uczeń:

• zna wybrane sylwetki bohaterów powojennego podziemia,

• potrafi wyjaśnić pojęcia „wyklęty” i „niezłomny” w odniesieniu do żołnierzy polskiego powojennego podziemia niepodległościowego,

• oddaje cześć bohaterom Ojczyzny,

• zna fragmenty historii Polski dotyczącej powojennej konspiracji niepodległościowej,

• wykonuje plakat o treści patriotycznej.

Formy pracy:

zbiorowa, indywidualna, grupowa.

Metody pracy:

pogadanka, praca z tekstem, impresyjna, rozmowa kierowana.

Środki dydaktyczne:

tekst opowiadania „Niezłomni bohaterowie”, prezentacja multimedialna, znicz, ilustracje przedstawiające żołnierzy wyklętych, etiuda filmowa IPN, piosenka „Biały krzyż” w wykonaniu zespołu „Czerwone gitary” lub inna pieśń o żołnierzach wyklętych, szary papier.

Przebieg zajęć:

1. Nauczyciel na tablicy multimedialnej prezentuje w pętli zdjęcia żołnierzy wyklętych na tle piosenki „Biały krzyż” w wykonaniu zespołu „Czerwone gitary” lub jednej z wybranych pieśni o żołnierzach wyklętych. Na stoliku zapalony jest znicz, ozdobiony biało-czerwoną wstążką. Dzieci wchodzą do klasy i w ciszy zajmują miejsca. Przez chwilę słuchają i oglądają prezentowany materiał.

2. Na tablicy pojawia się napis: Żołnierze Wyklęci.

Nauczyciel wyjaśnia, że lekcja będzie poświęcona właśnie tym żołnierzom, ponieważ 1 marca obchodzimy Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych (nauczyciel gasi znicz).

3. Słuchanie czytanego przez nauczyciela opowiadania „Żołnierze Wyklęci”.

4. Ta treść jest zablokowana

   Wykup prenumeratę z dostępem do wersji elektronicznej.

   Nazwa użytkownika:

   Hasło:

   Rejestracja

   Zapomniałeś hasła?

Małgorzata Sasin

– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł Niezłomni bohaterowie naszej Ojczyzny – scenariusz zajęć dydaktyczno-wychowawczych dla klas II i III pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

– Wojtku, zbieraj się. Za godzinę musimy być na cmentarzu – jego stanowczy głos w jednej chwili postawił mnie na równe nogi. – Dziś jest ważny dzień i nie może nas zabraknąć na uroczystości – dodał i poszedł do kuchni przygotowywać nam śniadanie.

Małgorzata Sasin – nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

fot. ipn.gov.pl

Artykuł Niezłomni bohaterowie – opowiadanie pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Nigdy nie przypuszczałem, że mając niespełna 10 lat zostanę rodzinnym lekarzem, dietetykiem i trenerem w jednej osobie. A stało się to tak.

W sobotę wracając ze spaceru z Łatkiem (to nasz mały kundelek) musiałem jak zwykle wdrapać się na trzecie piętro, pokonując całą masę schodów. Zazwyczaj bez problemu przebiegałem je niemal w mgnieniu oka, a teraz wystarczyło mi sił tylko do drugiego piętra. Łatkowi zresztą też. Zadyszka zmusiła nas obu do chwilowego odpoczynku. Wystraszyłem się nie na żarty.

– Może jestem chory? – pomyślałem, gdy w zwolnionym tempie dotarłem do drzwi naszego mieszkania. O moich obawach powiedziałem mamie.

– W takim razie to musi być nasza rodzinna choroba, bo nie tylko ty masz problem z kondycją. Trzeba coś z tym zrobić – powiedziała mama i powędrowała do kuchni piec pyszne czekoladowe babeczki.

Małgorzata Sasin

– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej

w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Załącznik 1

Artykuł Plan na zdrowie – opowiadanie pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Scenariusz zajęć dydaktyczno-wychowawczych dla klas II i III

Zajęcia możliwe do przeprowadzenia zarówno w klasie, jak i w warunkach nauczania zdalnego.

Cele:

uczeń:

• poprawnie formułuje odpowiedzi na pytania, zgodnie z treścią opowiadania i swoimi przemyśleniami,

• rozwiązuje krzyżówkę,

• ustala postanowienia na nowy rok,

• potrafi podjąć zobowiązania na rzecz drugiego człowieka.

Formy pracy:

indywidualna, zbiorowa.

Metody pracy:

rozmowa kierowana, praca z tekstem.

Pomoce dydaktyczne:

tekst opowiadania, krzyżówka, serduszka z papieru.

1. Wprowadzenie

Rozwiązanie krzyżówki (załącznik). Rozwiązaniem jest hasło: POSTANOWIENIA.

2. Wypowiedzi dzieci ukierunkowane pytaniami:

Z czym kojarzy się wam słowo: postanowienia?

Z jakich okazji można robić różne postanowienia?

Po co ludzie robią noworoczne postanowienia?

3. Słuchanie tekstu czytanego przez nauczyciela “Moje postanowienia”.

4. Wypowiedzi ukierunkowane pytaniami:

• • Jakie zwyczaje miała rodzina Maćka na początku nowego roku?

  • Jakie postanowienia najpierw zapisał Maciek?

  • Jak zareagowała mama po ich przeczytaniu?

  • Jakie postanowienia zapisał Maciek po raz drugi?

  • Na czym polegała różnica między pierwszymi a drugimi postanowieniami? Czy można powiedzieć, że są postanowienia ważne i ważniejsze?

5. Układanie swoich noworocznych postanowień.

Uczniowie układają swoje postanowienia noworoczne. Zapisują na wyciętym z papieru serduszku: BĘDĘ DOBRYM CZŁOWIEKIEM, a poniżej swoje postanowienia. Wśród nich przynajmniej jedno, które będzie ukierunkowane na dobro czynione drugiemu człowiekowi.

6. Chętni uczniowie odczytują swoje postanowienia.

7. Zadanie domowe:

Dzieci zabierają do domu swoje serduszko, aby przeczytać i omówić z bliską osobą zapisane na nim postanowienia. Serduszko mogą ozdobić rysunkami.

Małgorzata Sasin

– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej

w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł Moje postanowienia – scenariusz zajęć pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Małgorzata Sasin

– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej

w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł Opowiadanie – Moje postanowienia pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

O bezpieczeństwie nigdy za dużo

Cele

uczeń:

• zna zasady zachowania bezpieczeństwa podczas zabaw zimowych i potrafi je sformułować,

• poprawnie udziela odpowiedzi na pytania zgodnie z treścią opowiadania i swoimi przemyśleniami,

• swobodnie wypowiada się tworząc skojarzenia,

• przestrzega zasad pracy w grupie.

Formy pracy: grupowa, indywidualna, zbiorowa.

Metody pracy: rozmowa kierowana, praca z tekstem, objaśnienie, mapa mentalna, metoda niedokończonych zdań.

Pomoce dydaktyczne: kartki z ilustracjami, duże arkusze papieru.

Przebieg zajęć

1. Skojarzenia.

Dzieci siedzą w kole. Na środku znajdują się luźno położone kartki. Są to ilustracje przedstawiające łyżwy, sanki, narty, dzieci na śniegu oraz dziecko bawiące się w domu. Kartki ułożone są obrazkiem do spodu. Wybrane dziecko odsłania jedną z kartek, następnie dzieci swobodnie wypowiadają się o tym, z czym kojarzy im się odsłonięty obrazek. Podobnie postępują z kolejnymi kartkami.

2. Nauczyciel odczytuje krótkie opowiadanie.

Do niedawna byłem przekonany, że o bezpieczeństwie podczas zimowych ferii wiem wszystko. Znałem na pamięć pogadanki wygłoszone przez naszą panią, policjanta, strażnika miejskiego, panią pedagog, dyrektora szkoły, redaktora w telewizji, nie wyłączając moich rodziców oraz babci. Wiedziałem jak się zachować podczas jazdy na łyżwach, sankach, nartach. Jak bezpiecznie bawić się na śniegu i gdy będę sam w domu. Potrafiłem wszystkie zasady i przestrogi wyrecytować z pamięci, obudzony nawet w środku nocy. Dlatego nie wiem, jak to się stało, że celowałem twardą śniegową kulą prosto w twarz Tomka. Dobrze, że w ostatniej chwili pomyślałem o bezpieczeństwie, bo nieszczęście wisiało na włosku. Nie wiem również jak to się stało, że dałem się namówić na zjeżdżanie na sankach z wysokiej górki, która niestety kończy się tam, gdzie zaczyna jezdnia. Dobrze, że w ostatniej chwili, tuż przed zjazdem, poszedłem po rozum do głowy, bo i tym razem nieszczęście wisiało na włosku. W jednej chwili przypomniałem sobie wszystkie wysłuchane pogadanki i teraz wiem, że każda była ważna, bo o bezpieczeństwie nigdy nie jest za dużo.

3. Wypowiedzi dzieci ukierunkowane pytaniami:

• O jakich pogadankach mówił chłopiec?

• Jakie zasady i przestrogi dotyczące bezpieczeństwa znał bohater opowiadania?

• Dlaczego nie doszło do nieszczęścia?

• Co znaczy, że mówić o bezpieczeństwie nigdy nie jest za dużo?

4. Praca w grupach.

Nauczyciel dzieli klasę na pięć grup. Każda grupa otrzymuje duży arkusz papieru oraz jedną z ilustracji, na temat których dzieci wypowiadały się na początku zajęć. Ilustrację przyklejają na środku arkusza, od niej rozpoczynają tworzenie mapy mentalnej (załącznik).

5. Każda grupa po kolei prezentuje swoją pracę. Pozostali mogą również podać swoje propozycje, które zostają dopisane na arkuszu.

6. Mapy zostają wywieszone w widocznym miejscu w szkole. Aby były zrozumiałe też dla uczniów klas pierwszych można uzupełnić je rysunkami.

7. Dzieci siedzą w kole. Nauczyciel poleca każdemu po kolei dokończenie zdania:

Moje ferie będą bezpieczne, bo…

8. Zadanie domowe.

Będę przestrzegał wszystkich zasad bezpiecznego zachowania się podczas zimowych ferii.

Małgorzata Sasin

– nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł O bezpieczeństwie nigdy za dużo – scenariusz zajęć dla klasy II i III pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

W niedzielę 26 sierpnia 1956 r. rodzice obudzili mnie bardzo wcześnie. Poszliśmy na dworzec kolejowy. Było tam już dużo ludzi. Po dłuższym czasie podróży w zatłoczonym wagonie, dotarliśmy do Częstochowy. Jeszcze nigdy nie widziałem takiego tłumu. Rodzice zresztą też, chociaż oni nie dziwili się jak ja, a raczej byli szczęśliwi, że tylu ludzi przybyło na Jasną Górę, do naszej Matki i Królowej. Jakimś cudem udało nam się przecisnąć do Kaplicy, aby z daleka pokłonić się Jasnogórskiej Pani, a potem przejść na plac niemal pod sam ołtarz. Wiernych przybywało coraz więcej i więcej, aż zrobiło się tak ciasno, że nie widziałem nic oprócz nóg stojących obok nas ludzi. Dopiero gdy tata wziął mnie na swoje ramiona ujrzałem, że przybyłych na jasnogórki plac jest tak dużo, że nie widać było ich końca. Mama powiedziała, że za chwilę złożymy Śluby Matce Najświętszej i, że ułożył je sam Prymas Polski kardynał Stefan Wyszyński. Wyprostowałem się jeszcze bardziej na ramionach taty, aby móc zobaczyć Prymasa, ale go nie zabaczyłem. Ujrzałem natomiast na jego fotelu wiązankę biało-czerwonych kwiatów. Zastanawiałem się dlaczego, ale potem przypomniałem sobie, że przecież jest daleko, uwięziony i nie może być z nami. Z zamyślenia wyrwało mnie głośne: Królowo Polski – przyrzekamy!

• Acha – pomyślałem – to zapewne te Śluby, o których mówili rodzice.

Dochodziły do moich uszu słowa biskupa, który głośno wypowiadał tekst Jasnogórskich Ślubów Narodu. Włączyłem się w milionowy chór i razem ze wszystkimi powtarzałem ile tchu w płucach: Królowo Polski – przyrzekamy! Niewiele rozumiałem ze słów biskupa, ale wiedziałem jedno, że w moim małym sercu przyrzeczenie złożone Matce Bożej rozbrzmiało z tak wielką mocą, że trwa w nim do dzisiaj.

Dziadek zakończył swoją opowieść ze łzami w oczach. Nie próbował nawet ukryć wzruszenia. Wzruszyłem się też i ja, zwłaszcza wówczas, gdy wyjął schowane między książkami pożółkłe ze starości kartki, a na nich rysunki wykonane dziecięcą ręką. Było na nich wszystko to, o czym opowiadał, ale najpiękniejszy był portret kardynała Stefana Wyszyńskiego.

– Wiesz dziadku, ja też zrobię rysunek, wiele rysunków o błogosławionym Stefanie Wyszyńskim. Połączymy twoje z moimi i to będzie nasza rodzinna o nim książka.

Dziadek uśmiechnął się i dodał:

– I poprosimy jeszcze, aby opiekował się całą naszą rodziną. Będziemy w nim mieć wielkiego orędownika w Niebie.

Małgorzata Sasin

Artykuł Rodzinna książka o Prymasie pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Temat: Prymas Tysiąclecia – błogosławiony kardynał Stefan Wyszyński

Cele
uczeń:
• wie, kim jest bł. Stefan Wyszyński
• potrafi wymienić ważne wydarzenia z życia Prymasa
• dostrzega wartość dokonań Prymasa
• poszukuje w nim wzoru do naśladowania
• wykona rodzinną książeczkę o bł. Stefanie Wyszyńskim.
Formy pracy: indywidualna, grupowa.
Metody pracy: rozmowa kierowana, praca z tekstem, objaśnienie, metody impresyjne.
Pomoce dydaktyczne: diagram, tekst opowiadania, kartki z informacjami, portret (zdjęcie) bł. Stefana Wyszyńskiego, książeczka.

Przebieg zajęć

1. Wstęp
Nauczyciel prosi dziecko o wykonanie ćwiczenia:
Pokoloruj w diagramie co drugą literę. Zacznij od litery P. Z pokolorowanych liter odczytaj hasło, a dowiesz się komu będzie poświęcona lekcja (Załącznik 1).

2. Prezentacja portretu (zdjęcia) kardynała Stefana Wyszyńskiego.
Nauczyciel prezentuje portret, zdjęcie kardynała Stefana Wyszyńskiego. Przygotowuje również kartki, na których zapisane są krótkie o nim informacje. Prosi, aby dziecko odczytało je i umieściło obok portretu zgodnie z chronologią. Pomocą w takim ułożeniu kartek posłużą numerki zapisane na ich odwrocie (Załącznik 2).

3. Odczytanie tekstu “Rodzinna książka o Prymasie”

4. Odpowiedzi ukierunkowane pytaniami:
Jakie ważne wydarzenie wspomina dziadek i gdzie ono odbyło się?
Kto napisał Jasnogórskie Śluby Narodu?
Dlaczego kardynała Stefana Wyszyńskiego nie było podczas ich złożenia?
Co dziadek pokazał wnuczkowi?
Na jaki pomysł wpadł chłopiec?

5. Rodzinna książeczka o Prymasie Tysiąclecia.
Nauczyciel poleca uczniom wykonanie książeczki, najlepiej w formacje A-5.
Rodzic może wykonać książeczkę wspólnie z dzieckiem. Jej wykonanie będzie okazją do pogłębienia wiedzy o życiu i duchowości bł. Stefana Wyszyńskiego.

Propozycja:
Strona tytułowa: tytuł książki, autorzy, ilustratorzy, rysunek.

Str. 1 Ukochanie Kościoła świętego
“Kościół Boży nieustannie nam pomaga, aby w nas był Bóg…”.

Str. 2 Ukochanie Matki Bożej
„Pragnę wyznać, że wszystko w swoim życiu przypisuję Maryi”.

Str 3 Ukochanie człowieka
„Warto służyć każdemu człowiekowi i dla każdego warto się poświęcić”.

Str. 4 Ukochanie Ojczyzny
„Kocham Ojczyznę więcej niż własne serce i wszystko, co czynię dla Kościoła, czynię dla niej”.

Książeczka może posiadać więcej stron.
Każda strona jest opatrzona odpowiednimi do jej treści ilustracjami.
Można ją również wykonać według własnego pomysłu.

6. Zakończenie
Rodzinna prezentacja książeczki.

Małgorzata Sasin
– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Załącznik 1

Uzupełnij zdanie odczytanym hasłem:

Kardynał Stefan Wyszyński – ………………………………………………………………………..…

Załącznik 2

Narodziny Stefana Wyszyńskiego w 1901 r. w miejscowości Zuzela.

kartka 1

Nauka w gimnazjum, potem liceum, następnie w Wyższym Seminarium Duchownym.

kartka 2

Posługa kapłańska i praca naukowa.

kartka 3

Kapelan podczas Powstania Warszawskiego.

Pseudonim “Radwan II”

kartka 4

Mianowany biskupem, potem arcybiskupem, Prymasem Polski, kardynałem.

kartka 5

Aresztowany i uwięziony przez władze państwowe.

kartka 6

Składa Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego.

kartka 7

Uczestniczy w konklawe, na którym wybrano papieżem Karola Wojtyłę.

kartka 8

Umiera 28 maja 1981 r., w Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.

kartka 9

Beatyfikowany 7 czerwca 2020 r.

kartka 10

Artykuł Prymas Tysiąclecia – błogosławiony kardynał Stefan Wyszyński pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Bardzo kocham moje młodsze rodzeństwo, chociaż czasami bywają nieznośni. Tak jak teraz, kiedy wparowali do mojego pokoju, szukając we mnie rozjemcy ich nieporozumienia. Oboje w emocjach wzajemnie zarzucali sobie nieprzestrzeganie ich prawa do wolności. Nie wiedziałam jak rozstrzgnąć ich problem, bo każdy z nich inaczej pojmował to prawo.

Paweł – najmłodszy z nas. Bardzo szeroko rozumie swoje prawo do wolności. Wykiełkowało ono z ziarna bezkrytycznej akceptacji przez dorosłych wszystkich jego zachcianek. “Jemu wolno, jest przecież najmłodszy”, “Jesteś taki malutki, dziewczynki zrobią to za ciebie” – ile razy słyszałam to z ust rodziców. Wiadomo, po dwóch wspaniałych córkach, rodzina powiększyła się o jeszcze wspanialszego syna. A on robił co chciał, a gdy nie mógł, buntował się, wrzeszcząc na cały dom. Czasami jego samowola przyprawiała o ból głowy pozostałych domowników. Tak mu zostało do teraz. Bardzo broni swojego prawa do wolności, zwłaszcza gdy ktoś każe zrobić mu coś, czego nie chce, np. odrobić lekcje, posprzątać swój pokój czy wyłączyć komputer. Mój brat uważa, że prawdziwie wolny jest wtedy, gdy wiele godzin spędza przed monitorem. I to jest jego wolność, jego wybór. Paweł w swojej wolności szuka tylko własnej korzyści.

Ola – środkowa, bo z naszej trójki jest w środku, czyli między mną a Pawłem. Inaczej mówiąc, druga w kolejności przyszła na świat. Nie była rozpieszczana przesadnie słodkimi słówkami, chociaż otoczona przez rodziców taką samą wielką miłością jak dwójka pozostałych dzieci. Rodzice uczyli ją odpowiedzialności i pracowitości. Gdy była młodsza, zawsze z radością przyjmowała zabawki i ciuszki (szczególnie moje piękne sukienki), z których ja już wyrosłam. Nie buntowała się. Ja też się cieszyłam, że Olka w nich pięknie wygląda. Ona za to odwdzięczała mi się laurką z ogromnym czerwonym serduszkiem. Zawsze, gdy dostała jakieś słodycze, częstowała nimi całą rodzinę, zostawiając sobie ostatnią cząstkę. Wszystkim dzieliła się ze mną i Pawłem. I to jest jej wolność, jej wybór. Ola swoją wolnością obdarowuje innych.

Kto z nich jest prawdziwie wolny? Paweł czy Ola?

A ja, jaka jest moja wolność? Czy potrafię ją oddać drugiemu? A może jestem niewolnikiem moich zachcianek, egoizmu i samowoli? Muszę to dobrze przemyśleć.

Małgorzata Sasin

Temat: Prawo do wolności

Scenariusz zajęć dydaktyczno-wychowawczych dla klas I–III

Scenariusz zajęć może być wykorzystany przez nauczyciela do pracy on-line, ale został napisany głównie z myślą o dokonaniu w rodzinnym gronie refleksji nad prawami dziecka, szczególnie prawem do wolności.

Cele

dziecko:

• rozumie, że każdy ma prawo do wolności

• wie, że wolność to nie jest to samo, co samowola

• wie, że wolność to wielka wartość, którą warto się dzielić

• swobodnie wypowiada się na temat treści opowiadania

• uzasadnia swoje opinie w dyskusji.

Formy pracy:

zbiorowa, indywidualna.

Metody pracy:

rozmowa kierowana, praca z tekstem, metoda dyskusyjna, metoda „niedokończonego zdania”.

Środki dydaktyczne:

tekst opowiadania pt. „Prawo do wolności”.

Przebieg zajęć:

1. Każdy z uczestników spotkania próbuje dokończyć zdanie swoją pierwszą myślą (propozycją):

„Jestem wolny, kiedy …”

2. Słuchanie opowiadania pt. „Prawo do wolności”.
   Nauczyciel lub rodzic/opiekun czyta głośno tekst.

3. Wypowiedzi dziecka/dzieci ukierunkowane pytaniami:

1. • Z jakim problemem przyszło do Kasi młodsze rodzeństwo?

   • Jak Paweł broni swojego prawa do wolności?

   • Kiedy Paweł czuje się wolny?

   • Jak Ola okazuje swoją wolność?

   • Jak sądzisz, kto jest prawdziwie wolny – Paweł, czy Ola? Dlaczego?

4. Dyskusja wszystkich uczestników:

1. • Jaka jest moja wolność?

   • Czy potrafię ją oddać drugiemu człowiekowi? Jeśli tak, to w jakich sytuacjach?

5. Runda „niedokończonego zdania”.
   Każdy z uczestników ponownie próbuje dokończyć zdanie:

„Jestem wolny, kiedy …”

(Jest prawdopodobne, że uczestnicy spotkania stwierdzą, że ich wypowiedzi, których udzielili na początku spotkania, różnią się od tych, których udzielili na koniec.)

Izabela Faleńczyk

Artykuł Prawo do wolności. Scenariusz zajęć dla klas I-III pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Wychodząc do szkoły pewnego marcowego dnia nie sądziłem, że będzie to mój ostatni w niej pobyt w tym roku szkolnym. A wszystko za sprawą tego paskudnego koronawirusa, który rozpanoszył się po całym świecie, nie omijając również naszego kraju.

– Od jutra, aż do odwołania nie będzie w szkole zajęć. Zostajecie w domu – oświadczyła pani. Momentalnie zrobiło się spore zamieszanie. Wszyscy z ożywieniem rozmawiali tylko o pandemii. Niektórzy nieudolnie próbowali ukryć strach, inni (wśród nich byłem i ja) cieszyli się na te nieoczekiwane ferie. Nikt wówczas nie przypuszczał, że potrwają aż do wakacji.

Wracając do domu snułem plany na wypełnienie wolnego od lekcji czasu. Postanowiłem, że każdego poranka będę wysypiał się do woli. Może wyciągnę Kacpra na plac zabaw lub pójdziemy z chłopakami na boisko pograć w piłkę.

Gdy tylko wpadłem do domu, z wielkim przejęciem opowiedziałem rodzicom o tym, co wydarzyło się w szkole i o moich w związku z tym zamiarach.

– Wojtku, siedzisz w domu. Spotkania z kolegami poczekają na lepsze czasy – tata w mgnieniu oka ostudził moje emocje. No i siedziałem w domu, a właściwie siedzieliśmy prawie wszyscy: Aśka – moja starsza siostra i mama. Tata musiał wychodzić do pracy. Wówczas poznałem nowe słowo: zdalne.

Zdalna nauka Aśki i jej lekcje z nauczycielami online oraz zdalna nauka moja, nie online, ale za to z zadaniami do wykonania, które pocztą elektroniczną przesyłała pani. Jeszcze do tego zdalna praca naszej mamy. I w całym domu jeden komputer. Szaleństwo! Całe szczęście, że wujek pożyczył nam swój laptop.

Na początku podobała mi się ta zdalna nauka. Pani przesyłała ciekawe zadania, filmy, prezentacje, zdjęcia i mnóstwo innych interesujących rzeczy. Im dłużej jednak trwała, tym coraz niechętniej do niej się zabierałem. W lekcjach wspierała mnie mama. Wkrótce jednak zacząłem przeciw takiej nauce otwarcie buntować się.

– Już wolę codziennie chodzić do szkoły! Chcę by były normalne lekcje z panią, przerwy z kolegami, nawet sprawdziany i klasówki przeżyję. Już nie dam rady! – wykrzyczałem rozgoryczony.

I wtedy na odsiecz mojemu załamaniu przyszedł tata. Pomógł mi ustalić zasady, których postanowiłem solidnie przestrzegać. Codziennie wstawałem wcześnie rano, potem jak zwykle poranna toaleta, śniadanie i o godzinie ósmej w pełnym rynsztunku szedłem do mojej zdalnej szkoły, czyli do mojego pokoju. Ułożyłem plan zajęć i przerw między nimi. Zaplanowałem czas na zabawę i kontakt przez skypa z kolegami. I chociaż czasem było mi trudno, wytrwałem. Aśka też wytrwała i rodzice z nami, i naszą zdalną nauką również.

Najbardziej z tego przymusowego siedzenia w domu podobało mi się to, że wspólnie całą rodziną spędzaliśmy ze sobą dużo czasu i dzięki temu odkryliśmy w sobie zupełnie niezwykłe talenty. Aśka – talent do gotowania, mama do szycia. Tata zainteresował się historią Polski, czym zaraził też i mnie. Razem zrobiliśmy makietę Bitwy Warszawskiej. Gdy wrócę do szkoły, pokażę ją całej klasie. Wiem, że moi koledzy też będą mieli się czym pochwalić. A wy?

Małgorzata Sasin

Artykuł Opowiadanie – Moja zdalna szkoła pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Małgorzata Sasin

fot. Adam Bujak

Artykuł O dziewczynce zapatrzonej w portret św. Jana Pawła II – opowiadanie pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Temat: Drogowskaz do nieba

Małgorzata Sasin

– nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej

w Szkole Podstawowej nr 62 w Bydgoszczy

Artykuł Drogowskaz do nieba – scenariusz zajęć pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.