęt rehabilitacyjny dla chorego syna czy zapłacić za dodatkowy angielski dla zdrowej córki, zainwestować w specjalistyczny fotelik samochodowy, czy kupić buty i kurtki na zimę? Niezbędne jest również umożliwienie opiekunom, pobierającym świadczenia pielęgnacyjne z uwagi na chore dziecko, uzyskiwania dodatkowych dochodów z tytułu np. umów cywilnoprawnych czy umów o pracę w niepełnym wymiarze godzin. </span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Z badań przeprowadzonych na zlecenie Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka w styczniu i lutym ub.r. przez CBOS wynika, że 92,1 proc. Polaków popiera zwiększenie pomocy finansowej dla rodzin wychowujących dzieci z niepełnosprawnością z budżetu państwa. Oczekujemy na konkretną inicjatywę w tej sprawie. </span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Magdalena Guziak-Nowak</b></span></span></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/jestesmy-w-polowie-drogi/">Jesteśmy w połowie drogi</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Różyczka taka, jaka była</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/rozyczka-taka-jaka-byla/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 01 Mar 2021 11:45:54 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[pro-life]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=2981</guid>

					<description><![CDATA[<p>Po tej stronie brzucha Różyczka żyła tylko cztery godziny. Wystarczyło, by jej krucha obecność dała Ewie i Tomkowi nową perspektywę i pokazała, na czym polega bezinteresowna miłość. „Jest to najtrudniejszy post w moim życiu” – napisał na Facebooku Tomasz Stachura przed pierwszym „czarnym protestem” w 2016 r. „Cztery lata temu oczekiwaliśmy przyjścia na świat naszej [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/rozyczka-taka-jaka-byla/">Różyczka taka, jaka była</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Po tej stronie brzucha Różyczka żyła tylko cztery godziny. Wystarczyło, by jej krucha obecność dała Ewie i Tomkowi nową perspektywę i pokazała, na czym polega bezinteresowna miłość.</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">„<span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Jest to najtrudniejszy post w moim życiu” – napisał na Facebooku Tomasz Stachura przed pierwszym „czarnym protestem” w 2016 r. „Cztery lata temu oczekiwaliśmy przyjścia na świat naszej córeczki Różyczki. Podczas badań prenatalnych zostały u niej rozpoznane ciężkie wady wrodzone, które były tak poważne, że po urodzeniu nie miała szans na przeżycie. Wtedy lekarz specjalista, u którego konsultowaliśmy diagnozę, &lt;z troską&gt; doradził nam aborcję. (…) Wybraliśmy życie. Różyczka urodziła się i była z nami parę godzin, które były jednymi z najtrudniejszych i zarazem najpiękniejszych na świecie. Gdy ma się na rękach bezbronne dziecko i wie się, że ono za chwilę umrze, to doświadcza się tak wielkiej miłości, że nie jest się w stanie jej przyjąć i cały czas płacze się ze szczęścia i smutku jednocześnie”.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Enter. Historia Rózi poszła w świat.</span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="color: #000000;"><img loading="lazy" decoding="async" class="alignnone size-medium wp-image-2982" src="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2021/03/Stachurowie-450x300.jpg" alt="" width="450" height="300" srcset="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2021/03/Stachurowie-450x300.jpg 450w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2021/03/Stachurowie-930x620.jpg 930w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2021/03/Stachurowie-768x512.jpg 768w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2021/03/Stachurowie-1536x1024.jpg 1536w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2021/03/Stachurowie-2048x1365.jpg 2048w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2021/03/Stachurowie-600x400.jpg 600w" sizes="auto, (max-width: 450px) 100vw, 450px" /></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Diagnoza bez empatii</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Był rok 2012. Bliźniaczki Kasia i Gosia miały po trzy lata i chodziły do przedszkola, rodzice do pracy, nic szczególnego. Pewnego dnia Tomek poszedł do apteki. „Poproszę test ciążowy” – powiedział. Aptekarz zapytał z uśmiechem: „A chce pan z dzidziusiem?”. „Pan da” – młody tata zapłacił i wrócił do domu. Kilka godzin później dowiedzieli się z Ewą, że kolejny raz zostali rodzicami.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Potem była standardowa wizyta u lekarza, podstawowe badania krwi i USG. Tym razem nie bliźniaki. Poza typowymi dolegliwościami z pierwszego trymestru, ciąża Ewy przebiegała idealnie. – Dlatego pomyśleliśmy, że na drugie USG zabierzemy dziewczynki i pokażemy im dzidziusia, później przejedziemy się karocą po krakowskim Rynku, a potem wyruszymy na wakacje – opowiada Ewa Stachura. Jednak podczas badania, które dla całej rodziny miało być świętem i frajdą, zapadła wydłużona, niepokojąca cisza. – Lekarz powiedział, że podejrzewa przepuklinę przeponową. Ale ze spokojem, trzeba iść do specjalisty. Nic z tego nie rozumiałam, czułam tylko, że stan malucha jest poważny – mówi Ewa.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Dzieci nie można okłamywać, słowa trzeba dotrzymywać, więc po badaniu była obiecana karoca, choć krakowskie ulice wydawały się jakieś smutne. Krótko potem młodzi rodzice wybrali się na dokładniejsze badania do niby-prestiżowego krakowskiego szpitala. Ewa czuła się tam jak żaba doświadczalna, bo oprócz lekarza przyglądało jej się pięciu studentów, którym ów specjalista wyjaśniał po polsku i angielsku: „Tu pięknie widać przepuklinę, a tu wadę serca, tu jeszcze to i to”. Zapłakana kobieta zrozumiała tylko tyle, że chodzi o nieuleczalną chorobę genetyczną i że… można „ten problem rozwiązać”, ale „trzeba się pospieszyć, bo zostało mało czasu”.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Fakt, że ginekolog zaproponował aborcję, wprawił Ewę i Tomka w osłupienie – do tej pory sądzili, że powołaniem lekarza jest leczenie, a nie zabijanie. – Zapytałam, jaki jest plan, jeśli nie zgodzimy się na aborcję – wspomina mama – ale wtedy lekarz napadł na mnie: „Nie rozumiesz, że to nieuleczalne?!”. Potem dodał: „Będziemy wspierać każdą państwa decyzję”, co brzmiało jak sucha, wyuczona formułka typu: „Przed zażyciem leku skonsultuj się z farmaceutą”.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Narodziny</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Ewa i Tomek na zmianę płakali i szukali cienia szansy. Konsultacje u wybitnych profesorów potwierdziły smutną diagnozę: przepuklina przeponowa, poważna wada serca, zanik żył. W końcu trafili do hospicjum perinatalnego w Warszawie, gdzie usłyszeli: „Dobrze, że nie zdecydowaliście się na aborcję”. Tamtejsi lekarze powtórzyli badania, ale ich wyniki znów nie pozostawiały złudzeń. – Zaczęło do mnie docierać, że nic nie możemy zrobić – mówi Ewa. – Ale nie dlatego, że kolejny raz usłyszeliśmy to samo, lecz dlatego, że zaakceptowano i doceniono naszą decyzję, że pozwoliliśmy dziecku żyć. To było kluczowe zdanie, które otworzyło nas na przyjęcie pomocy – przekonuje.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Warszawscy lekarze pomogli znaleźć szpital w Krakowie, w którym Ewa mogłaby urodzić córeczkę. Tam potraktowano rodziców z empatią, zaproponowano wsparcie psychologa. Konsylium lekarskie orzekło, że nie ma przeciwskazań do porodu siłami natury i ustaliło, że rola personelu medycznego ograniczy się do pomocy podczas narodzin. Potem rodzice mieli mieć czas, aby w intymnej atmosferze przywitać i zarazem pożegnać Różyczkę.<br />
Dziewczynka miała się urodzić tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Niespodziewanie w październiku Ewa zaczęła krwawić. Trafiła do szpitala, gdzie lekarze zdecydowali o cesarskim cięciu, gdyż odklejające się łożysko jest niebezpieczne zarówno dla dziecka, jak i dla mamy. Po porodzie Ewa przywitała córeczkę i trafiła na OIOM, a Różyczką zajął się tata. Trzymał ją na rękach, przytulał, zrobił jej telefonem jedno zdjęcie. Dziewczynka żyła cztery godziny.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Różyczka żyje</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Spoglądając na życie Różyczki z pięcioletniej perspektywy, Ewa i Tomek są przekonani, że gdyby nie wiara, trudno byłoby im się podnieść. Z drugiej strony przyznają, że to właśnie córka stała się dla nich „przepustką” do Pana Boga, pokazała im Go. – Gdy miałam już pewność, że Różyczka jest chora, przełamałam się i każdego prosiłam o modlitwę. Nie przejmowałam się jak kiedyś, co ludzie o mnie pomyślą. Poza tym zaczęłam na serio wierzyć w niebo i chcieć się tam dostać. Co prawda moja wiara jest jeszcze słaba, bo najpierw widzę w nim córcię, a dopiero potem Pana Boga, ale może ma to jakieś uzasadnienie teologiczne? – uśmiecha się Ewa.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Gdy w czerwcu ubiegłego roku Ewa i Tomek organizowali rekolekcje, Pan Bóg po raz kolejny powiedział im, że niebo istnieje. – Kiedy byłam w ciąży, poprosiliśmy o modlitwę wstawienniczą. Ela, która się nad nami modliła, powiedziała wtedy, że widziała Pana Jezusa przytulającego Różyczkę – wspomina Ewa. – Zaprosiliśmy Elę na te rekolekcje. Wyznała nam, że podczas tamtej modlitwy widziała też Maryję, która przychodziła po naszą córeczkę.<br />
Różyczka żyje – i w niebie, i w swojej ziemskiej rodzinie, gdzie ma szczególne miejsce. Na wielu dziecięcych rysunkach z cyklu „Mama, tata i ja” oprócz Kasi, Gosi i Ritki fruwa także skrzydlata Rózia. Motyw anielski pojawił się również w rękodziele Ewy – od kilku lat wykonuje przepiękne anioły stróże. Jednego z ostatnich podarowała rodzicom, którzy stracili bliźnięta syjamskie. Poza tym kiedy Stachurowie wysyłają kartki świąteczne, podpisują wszystkie cztery córy. Co prawda, w urzędach mówią, że mają troje dzieci, ale kiedy jest szansa, by dać świadectwo – że czworo. W korytarzu wisi też zdjęcie Różyczki. Tomek twierdzi, że miałaby kręcone włosy.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Życie to prawda, nie kłamstwo</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Komuś może się to wydać dziwne, bo Różyczka była z nami krótko, ale ja właśnie dzięki niej zrozumiałem sens życia – mówi tata. – To ona pokazała mi odpowiednią perspektywę. Gdy mam jakiś problem i przypomnę sobie o niej, to kłopoty, o których wcześniej myślałem, że mnie przygniotą, stają się zaledwie małymi niedogodnościami, trudnościami. Dzięki Różyczce mam świadomość, że każda chwila to dar. Kiedyś mi się wydawało, że będę żyć 80 albo 100 lat. Tymczasem mam tylko tę chwilę, która jest teraz. Moja córka sprawiła, że umiem cieszyć się życiem i scementowała nasze małżeństwo – wylicza Tomek. Przekonuje też, że ich trudna historia pokazała mu, na czym polega kłamstwo aborcyjne. Fakt, że pozwolili Różyczce żyć, sprawił, że łatwiej było im przeżyć żałobę, wybaczyć sobie („Może coś zrobiliśmy nie tak?”), Bogu („Dlaczego?”) i zaprosić do swojego życia Ritkę. Gdyby zdecydowali się na pozornie łatwe „rozwiązanie”, do końca życia żyliby z traumą. – Kłamstwo aborcyjne wciska się rodzicom, ale przede wszystkim wierzą w nie lekarze i położne. Nawet gdy pojechaliśmy do porodu, jedna z „troskliwych” pielęgniarek zapytała z autentycznym przejęciem: „Ojej, nie wiedzieliście wcześniej?”. Ona naprawdę myślała, że aborcja byłaby dla nas wybawieniem – dziwi się Tomek. – A my do końca życia byśmy się zastanawiali, czy diagnoza była słuszna. Pewnie nie odwiedzalibyśmy Różyczki na grobie, obrazilibyśmy się na Pana Boga i cały świat oraz nie mielibyśmy więcej dzieci – wymienia tata.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Taka, jaka jestem</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Facebookowy post Tomka odwiedził każdy zakamarek polskiego internetu. W ciągu tygodnia tata Różyczki zyskał trzystu nowych znajomych, którzy dziękowali za świadectwo, wyrażali swoją sympatię i solidarność. Równie chętnie co pro-liferzy do postu odnosiły się feministki i sataniści. – Przeczytałem, że jestem oszołomem, bo pozwoliłem dziecku cierpieć, a żona mogła przez ten fanatyzm umrzeć. Tymczasem lekarze mówili, że Różyczka miała u mamy w brzuchu jak u Pana Boga za piecem i jej życie nie było dla Ewy żadnym zagrożeniem – powtarza Tomek. Przedwczesny poród z powodu odklejającego się łożyska, do którego doszło, może się zdarzyć podczas każdej ciąży – u zdrowej kobiety i zdrowego dziecka.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Podczas cesarki Ewa śpiewała sobie: „Bóg kocha mnie takiego, jakim jestem. Czyni ze mnie bohatera”. To prawda. Bóg kochał Różyczkę taką, jaką była. A była malutka – 38 cm i cichutka – nie płakała. Ewie i Tomkowi dał siłę, by stali się bohaterami, choć wcale tak o sobie nie myśleli.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Magdalena Guziak-Nowak</b></span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: 'times new roman', times, serif;"><span style="color: #000000;">fot. </span><span style="color: #000000;"><span style="font-size: medium;">Robert Krawczyk</span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: 'times new roman', times, serif; color: #000000;">rys. Ewa Mitura</span></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/rozyczka-taka-jaka-byla/">Różyczka taka, jaka była</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/polskie-stowarzyszenie-obroncow-zycia-czlowieka/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 01 Mar 2021 11:39:31 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[pro-life]]></category>
		<category><![CDATA[Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=2978</guid>

					<description><![CDATA[<p>Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka powstało w 1999 roku w Krakowie. Naszą misją jest troska o ludzkie życie na każdym etapie jego rozwoju. Realizujemy ją poprzez pozytywną edukację pro-life, pomoc charytatywną i modlitwę. Prezentujemy wybrane inicjatywy z 2020 roku. EDUKACJA Nowe materiały edukacyjne dla dorosłych i młodzieży: broszury, gazetki, ulotki, artykuły, reportaże rozpowszechniane na masową [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/polskie-stowarzyszenie-obroncow-zycia-czlowieka/">Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><strong><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka powstało w 1999 roku w Krakowie. Naszą misją jest troska o ludzkie życie na każdym etapie jego rozwoju. Realizujemy ją poprzez pozytywną edukację pro-life, pomoc charytatywną i modlitwę.</span></span></strong></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Prezentujemy wybrane inicjatywy z 2020 roku.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">EDUKACJA</span></span></p>
<ul>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Nowe materiały edukacyjne dla dorosłych i młodzieży: broszury, gazetki, ulotki, artykuły, reportaże rozpowszechniane na masową skalę. Łączny nakład: ponad milion.</span></span></p>
</li>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Vlogi i filmy pro-life, emitowane na naszej stronie internetowej, profilach w mediach społecznościowych, a także w Telewizji Trwam i Telewizji Publicznej.</span></span></p>
</li>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Trzy ogólnopolskie konkursy pro-life: dla dzieci, młodzieży i studentów.</span></span></p>
</li>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Webinary (dla nauczycieli, księży, wychowawców, rodziców po stracie dziecka) i lekcje on-line (dla uczniów). Przeszkoliliśmy ponad 3 tys. osób.</span></span></p>
</li>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Kampania społeczna „Bez wyjątków!”, w ramach której uruchomiliśmy stronę internetową www.bezwyjatkow.pl, wydaliśmy książkę „ŻYCIE. BEZ WYJĄTKÓW” oraz przeprowadziliśmy kampanię społeczną w TVP (nasz spot wyświetlono ponad 300 razy).</span></span></p>
</li>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Współpraca przy „Kompendium pastoralnym o rodzinnym pogrzebie dziecka martwo urodzonego i towarzyszeniu w żałobie osieroconej rodzinie”.</span></span></p>
</li>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Kilkadziesiąt listów otwartych i oświadczeń, setki publikacji i wystąpień w mediach.</span></span></p>
</li>
</ul>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">POMOC CHARYTATYWNA</span></span></p>
<ul>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Stała pomoc finansowa dla samotnych mam i rodziców chorych dzieci (łącznie dla 94 rodzin) w ramach Funduszu Dziecka Chorego i Funduszu Ochrony Macierzyństwa.</span></span></p>
</li>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Telefon Zaufania Pro-Life (tel. 798 636 493) dla mam w nieoczekiwanej ciąży, przy którym dyżuruje doświadczona psychoterapeutka.</span></span></p>
</li>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Pomoc rodzicom w organizacji rodzinnych pogrzebów dzieci poronionych.</span></span></p>
</li>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Współpraca przy zbiorowych pogrzebach dzieci poronionych, martwo urodzonych i abortowanych (Kraków).</span></span></p>
</li>
</ul>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">MODLITWA</span></span></p>
<ul>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Promocja Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci.</span></span></p>
</li>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Ogólnopolska Nowenna Życia za sędziów Trybunału Konstytucyjnego przed posiedzeniem w sprawie aborcji eugenicznej 22 października 2020 r.</span></span></p>
</li>
<li>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Peregrynacja figury Matki Bożej Brzemiennej.</span></span></p>
</li>
</ul>
<p><span style="font-family: 'times new roman', times, serif;"><strong>Magdalena Guziak-Nowak</strong></span></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/polskie-stowarzyszenie-obroncow-zycia-czlowieka/">Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>In vitro. Za wszelką cenę</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/in-vitro-za-wszelka-cene/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 01 Mar 2021 09:49:21 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Temat numeru]]></category>
		<category><![CDATA[in vitro]]></category>
		<category><![CDATA[pro-life]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=2946</guid>

					<description><![CDATA[<p>Statystycznie, aby mogło się urodzić jedno dziecko poczęte przy pomocy metody in vitro, musi powstać aż 17 embrionów. Oznacza to, że 16 z nich, będących jego rodzeństwem, musi zginąć. Jedną z największych trudności, a nawet dramatem, któremu musi stawić czoła nawet co piąta para, jest niepłodność. Terminem tym określamy niemożność poczęcia dziecka przez kobietę i mężczyznę [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/in-vitro-za-wszelka-cene/">In vitro. Za wszelką cenę</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Statystycznie, aby mogło się urodzić jedno dziecko poczęte przy pomocy metody in vitro, musi powstać aż 17 embrionów. Oznacza to, że 16 z nich, będących jego rodzeństwem, musi zginąć.</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Jedną z największych trudności, a nawet dramatem, któremu musi stawić czoła nawet co piąta para, jest niepłodność. Terminem tym określamy niemożność poczęcia dziecka przez kobietę i mężczyznę w sposób naturalny po okresie co najmniej roku starań.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Medycyna rozwinęła się tak bardzo, że wielu niepłodnym parom może pomóc doczekać się uprawnionego potomstwa. W leczeniu niepłodności lekarze najczęściej sięgają po farmakoterapię (podaż odpowiednich leków) oraz leczenie zabiegowe przy użyciu najnowocześniejszych technik, w tym mikrochirurgii.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Mimo tak szerokich możliwości skutecznego postępowania, wiele par decyduje się poddać metodzie in vitro. Jej celem również jest doprowadzenie do poczęcia, ale innymi metodami.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Mimo że niektóre kliniki in vitro reklamują się jako działające zgodnie z nauczaniem Kościoła katolickiego, w praktyce deklaracje te nie mają nic wspólnego z prawdą. Procedura zapłodnienia pozaustrojowego rodzi wiele problemów natury moralnej i nigdy nie zostanie zaakceptowana jako etyczny sposób poczynania dzieci.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Zanim jednak zastanowimy się, na czym polega zło moralne in vitro, przyjrzyjmy się jego kolejnym etapom.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Etapy in vitro</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><div class="ihc-locker-wrap"><div style='' class='ihc_locker_6'><div class='lk_top_side'></div><div class='lock_content'><h2>Ta treść jest zablokowana</h2>
<p><span style="background-color: #ffffff;"><span style="color: #000000;"><span style="font-size: 16px;"><span style="font-family: sans-serif,sans-serif;"><span style="text-decoration: underline;"><a href="/prenumerata">Wykup prenumeratę</a></span> z dostępem do wersji elektronicznej</span></span></span></span>.</p>
<div class='lock_buttons'><div class="ihc-login-form-wrap ihc-login-template-6"><form action="" method="post" id="ihc_login_form"><input type="hidden" name="ihcaction" value="login" /><input type="hidden" name="ihc_login_nonce" value="f4e4df1e80" /><input type="hidden" name="locker" value="1" /><div class="impu-form-line-fr"><span class="impu-form-label-fr impu-form-label-username">Nazwa użytkownika:</span><input type="text" value="" name="log" id="iump_login_username" /></div><div class="impu-form-line-fr"><span class="impu-form-label-fr impu-form-label-pass">Hasło:</span><input type="password" value="" id="iump_login_password" name="pwd" /></div><div  class="impu-form-links"><div class="impu-form-links-reg"><a href="https://wychowawca.pl/register/">Rejestracja</a></div><div class="impu-form-links-pass"><a href="https://wychowawca.pl/lost-password/">Zapomniałeś hasła?</a></div></div><div class="impu-temp6-row"><div class="impu-temp6-row-left"></div><div class="impu-form-line-fr impu-form-submit"><input type="submit" value="Zaloguj" name="Submit" /></div><div class="iump-clear"></div></div></form></div><script>
		jQuery(document).ready(
			function(){
				jQuery('#iump_login_username').on('blur', function(){
					ihcCheckLoginField('log', 'Please complete all required fields!');
				});
				jQuery('#iump_login_password').on('blur', function(){
					ihcCheckLoginField('pwd', 'Please complete all required fields!');
				});
				jQuery('#ihc_login_form').on('submit', function(e){
					e.preventDefault();
					var u = jQuery('#ihc_login_form [name=log]').val();
					var p = jQuery('#ihc_login_form [name=pwd]').val();
					if (u!='' && p!=''){
						jQuery('#ihc_login_form').unbind('submit').submit();
					} else {
						ihcCheckLoginField('log', 'Please complete all required fields!');
						ihcCheckLoginField('pwd', 'Please complete all required fields!');
						return FALSE;
					}
				});
			}
		);
	</script></div></div></div></div></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Magdalena Guziak-Nowak</b></span></span></p>
<p align="justify">fot. 123rf.com</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/in-vitro-za-wszelka-cene/">In vitro. Za wszelką cenę</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Stworzyłeś mnie tak cudownie</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/stworzyles-mnie-tak-cudownie/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 01 Mar 2021 09:39:39 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Temat numeru]]></category>
		<category><![CDATA[początek życia]]></category>
		<category><![CDATA[pro-life]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=2937</guid>

					<description><![CDATA[<p>Każdy z nas powstał jako jedna ze 150 miliardów kombinacji genetycznych. Nigdy wcześniej i nigdy później nie zaistnieje na świecie druga taka sama osoba jak ja czy Ty. Co więcej, życie ludzkie rozpoczyna się od poczęcia. Od wtedy jest ciągiem celowych, zaprogramowanych genetycznie zmian, dzięki którym maleńka komórka szybko rozwinie się w noworodka, niemowlę, dziecko, [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/stworzyles-mnie-tak-cudownie/">Stworzyłeś mnie tak cudownie</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Każdy z nas powstał jako jedna ze 150 miliardów kombinacji genetycznych. Nigdy wcześniej i nigdy później nie zaistnieje na świecie druga taka sama osoba jak ja czy Ty. Co więcej, życie ludzkie rozpoczyna się od poczęcia. Od wtedy jest ciągiem celowych, zaprogramowanych genetycznie zmian, dzięki którym maleńka komórka szybko rozwinie się w noworodka, niemowlę, dziecko, nastolatka, osobę dojrzałą, starca.</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">I wielu to wystarcza – nauka stoi po stronie życia. Analiza badań naukowych z całego świata potwierdza, że człowiek żyje od poczęcia, że już w łonie matki zyskuje świadomość i czuje ból, że choć na wczesnym etapie rozwoju jest zupełnie zależny od matki, to jednak od początku jest od niej odrębny i w żadnym momencie nie jest fragmentem jej ciała, lecz nową osobą ludzką. Zatem żeby być pro-life, nie trzeba być osobą wierzącą – wystarczy być osobą uczciwą.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Odkrywanie prawdy o pięknie i godności ludzkiego życia jest zadaniem doniosłym i… trudnym. W starotestamentalnej Księdze Mądrości znajdujemy cytat, który był jednym z najbardziej inspirujących dla śp. inż. Antoniego Zięby (1948–2018), założyciela Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka: </span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>Mozolnie odkrywamy rzeczy tej ziemi, z trudem znajdujemy, co mamy pod ręką</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"> (Mdr 9,16). Na szczęście, nie musimy liczyć tylko na własne siły. Ponadto, w naszej służbie życiu mamy coś o wiele cenniejszego niż nawet najnowsze badania z prestiżowych czasopism medycznych.</span></span></span></p>
<p class="western"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>Ty bowiem utworzyłeś moje nerki,</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i><br />
</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>Ty utkałeś mnie w łonie mej matki.</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i><br />
</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie,</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i><br />
</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>godne podziwu są Twoje dzieła.</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i><br />
</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>I dobrze znasz moją duszę,</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i><br />
</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>nie tajna Ci moja istota,</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i><br />
</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>kiedy w ukryciu powstawałem,</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i><br />
</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>utkany w głębi ziemi.</i></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">(Psalm 139,13–15)</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Życie jest darem. Bezcennym, choć kruchym. Najpiękniejszym, choć czasem trudnym do przyjęcia. Hojnym, choć może wydawać się nie w porę. To dar od Boga dla człowieka.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Dlatego – gdziekolwiek jesteście – zapraszamy Państwa na modlitewne spotkanie podczas Tygodnia Modlitw o Ochronę Życia. Naszymi myślami chcemy w nim objąć wszystkie dzieci nienarodzone, ich mamy, rodziców otrzymujących trudną diagnozę prenatalną. Będziemy się modlić za pielęgniarki, położne i lekarzy, za polityków i dziennikarzy oraz wszystkie osoby domagające się zabijania dzieci nienarodzonych. Wielką potrzebą jest aktualnie zwiększenie pomocy finansowej dla rodziców chorych dzieci oraz troska o rozwój hospicjów perinatalnych – także te konkretne sprawy chcemy objąć modlitwą.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Tydzień Modlitw o Ochronę Życia rozpocznie się w liturgiczne wspomnienie św. Józefa (19 marca), a zakończy w Dzień Świętości Życia (25 marca). Codziennie będziemy odmawiać litanię do św. Józefa, modlitwę ułożoną przez św. Jana Pawła II i zaczerpniętą z encykliki </span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>Evangelium vitae</i></span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"> oraz krótkie rozważanie. Zachęcamy, aby zaprosić do wspólnej modlitwy członków Rodziny, Przyjaciół, Znajomych ze wspólnot. </span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">W świecie, który dzieli dzieci na „chciane” i „niechciane”; w świecie, w którym zabija obojętność i fałszywa litość, potrzebujemy na nowo usłyszeć EWANGELIĘ ŻYCIA.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><strong><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Magdalena Guziak-Nowak &#8211; </span></span></strong><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">dyrektor ds edukacji, sekretarz zarządu Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka</span></span></p>
<p align="justify">fot. A. Zachwieja</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/stworzyles-mnie-tak-cudownie/">Stworzyłeś mnie tak cudownie</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Polecamy</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/polecamy-3/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 01 Feb 2021 12:44:46 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Polecamy]]></category>
		<category><![CDATA[gry]]></category>
		<category><![CDATA[książki]]></category>
		<category><![CDATA[recenzje]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=2850</guid>

					<description><![CDATA[<p>Katarzyna Kędzierska Chcieć mniej. Minimalizm w praktyce, ZNAK Literanova 2020 Dobry tytuł na początek roku, kiedy na liście noworocznych postanowień są porządki. Autorka daje garść rad, jak odgracić przestrzeń wokół siebie z nadmiaru ubrań, książek i gazet, kosmetyków czy kuchennych gadżetów. Ale choć ten „przepis” był powodem mojego sięgnięcia po książkę („Niech mi ktoś wreszcie [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/polecamy-3/">Polecamy</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #222222;">Katarzyna Kędzierska</span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #222222;"><b>Chcieć mniej. Minimalizm w praktyce,</b></span><b> </b><span style="color: #222222;">ZNAK Literanova 2020</span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #222222;">Dobry tytuł na początek roku, kiedy na liście noworocznych postanowień są porządki. Autorka daje garść rad, jak odgracić przestrzeń wokół siebie z nadmiaru ubrań, książek i gazet,</span><i> </i><span style="color: #222222;">kosmetyków czy kuchennych gadżetów. Ale choć ten „przepis” był powodem mojego sięgnięcia po książkę („Niech mi ktoś wreszcie powie, jak to posprzątać, żeby raz na zawsze był porządek!”), to najbardziej skorzystałam z pierwszej części książki, gdzie Kędzierska pisze o tym, że czas skończyć z „gloryfikacją zajętości”. Że szczęśliwy człowiek to ten, który zgadza się czasem na przeciętność, na bycie nieidealnym współmałżonkiem, rodzicem, pracownikiem. Wielki plus za pokaźną listę miejsc, gdzie można oddać dobre, a nieużywane rzeczy (sklepy charytatywne, wspólnoty pomagające osobom bezdomnym itp.).</span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #222222;"><i>(mn)</i></span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #222222;">Reed Hastings, Erin Meyer</span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #222222;"><b>Gdy regułą jest brak reguł. Netflix i filozofia przemiany,</b></span><b> </b><span style="color: #222222;">ZNAK Literanova 2020</span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #222222;">To nie jest książka o tym, dlaczego Netflix wypuszcza kontrowersyjne produkcje i czy warto kupować abonament. To książka o wielkim kulturowym eksperymencie – i z tego powodu warto po nią sięgnąć. Reed Hastings, prezes Netflixa, opowiada o „kulturze korporacji” i sposobie zarządzania jedną z najdroższych firm na świecie. Najlepsze wynagrodzenia w branży, brak zatwierdzania wydatków pracowników (finansowanych przez firmę), łatwy dostęp do wrażliwych danych, jak koszty i zyski, nieograniczone urlopy, brak konieczności zatwierdzania decyzji pracowników… Czy to jest możliwe? Tak, i właśnie tak zarządzany jest Netflix. Jak to możliwe, że w świecie przyzwyczajonym do wszechobecnej kontroli, to działa? Odpowiedź w książce.</span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #222222;"><i>(mn)</i></span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #222222;">Kevin Kichan Kim, ilustracje: Marcin Minor</span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #222222;"><b>Smoki, </b></span><span style="color: #222222;">Nasza Księgarnia</span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #222222;">Jedna z najlepszych karcianych gier rodzinnych na naszej półce. Dobra dla tych, którzy lubią analizować i mieszać szyki rywalom, a nie przepadają za grami, w których rządzi ślepy los. Każdy gracz otrzymuje sześć kart, które odkrywa w kolejnych rozgrywkach. Zadanie polega na zgromadzeniu kart z najmniejszą liczbą punktów, co można osiągnąć na różne sposoby. Jakie? Najlepszą strategię opracujesz po rozegraniu kilkudziesięciu partii. Wielkim walorem </span><span style="color: #222222;"><i>Smoków </i></span><span style="color: #222222;">są fantastyczne, oniryczne ilustracje Marcina Minora, który opracował graficznie także </span><span style="color: #222222;"><i>Sen </i></span><span style="color: #222222;">i </span><span style="color: #222222;"><i>Kruki </i></span><span style="color: #222222;">– gry utrzymane w podobnej stylistyce (każda ma inne zasady). </span><span style="color: #222222;"><i>Smoki </i></span><span style="color: #222222;">to dla nas baśniowe popołudnie z fantazją.</span></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: 'times new roman', times, serif;"><em>(mn)</em></span></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/polecamy-3/">Polecamy</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Rozdarte serca</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/2265-2/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 28 Dec 2020 13:58:55 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[pro-life]]></category>
		<category><![CDATA[aborcja]]></category>
		<category><![CDATA[strajk kobiet]]></category>
		<category><![CDATA[webinar]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=2265</guid>

					<description><![CDATA[<p>Spór o aborcję to społeczna manipulacja sloganami, za którymi nie stoją ani fakty medyczne, ani zdrowy rozsądek. Co odpowiedzieć, gdy frazesami posługują się nasi uczniowie? Od dawna prowadzę spotkania dla młodzieży – teraz w formie webinarów – podczas których opowiadam o zagadnieniach związanych z początkiem życia człowieka. Wsłuchując się w głos nastolatków, słyszę w nim [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/2265-2/">Rozdarte serca</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p align="justify"><span style="font-family: 'times new roman', times, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Spór o aborcję to społeczna manipulacja sloganami, za którymi nie stoją ani fakty medyczne, ani zdrowy rozsądek. Co odpowiedzieć, gdy frazesami posługują się nasi uczniowie?</b></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: 'times new roman', times, serif;"><span style="font-size: medium;">Od dawna prowadzę spotkania dla młodzieży – teraz w formie webinarów – podczas których opowiadam o zagadnieniach związanych z początkiem życia człowieka. Wsłuchując się w głos nastolatków, słyszę w nim niezgodę na niesprawiedliwość, próbę współodczuwania, troskę o słabszych. Nierzadko myślą, że tym właśnie jest aborcja. Czy mają prawo tak myśleć? Jeśli nie spotkali osoby, która by z nimi spokojnie i rzeczowo porozmawiała, owszem, mogą tak właśnie myśleć.</span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: 'times new roman', times, serif;"><span style="font-size: medium;">W rozmowach z młodzieżą potrzeba sięgać po prawdę i miłość. Po prawdę – bo ocali nas rozmowa o faktach, konkretne argumenty. I po miłość – bo wiele zależy od tego, w jaki sposób tę prawdę przekażemy. Można powiedzieć prawdę i nią zabić. A można i w taki sposób, że druga osoba poczuje się uszanowana.</span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: 'times new roman', times, serif;"><span style="font-size: medium;">Pamiętajmy, że nasza młodzież – ale i pewnie wielu z nas! – ma rozdarte serca. To boli, gdy ważna dla nas osoba: członek rodziny, przyjaciel, autorytet w innych sprawach, stanął po drugiej stronie sporu o aborcję. Tym bardziej potrzebna jest rzeczowa i pełna miłości rozmowa.</span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: 'times new roman', times, serif;"><span style="font-size: medium;">Jak można odpowiedzieć na najczęściej pojawiające się pytania?<div class="ihc-locker-wrap"><div style='' class='ihc_locker_6'><div class='lk_top_side'></div><div class='lock_content'><h2>Ta treść jest zablokowana</h2>
<p><span style="background-color: #ffffff;"><span style="color: #000000;"><span style="font-size: 16px;"><span style="font-family: sans-serif,sans-serif;"><span style="text-decoration: underline;"><a href="/prenumerata">Wykup prenumeratę</a></span> z dostępem do wersji elektronicznej</span></span></span></span>.</p>
<div class='lock_buttons'><div class="ihc-login-form-wrap ihc-login-template-6"><form action="" method="post" id="ihc_login_form"><input type="hidden" name="ihcaction" value="login" /><input type="hidden" name="ihc_login_nonce" value="f4e4df1e80" /><input type="hidden" name="locker" value="1" /><div class="impu-form-line-fr"><span class="impu-form-label-fr impu-form-label-username">Nazwa użytkownika:</span><input type="text" value="" name="log" id="iump_login_username" /></div><div class="impu-form-line-fr"><span class="impu-form-label-fr impu-form-label-pass">Hasło:</span><input type="password" value="" id="iump_login_password" name="pwd" /></div><div  class="impu-form-links"><div class="impu-form-links-reg"><a href="https://wychowawca.pl/register/">Rejestracja</a></div><div class="impu-form-links-pass"><a href="https://wychowawca.pl/lost-password/">Zapomniałeś hasła?</a></div></div><div class="impu-temp6-row"><div class="impu-temp6-row-left"></div><div class="impu-form-line-fr impu-form-submit"><input type="submit" value="Zaloguj" name="Submit" /></div><div class="iump-clear"></div></div></form></div><script>
		jQuery(document).ready(
			function(){
				jQuery('#iump_login_username').on('blur', function(){
					ihcCheckLoginField('log', 'Please complete all required fields!');
				});
				jQuery('#iump_login_password').on('blur', function(){
					ihcCheckLoginField('pwd', 'Please complete all required fields!');
				});
				jQuery('#ihc_login_form').on('submit', function(e){
					e.preventDefault();
					var u = jQuery('#ihc_login_form [name=log]').val();
					var p = jQuery('#ihc_login_form [name=pwd]').val();
					if (u!='' && p!=''){
						jQuery('#ihc_login_form').unbind('submit').submit();
					} else {
						ihcCheckLoginField('log', 'Please complete all required fields!');
						ihcCheckLoginField('pwd', 'Please complete all required fields!');
						return FALSE;
					}
				});
			}
		);
	</script></div></div></div></div></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: 'times new roman', times, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Magdalena Guziak-Nowak</b></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: 'times new roman', times, serif;"><span style="font-size: medium;">Zachęcamy do zorganizowania webinaru dla uczniów. Można dołączyć do gotowego wydarzenia lub umówić lekcję tylko dla uczniów z konkretnej szkoły. Informacje: </span><span style="color: #0563c1;"><u><span style="font-size: medium;"><a href="http://www.pro-life.pl/webinary">www.pro-life.pl/webinary</a>.</span></u></span></span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: 'times new roman', times, serif;">fot. Oliwia Smoleńska &#8220;Dopasuj puzel&#8221;</span></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/2265-2/">Rozdarte serca</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Ja nie ogarniam. Ja kocham</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/ja-nie-ogarniam-ja-kocham/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 01 Dec 2020 19:58:06 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rozmowa miesiąca]]></category>
		<category><![CDATA[mama]]></category>
		<category><![CDATA[mama wielodzietna]]></category>
		<category><![CDATA[rodzina wielodzietna]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=2170</guid>

					<description><![CDATA[<p>Żeby lepiej ogarniać, można uprościć menu, ubiór, mieć mniej gratów w domu. Ale relacji się nie upraszcza. W relacje trzeba wkładać serce. Z Agnieszką Stefaniuk, mamą siedmiorga dzieci, instagramerką i autorką książki „Jak to ogarnąć?”, rozmawia Magdalena Guziak-Nowak. „Prawda jest taka, nie oszukujmy się, że nikt nie ogarnia, niezależnie, czy jest mamą jednego dziecka, młodą [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/ja-nie-ogarniam-ja-kocham/">Ja nie ogarniam. Ja kocham</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Żeby lepiej ogarniać, można uprościć menu, ubiór, mieć mniej gratów w domu. Ale relacji się nie upraszcza. W relacje trzeba wkładać serce. Z Agnieszką Stefaniuk, mamą siedmiorga dzieci, instagramerką i autorką książki „Jak to ogarnąć?”, rozmawia Magdalena Guziak-Nowak.</b></span></span></p>
<p align="justify"><img loading="lazy" decoding="async" class="alignnone size-medium wp-image-2171" src="http://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2020/12/s.-20-21-265x300.jpg" alt="" width="265" height="300" srcset="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2020/12/s.-20-21-265x300.jpg 265w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2020/12/s.-20-21-600x679.jpg 600w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2020/12/s.-20-21-548x620.jpg 548w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2020/12/s.-20-21-768x869.jpg 768w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2020/12/s.-20-21-1358x1536.jpg 1358w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2020/12/s.-20-21.jpg 1440w" sizes="auto, (max-width: 265px) 100vw, 265px" /></p>
<p class="western" align="justify">
<p class="western" align="justify">„<span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Prawda jest taka, nie oszukujmy się, że nikt nie ogarnia, niezależnie, czy jest mamą jednego dziecka, młodą żoną czy singielką w pierwszej pracy”. Napisałaś to szczerze, czy mrugając do czytelnika, żeby jednak nie sprawiać wrażenie idealnej, bo… idealnych nikt nie lubi?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Spotkania z mamami nauczyły mnie, że każda z nas przez „ogarnianie” może rozumieć coś zupełnie innego. Dla jednej „ogarnięte” to posprzątane, wyprane i ugotowane. Dla innej „ogarniać” to pamiętać o wizytach u logopedy i dentysty oraz realizować kalendarz szczepień. Jeszcze dla innej osoby kluczowy jest czas na własny rozwój i odpoczynek – szczególnie wtedy, kiedy ma się tyyyyle dzieci. Nie mam zamiaru kreować się na superbohaterkę. Ja też zapominam o ważnych terminach, mam bałagan albo odgrzewany obiad. Czasem muszę się przyznać do porażki. Ale czy to jest najważniejsze? Chyba nie. Dla mnie najistotniejsze jest, żeby „ogarniać” życie rodzinne, czyli żebyśmy ze sobą nawzajem byli szczęśliwi.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Czujesz, że masz tyyyle dzieci?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Są sytuacje, kiedy myślę, że faktycznie jest nas sporo, na przykład kiedy zamawiamy dziewięć kebabów. Sam proces wybierania ich i tłumaczenia przez telefon, co konkretnie chcemy, bywa dość skomplikowany. I zabawny. Podobnie gdy stoimy w kolejce po lody. Ale już gdy jesteśmy w domu, to wcale nie mam takiego poczucia. I jeśli jeszcze kogoś brakuje na wspólnym posiłku, to mam wrażenie, że jest nas malutko.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Jak dorastałaś do bycia mamą? Potrafisz wskazać przełomowe momenty w odkrywaniu, na czym ta rola polega?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Pierwszym i największym przełomem było dla mnie urodzenie pierwszego dziecka. Miałam wtedy 26 lat. Byliśmy rok po ślubie, kończyłam studia. Jasne, narodziny pierwszego dziecka pewnie w każdej rodzinie są wielkim przeżyciem, ale dla mnie to było coś jeszcze więcej. Po prostu szok. Choć w mojej bliskiej rodzinie były małe dzieci i teoretycznie mogłam sobie wyobrazić, co mnie czeka, to jednak moje wyobrażenia bardzo rozminęły się z rzeczywistością. Miałam wrażenie, że „być matką” to „mieć ładnego i pachnącego bobaska”. Odkrywanie, że jest inaczej, było dla mnie bolesnym procesem. Poczułam ciężar odpowiedzialności za wychowanie nowego, zależnego ode mnie człowieka. Usztywniłam się. Bardzo dużo czytałam, chciałam być perfekcyjna, wszystko musiało być na szóstkę z plusem, co jest dowodem na to, że byłam zupełnie niedojrzała. Pierwsze dziecko absorbowało cały mój czas i uwagę. Nie mogłam przestać na nie patrzeć, nawet gdy spało. Myślałam, że mój wzrok podtrzymuje je przy życiu. Córka była dosłownie osaczona moimi myślami.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Na szczęście jeśli chcemy, potrafimy dostosować się do nowej sytuacji. Minęło zmęczenie, przyszła łaska cierpliwości, a z nią odwaga, by zaprosić kolejne dziecko. A potem trzecie – i tu kolejny przełom, bo nagle zaczęło brakować mi rąk. Cała trójeczka była maluchami. Wszystkie gubiły rękawiczki, trzeba było je ubierać, karmić, myć – to ciężka, fizyczna praca.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Wkrótce czeka nas kolejny przełom – nasza najstarsza córka w tym roku zdaje maturę i już zapowiedziała, że zamierza się wyprowadzić.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>W Twojej książce ujęło mnie, że we wstępie napisałaś kilka zdań o każdym dziecku z osobna. Z jednej strony to piękne – by każdego potraktować indywidualnie. Z drugiej wymagające – łatwiej przecież spojrzeć na taką gromadkę „z góry”.</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Tak, i potraktować jak „masę”. Zwykło się też dzielić dzieci na starszaki i maluchy, na chłopaków i dziewczyny. Potrzeba upraszczania życia jest zrozumiała. Ale w relacjach tak się nie da, relacji się nie upraszcza. Możemy uprościć menu, ubiór, mieć mniej gratów w domu, ale w relacje trzeba wkładać serce.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Był taki czas w moim życiu, kiedy bardzo dużo pracowałam. Z jednej strony mam świadomość, że to nie był idealny okres, bo naprawdę często nie było mnie w domu. Jednak z drugiej strony pamiętam moją mamę, która choć też była aktywna zawodowo, to równocześnie zawsze miałam poczucie, że jest blisko moich spraw. Nie zabierała mnie w jakieś szczególne miejsca. Z dzieciństwa i dojrzewania pamiętam za to nasze długie rozmowy w kuchni, gdzie mama pracowała przy stole, bo w całym domu nie było dla niej innego wolnego kąta. A ja do niej przychodziłam – czasem na chwilkę, czasem na godzinę – i mogłyśmy pogadać naprawdę o wszystkim. Chyba jestem podobna do niej. Nie mam energii, żeby jeździć na superwycieczki; wolę nasz dom i naturę. Moim patentem, by mieć uważność na każde dziecko, jest świadome działanie. Myślenie nie tylko o tym, że z synem czy córką trzeba iść do lekarza, ale myślenie o nich – co się u nich dzieje?, jak się czują?, co je trapi?</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Na szczęście nie jest tak, że wszystkich siedmioro dzieci na raz potrzebuje mojej szczególnej uwagi, ale już zasadą jest, że jedno z nich zawsze ma jakiś problem. Nie da się codziennie z każdym spędzać czasu „jeden na jeden”, ale można być proaktywnym i szukać go jakby przy okazji. Na przykład jedno dziecko wróci wcześniej ze szkoły, drugie mogę zabrać ze sobą na zakupy, z trzecim pogadać przy innych obowiązkach. Jednak choć tego czasu szukam „przy okazji”, to on nie znajdzie się sam. Innymi słowy – dbanie o relację trzeba zaplanować. Są dni, kiedy wołam do dzieci: „Cześć!” i nie widzę ich przez cały dzień, bo mam tak wiele obowiązków. Wtedy trzeba prawdziwego męstwa, żeby zamknąć komputer i wylogować się do życia rodzinnego.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Kiedy piszesz w książce o stawaniu się mamą, w doświadczeniach, którymi się dzielisz, wyczytuję sporo lęku – o dziecko – i poczucia winy – bo jako matka nie jestem wystarczająco dobra. Czy jest Ci bliski któryś z popularnych ostatnio nurtów w wychowaniu? I co zrobić, by nie traktować ich jak ideologii? Podsunęłam koleżance książkę o Pozytywnej Dyscyplinie, a ona ostro zaprotestowała, bo „ja mam </b></span></span><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i><b>Porozumienie bez Przemocy</b></i></span></span><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>”.</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Nowe nurty w wychowaniu powinny nam pomagać, ale jeśli w stosunku do nich będziemy „nieprzemakalne”, możemy stać się ich niewolnikami. Zamiast traktować je jak narzędzia, z których możemy wybrać to, co akurat jest nam przydatne, fiksujemy się, żeby całe życie rodzinne podporządkować tej czy innej metodzie. Inspirujmy się, jasne, ale zdrowy rozsądek jak zwykle jest w cenie. Moją metodą wychowawczą jest antropologia chrześcijańska i jej wizja człowieka. Właśnie na antropologii bazuje program wychowawczy w szkołach Sternika, którymi już dawno temu się zafascynowałam. Umiarkowanie, hojność, wierność, cierpliwość, radość, szczerość, odpowiedzialność, samodzielność – to wartości uniwersalne.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Moja największa wątpliwość, związana z nowymi trendami w wychowaniu, dotyczy tego, że one zwykle skupiają się na jednej–dwóch sferach rozwoju, podczas gdy pozostałe są zaniedbane. A integralny rozwój zakłada zadbanie nie tylko o ciało czy intelekt, ale również o duszę, wolę i emocje.</span></span></p>
<p class="western" align="justify">
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/ja-nie-ogarniam-ja-kocham/">Ja nie ogarniam. Ja kocham</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Wygrać z pornografią</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/wygrac-z-pornografia/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 04 Nov 2020 15:33:42 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rozmowa miesiąca]]></category>
		<category><![CDATA[pornografia]]></category>
		<category><![CDATA[profilaktyka]]></category>
		<category><![CDATA[uzależnienie]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=1549</guid>

					<description><![CDATA[<p>Wirus pornografii nie oszczędza nikogo. Na szczęście ci, którzy padli jego ofiarą, mogą sięgnąć po 40-dniowy program zdrowienia – mówi ks. prof. Andrzej Muszala. Rozmawia Marcin Nowak. We wstępie do książki „Wolny, aby kochać. Uwolnić się od pornografii”, która właśnie ukazała się na polskim rynku, czytam, że: „Aby wyjść z nałogu, powinieneś przede wszystkim szukać sensu swojego [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/wygrac-z-pornografia/">Wygrać z pornografią</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><b>Wirus pornografii nie oszczędza nikogo. Na szczęście ci, którzy padli jego ofiarą, mogą sięgnąć po 40-dniowy program zdrowienia – mówi ks. prof. Andrzej Muszala. Rozmawia Marcin Nowak.</b></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><b>We wstępie do książki „Wolny, aby kochać. Uwolnić się od pornografii”, która właśnie ukazała się na polskim rynku, czytam, że: „Aby wyjść z nałogu, powinieneś przede wszystkim szukać sensu swojego życia”. Czy teza, iż uzależnienie od pornografii jest efektem braku poczucia sensu życia, nie jest zbyt dużym uproszczeniem?</b></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;">Nie. Nie mając głębszego sensu życia, wpadamy w pułapki tego, co miłe i przyjemne, przynajmniej z początku, nie bacząc na to, że może nas to doprowadzić do katastrofy, jaką z pewnością są używki, narkotyki, gry komputerowe, strony pornograficzne. Zasada ta działa także w drugą stronę – wyjście z pornografii możliwe jest tylko wtedy, gdy człowiek odnalazł sens swojego życia. Tłumaczy to autor książki, przywołując przemyślenia Viktora Frankla, słynnego psychiatry austriackiego. Będąc w obozie koncentracyjnym, zauważył on, że ową straszną gehennę mogli przeżyć tylko ci, którzy mieli jakiś cel, np. powrót do domu, do ukochanej żony, dzieci. Jeśli tego celu nie mieli, szybko się poddawali, ginęli. Zresztą znamy to także z własnego doświadczenia: człowiek może się podjąć bardzo trudnego zadania, jeśli widzi w nim jakiś sens, np. poddaje się bolesnej terapii, jeśli jest ona jedyną drogą powrotu do zdrowia. Wyjście z pornografii jest, niestety, zadaniem trudnym, zwłaszcza gdy uzależnienie trwa od wielu lat. Wówczas kluczowe jest pytanie: „Czy ja naprawdę chcę? Czy chcę uwolnić się od pornografii? Czy chcę nie krzywdzić mojej współmałżonki i moich dzieci? Czy chcę żyć jako dziecko Boga?”. Wszystko zaczyna się od pytania o sens…</span></p>
<p align="justify"><img loading="lazy" decoding="async" class="alignnone size-medium wp-image-1551" src="http://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2020/11/s.-25_Okladka_Wolny-aby-kochac-1-210x300.jpg" alt="" width="210" height="300" srcset="https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2020/11/s.-25_Okladka_Wolny-aby-kochac-1-210x300.jpg 210w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2020/11/s.-25_Okladka_Wolny-aby-kochac-1-433x620.jpg 433w, https://wychowawca.pl/wp-content/uploads/2020/11/s.-25_Okladka_Wolny-aby-kochac-1.jpg 446w" sizes="auto, (max-width: 210px) 100vw, 210px" /></p>
<p align="justify">„<span style="font-family: Times New Roman, serif;"><b>Wolny, aby kochać” to książka do pracy własnej. Kto i jak może z niej skorzystać?</b></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;">Każdy, kto wpadł w szpony nałogu. Wirus pornografii </span><span style="font-family: Times New Roman, serif;">nie oszczędza nikogo. Dotyka młodych i starszych, osoby samotne i żyjące w małżeństwie, robotników i pracowników na wysokich stanowiskach, mężczyzn i kobiety. Wszyscy są narażeni na uzależnienie z powodu nadmiernej erotyzacji treści w przestrzeni publicznej, zwłaszcza w Internecie.</span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;">Potrzebny jest wtedy program wyjścia – i właśnie ta książka spełnia takie zadanie. Opisuje 40-dniowy program wyjścia z nałogu (tyle dni trwa Wielki Post, ale program można przejść w dowolnym czasie; im szybciej, tym lepiej).</span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;">Jednak człowiek jest słaby – potrzebuje pomocy, grupy wsparcia, jakie np. alkoholik znajduje w AA. Dlatego program proponuje pomoc powiernika – towarzysza na drodze wyjścia z uzależnienia. Może nim być pedagog, ksiądz, zakonnik, zakonnica, osoba, która wyzwoliła się z uzależnienia od pornografii lub po prostu osoba zrównoważona i rozsądna. Uzależniony spotyka się z nią raz w tygodniu i zwierza się ze swoich zwycięstw i upadków. Powiernik tylko słucha i wszystko zachowuje w głębokiej tajemnicy. Nie udziela żadnych rad. Wypowiedzenie problemu na głos to połowa sukcesu w jego przezwyciężeniu.</span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><b>Dlaczego Ksiądz Profesor zaangażował się w promocję tego tytułu?</b></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;">Bo to prawdziwa plaga społeczna. Spotykamy się z nią na każdym kroku. </span><span style="font-family: Times New Roman, serif;">Według polskich badań z października ub.r., 58 proc. dzieci i młodzieży trafia na treści pornograficzne przypadkowo. Co trzeci z nich styka się z pornografią dzięki swoim rówieśnikom. Każdego dnia dziesiątki tysięcy młodych ludzi wchodzi na strony internetowe o treściach erotycznych lub pornograficznych. Efektem jest degradacja duchowa, uzależnienie od pornografii, utrata silnej woli i czystego serca, a ostatecznie – niewola duchowa i niezdolność do życia małżeńskiego, zwłaszcza do wypełniania przyrzeczenia wierności i uczciwości małżeńskiej. To także bardzo poważny problem w konfesjonale… </span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><b>Jak zareagować, kiedy moje nastoletnie dziecko ogląda materiały pornograficzne?</b></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;">Przede wszystkim starać się do tego nie dopuścić. Nie kupować dziecku komórki z nieograniczonym dostępem do Internetu. Kontrolować czas korzystania z sieci, włączyć blokady rodzicielskie. I rozmawiać z dzieckiem – lepiej zapobiegać niż leczyć.</span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;">Wiele rodziców postępuje dziś zupełnie nieodpowiedzialnie – chce, żeby ich dziecko miało wszystko, było „na topie”, i kupuje mu komórkę, która otwiera przed nim świat gier, portali społecznościowych i innych potencjalnie niebezpiecznych „atrakcji”. A pytanie jest jedno: czy dziecko dorosło, aby korzystać z tak ryzykownego i zdradliwego instrumentu?</span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;">I jeszcze jedno, nie mniej ważne – warto modlić się wspólnie w rodzinie, rozwijać sferę ducha dziecka, by mogło ono zapanować nad ciałem, czytać z nim Biblię, dobre książki (w wersji papierowej), rozmawiać.</span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><b>Na jaką inną aktywność przekuć normalne w wieku dojrzewania zainteresowanie seksualnością?</b></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;">Sport, zdrowa rywalizacja, turystyka, hobby, harcerstwo, wspólne wyjazdy na wakacje, na kajaki – to najlepsze lekarstwo. A także pomoc ludziom, np. angażowanie dziecka w jakiś wolontariat, zabieranie go ze sobą do ludzi chorych, potrzebujących, pomaganie im.</span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;">W kwestiach seksualności potrzebna jest rozmowa z dzieckiem. Nie można jej odkładać na bliżej nieokreślone „później”. Zdrowa, właściwie przekazana edukacja seksualna to obowiązek rodziców. Jeśli go nie spełnią, to narażą dziecko na ogromne ryzyko. Potem trafia ono na niewłaściwych „edukatorów”, albo przypadkowo wchodzi na strony pornograficzne i szybko się uzależnia.</span></p>
<p align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><b>A kiedy jestem nauczycielem i potrzebna jest praca nad&#8230; rodzicem? Standardy WHO, głoszące iż masturbacja i pornografią są niezbędne dla prawidłowego rozwoju psycho-seksualnego, znalazły posłuch u znacznej grupy rodziców. Zdarza się więc słyszeć w rozmowach z rodzicami: „Wiem, że czasem ogląda, ale nie przesadzajmy, to normalne”.</b></span></p>
<p class="western" align="justify">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;">Standardy WHO mówią też o „potrzebie” antykoncepcji dla młodzieży przed wiekiem dojrzewania i głoszą wiele innych teorii sprzecznych nie tylko z Ewangelią, ale i zdrowym rozsądkiem. Jeśli rodzice nie są przekonani o złu pornografii, to spróbujmy ukazać im całą prawdę. Ja dałbym im do przeczytania jeden rozdział z książki „Wolny, aby kochać”. Najlepiej wstrząsające świadectwo aktorki filmów porno: „</span><span style="font-family: Times New Roman, serif;">Byłam przepełniona gniewem, nienawidziłam siebie, zaczęłam się samookaleczać. Nie byłam w stanie prowadzić normalnego życia seksualnego, więc mój mąż kupował mi narkotyki. Któregoś dnia nakrył mnie, gdy się cięłam, i zamknął mnie w szpitalu psychiatrycznym. To był prawdziwy koniec naszego małżeństwa. Straciłam wszystko”.</span></p>
<table style="width: 100%; border-collapse: collapse; background-color: #a4bceb;" border="2">
<tbody>
<tr>
<td style="width: 100%;">
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000080;"><strong><span style="font-family: Times New Roman, serif;">Dzisiaj coraz więcej osób próbuje wyzwolić się z jednej ze współczesnych form niewolnictwa, którą jest częste oglądanie pornografii. Duchowy program zawarty w książce proponuje im 40-dniową drogę wyzwolenia. To program wsparcia w pracy nad stopniowym nawróceniem i odbudową swojego życia. Na każdy dzień składają się świadectwo, wyjaśnienia dotyczące mechanizmów psychologicznych, refleksja duchowa oraz ćwiczenia praktyczne. Dzięki programowi „Wolny, aby kochać”, wiele osób odzyskało wolność i zdolność kochania, które uważały za utracone.</span></strong></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000080;"><strong><span style="font-family: Times New Roman, serif;">Program powstał we wspólnocie Emmanuel we Francji, we współpracy z terapeutami i osobami wyzwolonymi z pornografii.</span></strong></span></p>
</td>
</tr>
</tbody>
</table>
<p class="western" align="justify">
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/wygrac-z-pornografia/">Wygrać z pornografią</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Polecamy</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/polecamy-4/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 04 Nov 2020 15:13:14 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Polecamy]]></category>
		<category><![CDATA[książki]]></category>
		<category><![CDATA[recenzje]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=1534</guid>

					<description><![CDATA[<p>Timothy D. Walker Fińskie dzieci uczą się najlepiej, Wydawnictwo Literackie 2017 Książka jest opisem mentalnej rewolucji, jaką przeszedł autor, amerykański nauczyciel, któremu po roku (!) pracy w amerykańskiej szkole groziło wypalenie zawodowe. Owa rewolucja dokonała się w Finlandii, gdzie autor zamieszkał ze swoją żoną, Finką. Opowieści o fińskim systemie edukacji, które do tej pory wkładał [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/polecamy-4/">Polecamy</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><span style="color: #0000ff;"><span lang="zxx"><a class="western" href="https://www.wydawnictwoliterackie.pl/autorzy/1177/Timothy-D-Walker"><span style="color: #3b3b3b;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Timothy D. Walker</span></span></span></a></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Fińskie dzieci uczą się najlepiej</b></span></span></span><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">, Wydawnictwo Literackie 2017</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Książka jest opisem mentalnej rewolucji, jaką przeszedł autor, amerykański nauczyciel, któremu po roku (!) pracy w amerykańskiej szkole groziło wypalenie zawodowe. Owa rewolucja dokonała się w Finlandii, gdzie autor zamieszkał ze swoją żoną, Finką. Opowieści o fińskim systemie edukacji, które do tej pory wkładał między bajki, stały się jego rzeczywistością.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Fińskie dzieci osiągają w międzynarodowych testach PISA doskonałe wyniki. Poza tym bardzo lubią czytać i chodzić do szkoły. Dlaczego? Ponieważ nauka przebiega w radosnej atmosferze, nauczyciele pozwalają im na dużą samodzielność, a przede wszystkich je znają. Organizacyjne: najkrótsze przerwy między lekcjami wynoszą 15 minut, dzieci miewają tygodnie samodzielnej nauki, kiedy uczą się „po swojemu”, codziennie rano dostają trzyminutowe zadanie „na rozruch”. Mnóstwo konkretnych rad, które z powodzeniem można zaaplikować do każdej szkoły. I dać oddech – uczniom i sobie</span></span></span><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>.</i></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i><b>(mn)</b></i></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Jane Nelsen</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Pozytywna Dyscyplina </b></span></span></span><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">i</span></span></span><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b> Pozytywna Dyscyplina w Klasie</b></span></span></span><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">, 2016</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Kiedy księgarnie zalewają poradniki wychowawcze, które co rusz promują nowsze, skuteczniejsze, prostsze we wdrożeniu, ogólnie – lepsze metody wychowawcze, warto sięgnąć do zbioru książek o Pozytywnej Dyscyplinie. Metoda ta została opracowana ponad 30 lat temu. Pozytywna Dyscyplina to przede wszystkim lekcja zrozumienia i szacunku wobec każdego członka rodziny: rodzica i dziecka. To zaopiekowanie potrzeb nie tylko najmłodszych, ale spojrzenie z wyrozumiałą miłością na mnie, ułomną i niedoskonałą mamę (lub tatę). W serii znajdziemy książkę „podstawową” (z brązową okładką), ale też pozycje dedykowane rodzicom małych dzieci lub nastolatków. Na szczególną uwagę zasługuje „Pozytywna Dyscyplina w Klasie”. Autorzy podpowiadają, jak budować w szkole klimat sprzyjający nauce oraz czym zastąpić system kar i nagród. Do tej pory na świecie sprzedano 2 mln egzemplarzy!</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>(mn)</i></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Bryły platońskie </b></span></span></span><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">oraz</span></span></span><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b> Rotunda </b></span></span></span><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">i</span></span></span><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b> Kopuła </b></span></span></span><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">– Klocki konstrukcyjne, Cardblocks</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Jak w atrakcyjny sposób wytłumaczyć maluchowi różnicę między płaskim kwadratem a przestrzennym sześcianem? A starszakowi pomóc zrozumieć ideę brył platońskich, które do tej pory jedynie oglądał w podręczniku? Z pomocą przychodzą tekturowe bryły do samodzielnego złożenia, zaprojektowane przez Piotra Nawracałę, polskiego inżyniera ochrony środowiska i… dziadka, który szukał oryginalnego pomysłu na prezent dla swoich wnucząt. Zestaw Cardblocks, na który składają się bryły platońskie, kopuła, rotunda, podstawowe klocki o wymiarach 6 x 6 x 12 cm i łączniki, ma niewątpliwie walory edukacyjne. Fraktale, liczba pi, średnica – zbudujmy z klocków Panoramę Racławicką lub renesansową świątynię i wyjaśnijmy to na przykładzie. Zabawa (a przez nią: nauka) klockami i bryłami otwiera przed młodymi projektantami świat architektury.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><i>(mn)</i></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Joanna Winiecka-Nowak</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Bajkomat. Nowe bajki plasterki na dziecięce rozterki</b></span></span></span><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">,</span></span></span><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"> Święty Wojciech 2019</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Pod patronatem „Wychowawcy” ukazały się kolejne opowieści Pana Bajkomata. Po udanym bajko-plasterkowym debiucie Joanna Winiecka-Nowak wraca z nowymi przygodami, w których odnajdą się młodzi czytelnicy i – zapewne – także ich rodzice. Tytułowy Bajkomat przychodzi na pomoc jednym i drugim. Dzieciom w przystępny sposób opowiada o świecie emocji, pomagając zrozumieć szczególnie te trudne uczucia. Rodzicom podpowiada, z jakiej perspektywy ich dzieci przyglądają się światu; wyjaśnia, że gdy ma się niewiele lat, to niełatwo stawić czoła temu, czemu zwykliśmy przyklejać etykietkę „błahostka”.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #222222;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">W książce Winieckiej-Nowak czuję ducha Korczaka. Jest szacunek do dziecka, jego radości i trosk, jest zabranie dziecka kolana i ten język – przyjazny, ale i mądry doświadczeniem osób dorosłych. Polecamy – także jako bajki terapeutyczne. </span></span></span></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/polecamy-4/">Polecamy</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Zwyczajna niezwykłość</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/zwyczajna-niezwyklosc/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 24 Oct 2020 16:37:58 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rozmowa miesiąca]]></category>
		<category><![CDATA[fotografia]]></category>
		<category><![CDATA[niepełnosprawni]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=877</guid>

					<description><![CDATA[<p>Ciało to opakowanie dla pięknej duszy – mówi Eva Hajduk, która fotografuje osoby z niepełnosprawnościami. Rozmawia Magdalena Guziak-Nowak. Pani fotograficzne projekty z udziałem osób niepełnosprawnych to dla mnie praca domowa z humanizmu i powracające pytanie, na ile jestem otwarta na drugiego człowieka. A co Pani zapamiętała z tych lekcji? – Moi bohaterowie nauczyli mnie pokory. [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/zwyczajna-niezwyklosc/">Zwyczajna niezwykłość</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Ciało to opakowanie dla pięknej duszy – mówi Eva Hajduk, która fotografuje osoby z niepełnosprawnościami. </b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Rozmawia Magdalena Guziak-Nowak.</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Pani fotograficzne projekty z udziałem osób niepełnosprawnych to dla mnie praca domowa z humanizmu i powracające pytanie, na ile jestem otwarta na drugiego człowieka. A co Pani zapamiętała z tych lekcji?</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Moi bohaterowie nauczyli mnie pokory. Zrozumiałam, że nie warto się nad sobą użalać, utyskiwać na okoliczności, ale próbować odnaleźć się w tym miejscu i czasie. Mam przecież tylko tę chwilę. Zobaczyłam też wyraźnie, że nie ma sensu z nikim się porównywać, bo tak mało wiemy o innych. Trzeba żyć własnym życiem, ale z drugiej strony być uważnym na drugiego człowieka, nie zwracać się tylko ku sobie.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Do pierwszego projektu zaprosiła Pani mamy dzieci niepełnosprawnych. Jakie one są?</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Ponieważ nie fotografowałam mam maluszków, ale te, które mają już starsze dzieci, mogę o nich powiedzieć, że to mamy „z perspektywą”. Zdążyły już oswoić sytuację, w jakiej się znalazły, okrzepnąć i – co jest naprawdę piękne – zaakceptować. Nie stwarzają wokół siebie aury wyjątkowości, nie chcą, aby je przesadnie doceniać, mówić, że są szczególne, nieprzeciętne. Powiedziałabym raczej, że to zwyczajne mamy w niezwyczajnych sytuacjach. Zaangażowane. Zaradne. Dumne ze swoich dzieci. Dostrzegalnie wrażliwe, gdyż w życiu rodzica niepełnosprawnego dziecka nie ma miejsca na uproszczenia, na pójście na skróty. Jeśli np. dziecko ma trudności w komunikacji, nie można czegoś nie zauważyć, lecz odczytać każdy jego sygnał. Czasem mamy muszą być silne za dwoje – za siebie i ojca, który nie uniósł ciężaru choroby dziecka i odszedł.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Na szczęście dla równowagi mamy „Ojców”. Dobrych ojców.</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Oczywiście, nie zamierzałam generalizować. Po wystawie „Matek” odezwało się do mnie kilku tatusiów. Upomnieli się o siebie, zawalczyli o wizerunek dojrzałych, aktywnych rodziców. „My też opiekujemy się naszymi dziećmi” – mówili. Jeden z nich samotnie wychowuje czworo. Rola taty także jest kluczowa. I inna.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Widać to na zdjęciach. „Matki” są czarno-białe, subtelne. U „Ojców” ciągle coś się dzieje.</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Mamy z dziećmi fotografowałam w domach, gdzie każdy czuje się najlepiej. Skupiałam się na emocjach. Dobre uczucia, wsparcie, jakie dziecko dostaje od mamy, są w jego dalszym życiu nieocenioną pomocą i siłą napędową do samodzielności. Z kolei tata stawia dziecku wyzwania, zachęca je do pokonywania własnych ograniczeń, tych fizycznych. Zwykle to na jego barkach spoczywa utrzymanie rodziny, więc ma mniej czasu na budowanie relacji z dzieckiem. Tym bardziej warto, by był to czas naprawdę dobrej jakości.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Najbardziej poruszyła mnie fotografia ojca dającego swojej córce bukiet kwiatów. Nastolatka ma zespół Downa. Pomyślałam, że to jedna z najważniejszych rzeczy, które każdy ojciec powinien powiedzieć swojej córce: jesteś dla mnie najpiękniejsza.</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Bohaterami tej fotografii są Paulina i jej tata Zbigniew. Paulina jest najmłodszym dzieckiem w wielodzietnej rodzinie. Rodzice wiele razy podkreślali, że nie wyobrażają sobie, że mogłoby jej nie być. Odkąd Paulina została nastolatką, jej więź z tatą nabrała nowego wymiaru. Córka jest jego oczkiem w głowie. To on pierwszy chwali jej wygląd czy ubiór, a na rodzinnych imprezach jest niezastąpionym partnerem na parkiecie. Ich relacja jest bliska, namacalna – Paulina zawsze wita tatę wracającego z pracy, rzucając mu się na szyję. Lubi też towarzyszyć mu w ogrodzie lub w altanie. Paulina jest już dorosła. Mieszka z rodzicami, ale marzy o tym, żeby wziąć ślub ze swoim chłopakiem – Kubą. Poznali się w szkole i zaprzyjaźnili. I choć ślub i samodzielne życie jest w ich przypadku nierealne, rodzice młodych starają się umożliwiać im kontakt. To Paulina zainspirowała mnie do powstania kolejnego projektu „Inna Rodzina”, w którym pokazuję, jak osoby z niepełną sprawnością intelektualną czy ruchową budują własne związki i rodziny.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Związki osób niepełnosprawnych to tabu. Nie tylko społeczne, ale czasem nawet wśród rodziców dzieci z niepełnosprawnościami. Co chciała Pani powiedzieć swoimi zdjęciami?</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Że każdy człowiek ma niezbywalne prawo do miłości i bliskości. Ciało jest nam tylko „wypożyczone”. Fakt, że jest w pewien sposób ograniczone, nie oznacza, że osoby z niepełnosprawnościami są ograniczone w relacjach, w umiejętności kochania drugiego człowieka. Moim celem nie było stworzenie fotograficznej laurki, która upudruje moich bohaterów, niemal uczyni z nich nadludzi, którzy nie mają żadnych zmartwień i trudności, i funkcjonują w społeczeństwie na tych zasadach, co osoby zdrowe. Byłaby to nieprawda. Zdajemy sobie sprawę, że to, co dla nas jest bezproblemową codziennością, dla nich bywa ciągłym pokonywaniem przeciwności: ubranie się, poranna toaleta, przygotowanie posiłku, zrobienie zakupów… Mimo to „inne” rodziny, które poznałam, są naprawdę szczęśliwe. Psycholog czy socjolog mógłby powiedzieć, że „dobrze funkcjonują w społeczeństwie”. Traktowanie ich jak „duże dzieci” jest często niesprawiedliwe i nieuprawnione.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Pisze Pani: „w moich zdjęciach nie chodzi o podglądanie”. Zatem o co?</b></span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">–</span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">O zrozumienie. Mam nadzieję, że odbiorcy zdjęć poznają świat moich bohaterów, zrozumieją go i już nigdy nie zawahają się przed przyznaniem im prawa do tworzenia własnych rodzin. Spójrzmy na przykład na Basię i Łukasza. Obydwoje zmagają się z konsekwencjami porażenia mózgowego. Ona jeździ na wózku, on porusza się o kulach. Ojciec Łukasza nie zgadzał się na ich związek, bał się, że sobie nie poradzą, ale Łukasz tak długo jeździł do Basi, że w końcu tata odpuścił. Lub inaczej – w końcu pozwolił im być szczęśliwymi.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Albo drugi Łukasz, fantastyczny mąż i tata, wzięty informatyk. Od urodzenia cierpi na porażenie czterokończynowe, nie mówi (żebym mogła go „usłyszeć”, pisał na komputerze). Zaczynał od publikowania własnych projektów informatycznych. Okazały się tak dobre, że praca znalazła go sama. Żona Łukasza, Ewelina, pomaga mu we wszystkich codziennych czynnościach. Poza tym tworzą zgodne małżeństwo, mają synka, własne mieszkanie, podróżują, choć bez samochodu. W swojej „inności” są tacy sami jak my. I zdecydowanie żyją pełnią życia.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">A Kasia? Kiedy miała trzy tygodnie, przeszła sepsę. Jej konsekwencją było czterokończynowe porażenie mózgowe. Mimo niego Kasia doskonale mówi, co jest fenomenem. Skończyła studia, jest samodzielna. Co więcej, stała się „rzecznikiem” osób niepełnosprawnych – zabiega o to, aby jak najwięcej z nich mogło korzystać z pomocy asystenta osoby niepełnosprawnej, czyli wykwalifikowanego opiekuna, która pomaga w codziennych obowiązkach. Kasia ma świadomość, że osobom niepełnosprawnym trudniej jest wchodzić w związki, gdyż dla osób zdrowych ciężar opieki może się wydawać przytłaczający. Wspomniany asystent może być wielkim wsparciem. To piękne i… zawstydzające – mimo własnej choroby być tak bardzo dla innych.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><i>Zdjęcia można obejrzeć na www.evahajduk.com </i></span></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/zwyczajna-niezwyklosc/">Zwyczajna niezwykłość</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Czas świadectwa</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/czas-swiadectwa/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 28 Sep 2020 11:31:43 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rozmowa miesiąca]]></category>
		<category><![CDATA[katecheza]]></category>
		<category><![CDATA[nauczanie]]></category>
		<category><![CDATA[religia]]></category>
		<category><![CDATA[wychowanie]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=640</guid>

					<description><![CDATA[<p>W szkolnej katechezie nie musi być fajerwerków. Ważne, aby być autentycznym – z Kacprem Gudzikowskim, raperem, biblistą, pedagogiem i współtwórcą Katechezy 2.0 rozmawia Magdalena Guziak-Nowak. Co by Pan powiedział młodemu człowiekowi na rozdrożu, gdyby miał Pan tylko jedną minutę, aby porozmawiać z Nim o Bogu? – Zapytałbym, o co chodzi i spróbował uważnie wysłuchać. Chciałbym [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/czas-swiadectwa/">Czas świadectwa</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>W szkolnej katechezie nie musi być fajerwerków. Ważne, aby być autentycznym – z Kacprem Gudzikowskim, raperem, biblistą, pedagogiem i współtwórcą Katechezy 2.0 rozmawia Magdalena Guziak-Nowak.</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Co by Pan powiedział młodemu człowiekowi na rozdrożu, gdyby miał Pan tylko jedną minutę, aby porozmawiać z Nim o Bogu?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">– </span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Zapytałbym, o co chodzi</span></span></span> <span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">i spróbował uważnie wysłuchać. Chciałbym z nim po prostu być. Modliłbym się w ciszy, żeby wiedzieć, jakie decyzje podjąć. Potem mógłbym mu powiedzieć o miejscu, gdzie otrzyma pomoc, a na końcu podzieliłbym się świadectwem, żeby oddać chwałę Bogu i nie brać jej dla siebie. Albo powiedziałbym krótkie świadectwo na początku, bo gdy pokazujesz człowiekowi swoje serce, to on też czuje się zaproszony do tego, żeby się otworzyć. I z minuty robi się długa i ciekawa rozmowa. Najważniejsze, żeby nie zostawiać tej osoby samej.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Sparafrazowałabym piosenkę: proste myśli, proste słowa, proste Bogu się podoba.</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Młodzi ludzie są zmęczeni moralizowaniem. Z każdej strony ktoś chce im coś „wkręcić”. Jeśli chcę, żeby mnie posłuchali, muszę pokazać im kawałek swojego życia i przede wszystkim być autentycznym. Jeżeli nauczyciel tłumaczy, by nie nadużywać telefonu, a potem na każdej przerwie uczniowie widzą go wpatrzonego w smartfon… Ważne, żeby do teorii dodać świadectwo. </span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>A jakie jest Pana świadectwo?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">– </span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Wychowałem się w małym miasteczku. Mój tata był nauczycielem i wspaniałym człowiekiem, ale zmarł, gdy miałem pięć lat. Pożegnaliśmy się w bardzo trudnych okolicznościach i przez długi okres życia czułem się odrzucony, gorszy od innych, myślałem, że jestem zły. Swoją edukację chciałem zakończyć po gimnazjum i wyjechać do Holandii. Do nauki motywowała mnie mama, ale i tak wpadłem w trudne towarzystwo. Problemy wychowawcze, narkotyki, alkohol. Pewnego dnia „zawiesiłem się” po narkotykach i wszyscy oprócz mamy mnie zostawili.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Od dziecka grałem w uliczną koszykówkę i pisałem teksty, jeszcze nie wiedząc, że jest coś takiego jak rap. To był mój wentyl bezpieczeństwa – pomagał, ale nie leczył. Rękę podał mi mój sąsiad, który zabrał mnie na kolonie dla trudnych dzieciaków, jako wychowawcę. Okazało się, że młodzież mnie lubi, a ja potrafię do niej dotrzeć. Ten wyjazd był bardzo dobry, ale po przyjeździe wszystko zepsułem. W końcu poszedłem do pustego kościoła, powiedziałem Bogu: „Nie ja, ale Ty, niech mi się dzieje według słowa Twego”. Nogi poprowadziły mnie do Młodzieżowego Domu Kultury. Przez godzinę opowiadałem pani dyrektor o swoim życiu i pomysłach na pracę z młodzieżą, a ona zaproponowała mi pracę. Zacząłem prowadzić zajęcia hip-hopowe. Uczyłem młodzież wyrażać swoje emocje poprzez rap. Moje życie zmieniało się, coraz bardziej poznawałem Boga i oddawałem Mu swoje serce po kawałku. Zostałem mężem i ojcem, poszedłem na studia biblijne. Zacząłem jeździć po szkołach, głosić Ewangelię, tworzyć rap o Bogu oraz pracować w Młodzieżowych Ośrodkach Wychowawczych, gdzie w ramach lekcji religii prowadziłem autorski program biblijny. Dużo się działo, a Bóg troszczył się o owoce. Dzisiaj jestem szczęśliwym mężem i dumnym ojcem trojga dzieci. Tworzę rap, działam jako ART teacher, głoszę Ewangelię. Zaangażowałem się w projekt Katecheza 2.0.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Co jest celem Katechezy 2.0?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Powstrzymanie laicyzacji młodzieży, co jest założeniem ambitnym, ale liczy się każda zagubiona dusza, która spotka żywego Boga. Program skierowany jest do katechetów, pedagogów, wychowawców. Także rodzice znajdą materiały, które mogą przerobić ze swoim dzieckiem. Wystarczy zarejestrować się na platformie www.katechezadwazero.pl. Wszystkie materiały są całkowicie darmowe.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Zapewniacie katechetom wsparcie telefoniczne i e-mailowe, profesjonalną metodykę w interesujących scenariuszach i filmy, których jest Pan gospodarzem, ponieważ 40 proc. młodych ludzi uważa, że szkolna katecheza jest nudna?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">My tak nie uważamy. Większość katechetów to świetni pedagodzy, którzy bardzo dobrze wykonują swoją pracę, ale często pracują na trudnym gruncie. Chcemy im pomóc, dając narzędzie, które mogą wykorzystać. W zalewie informacji nie tylko młody człowiek, ale każdy z nas może czuć się zagubiony i bezbronny. Równocześnie w tym, co sztuczne, szuka czegoś dobrego i prawdziwego. I nie chodzi tylko o wiedzę, </span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">bo po co mu wiedza? Całą dostępną ludzkości wiedzę ma na wyciągnięcie ręki – w smartfonie. Dlatego najpierw powinniśmy pokazać mu, jak ważna jest relacja z Bogiem. Świadectwo to najlepsza i najbardziej wartościowa rzecz, jaką możemy ofiarować młodemu człowiekowi.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Zgoda. Jednak na ile zwykły katecheta w zwykłej szkole może i powinien się otworzyć, i opowiadać młodzieży o swoim życiu?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">K</span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">ażda szkoła jest na swój sposób niezwykła, a uczniowie, nauczyciele i cały personel wyjątkowi. Przecież dla Boga wszyscy tacy jesteśmy, stworzeni na Jego obraz. Jeżeli Bóg uważa, że jesteś niepowtarzalny, to dlaczego ty myślisz, że jest inaczej? Bóg postawił ciebie w tym miejscu, bo dobrze wie, co robi.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Katecheta powie: „Ale ja nie mam spektakularnej historii nawrócenia”.</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">A ja odpowiem: „Twoje świadectwo nie musi być pełne fajerwerków. Chodzi o to, że stajesz przed ludźmi w prawdzie i opowiadasz o swojej relacji z Bogiem. Nie masz jej? Powiedz uczniom prawdę: że nie zbudowałeś jeszcze tej relacji, ale jej pragniesz. Nie wiesz, co twoi uczniowie noszą w sercach. Może potrzebują właśnie tego, co dzisiaj przeżywasz? Pokaż im, że też jesteś człowiekiem, nie stawiaj muru”.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Wiadomo, że potrzebna jest w tym mądrość, bo uczniowie potrafią być bezwzględni i sprytni, ale z mojego doświadczenia wynika, że kiedy pokazuję klasie, kim naprawdę jestem, młodzież czuje się częścią mojego świata. To, co mówię, staje się warte uwagi, bo jest autentyczne.</span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Jest jeszcze…</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">– …<span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">oczywiście, podstawa programowa, z realizacji której katecheta jest rozliczany. Staramy się znaleźć złoty środek. Na platformie Katecheza 2.0 znajdują się materiały, które pomogą ją zrealizować w atrakcyjny sposób.</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;"><b>Kiedy rozmawiam z osobami, które na Mszy św. stoją pod płotem, czasem mówią, że do wiary zraziła je&#8230; szkolna katecheza. Czego w niej zabrakło?</b></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="color: #000000;">– <span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Może właśnie świadectwa i nawiązania relacji, żywego zainteresowania sprawami młodych i osobistego przykładu katechety? </span></span></span><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Św. Maksymilian Kolbe prowadził rekolekcje. Świetnie się do nich przygotował, głosił z mocą i robił dokładnie to, co zaplanował (sam był z siebie zadowolony, że mu „dobrze poszło”). Ale kiedy potem rozmawiał z uczestnikami, oni powiedzieli, że najbardziej dotknęło ich, jak cudownie modlił się przed jedzeniem&#8230;</span></span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Myślę, że dobry katecheta nie bije się z uczniami o rację. Nie wysila się, aby zawsze coś mądrego powiedzieć i mieć ostatnie słowo. To zabija ducha młodych ludzi, którzy z zasady – bo są na tym etapie rozwoju – wszystko robią na odwrót. Oni są jak diamenty, na których my, ludzie, których Bóg postawił na ich drodze, odciskamy nasze palce. Jeżeli nie pozwolimy im na bycie takimi, jakimi są naprawdę, to gdy skończy się przymus, odejdą, zrezygnują. </span></span></p>
<p class="western" align="justify"><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><span style="font-size: medium;">Papież Paweł VI pisał, że współczesny świat potrzebuje bardziej świadków niż nauczycieli. A jeżeli słucha nauczycieli, to dlatego, że są świadkami. Wydaje mi się, że to jest klucz do dzisiejszej katechezy.</span></span></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/czas-swiadectwa/">Czas świadectwa</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Polecamy &#8211; w maju</title>
		<link>https://wychowawca.pl/post/polecamy-w-maju/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Magdalena Guziak - Nowak Autor]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 26 Apr 2020 22:41:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Polecamy]]></category>
		<category><![CDATA[dobre książki]]></category>
		<category><![CDATA[książki]]></category>
		<category><![CDATA[recenzje]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://wychowawca.pl/?post_type=post&#038;p=1197</guid>

					<description><![CDATA[<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/polecamy-w-maju/">Polecamy &#8211; w maju</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="western" align="justify"><div class="ihc-locker-wrap"><div style='' class='ihc_locker_6'><div class='lk_top_side'></div><div class='lock_content'><h2>Ta treść jest zablokowana</h2>
<p><span style="background-color: #ffffff;"><span style="color: #000000;"><span style="font-size: 16px;"><span style="font-family: sans-serif,sans-serif;"><span style="text-decoration: underline;"><a href="/prenumerata">Wykup prenumeratę</a></span> z dostępem do wersji elektronicznej</span></span></span></span>.</p>
<div class='lock_buttons'><div class="ihc-login-form-wrap ihc-login-template-6"><form action="" method="post" id="ihc_login_form"><input type="hidden" name="ihcaction" value="login" /><input type="hidden" name="ihc_login_nonce" value="f4e4df1e80" /><input type="hidden" name="locker" value="1" /><div class="impu-form-line-fr"><span class="impu-form-label-fr impu-form-label-username">Nazwa użytkownika:</span><input type="text" value="" name="log" id="iump_login_username" /></div><div class="impu-form-line-fr"><span class="impu-form-label-fr impu-form-label-pass">Hasło:</span><input type="password" value="" id="iump_login_password" name="pwd" /></div><div  class="impu-form-links"><div class="impu-form-links-reg"><a href="https://wychowawca.pl/register/">Rejestracja</a></div><div class="impu-form-links-pass"><a href="https://wychowawca.pl/lost-password/">Zapomniałeś hasła?</a></div></div><div class="impu-temp6-row"><div class="impu-temp6-row-left"></div><div class="impu-form-line-fr impu-form-submit"><input type="submit" value="Zaloguj" name="Submit" /></div><div class="iump-clear"></div></div></form></div><script>
		jQuery(document).ready(
			function(){
				jQuery('#iump_login_username').on('blur', function(){
					ihcCheckLoginField('log', 'Please complete all required fields!');
				});
				jQuery('#iump_login_password').on('blur', function(){
					ihcCheckLoginField('pwd', 'Please complete all required fields!');
				});
				jQuery('#ihc_login_form').on('submit', function(e){
					e.preventDefault();
					var u = jQuery('#ihc_login_form [name=log]').val();
					var p = jQuery('#ihc_login_form [name=pwd]').val();
					if (u!='' && p!=''){
						jQuery('#ihc_login_form').unbind('submit').submit();
					} else {
						ihcCheckLoginField('log', 'Please complete all required fields!');
						ihcCheckLoginField('pwd', 'Please complete all required fields!');
						return FALSE;
					}
				});
			}
		);
	</script></div></div></div></div></p>
<p>Artykuł <a href="https://wychowawca.pl/post/polecamy-w-maju/">Polecamy &#8211; w maju</a> pochodzi z serwisu <a href="https://wychowawca.pl">Miesięcznik Wychowawca</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
