ks. Adam Sołomiewicz – kapelan szkoły „Żagle” w Warszawie, doktor filozofii (Uniwersytet Nawarry) w dziedzinie antropologii

Artykuł Woda święcona w czasach pandemii pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Tabela, która tu się znajduje, może posłużyć na lekcjach religii do poznania wszystkich cudów Pana Jezusa, do porównania ich opisów u różnych ewangelistów oraz do uświadomienia sobie, które z cudów wystąpiły tylko w jednej Ewangelii.

ks. Adam Sołomiewicz

Artykuł CUDA I ZNAKI PANA JEZUSA pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

1. Czy posłuszeństwo i wolność są przeciwstawne?

• Jak myślicie: czy posłuszeństwo to ograniczenie wolności, czy jej realizowanie?

• Może się wydawać, że to ograniczenie wolności, jeśli wolność oznaczałaby robienie tego, „co mi się akurat chce”. Ale spełnianie niedobrych zachcianek i kaprysów jest raczej oznaką zniewolenia:

• Łasuchowi zawsze chce się jeść słodycze i nie ma on siły woli czasem z nich zrezygnować. Jest zniewolony przez łakomstwo.

• Gdy ktoś ciągle gra na komputerze zaniedbując naukę, sen, obowiązki domowe i relacje z członkami rodziny, okazuje się zniewolony przez ten typ rozrywki: staje się niewolnikiem komputera.

2. Pan Jezus jest najbardziej wolnym człowiekiem i najbardziej posłusznym

• W Ewangelii św. Łukasza czytamy, że gdy Jezus miał 12 lat, po świętach w Jerozolimie wrócił do Nazaretu i był posłuszny Maryi i Józefowi. Jezus, Syn Boga Żywego, był zawsze posłuszny swoim ziemskim rodzicom.

• Św. Paweł mówi, że Chrystus uniżył siebie samego, stając się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci na krzyżu. Pan Jezus wybawił nas od grzechu i śmierci poprzez swoje posłuszeństwo Bogu Ojcu, które kosztowało Go mękę i śmierć na krzyżu.

• W Panu Jezusie nie ma konfliktu między wolnością a posłuszeństwem, bo realizuje swoją wolność poprzez bycie posłusznym osobom, które Go kochają: Bogu Ojcu oraz Jego ziemskim rodzicom, Maryi i Józefowi.

• Co jest więc miarą wartości wolności człowieka? Nie bezgraniczne spełnianie kaprysów i zachcianek, ale wartość tego, komu tę wolność podporządkowujemy. Jeśli poświęcamy naszą wolność grom, ma małą wartość gier; jeśli podporządkowujemy ją naszym rodzicom, którzy nas kochają i chcą naszego dobra, ma wartość pięknej miłości ludzkiej; kiedy oddajemy ją Panu Bogu, ma wartość boską, nieskończoną, nadprzyrodzoną.

3. Historia Olka w jego nowej szkole

Pani wychowawczyni dowiedziała się, że do jej klasy 6b ma dojść nowy uczeń: Olek. Chłopiec w innych dwóch szkołach stwarzał trudności, ta obecna miała być trzecią. Klasa szósta była zgrana i pani nie chciała, aby dobra atmosfera prysła wraz z pojawieniem się nowego ucznia. Zanim Olek przyszedł pierwszy raz, pani powiedziała uczniom: „Dojdzie do nas nowy kolega, przywitajcie go przyjaźnie. Dla niego to jest trudna sytuacja, więc może zachowywać się w różny sposób. Spróbujmy mu pomóc dobrze poczuć się w naszej klasie. Może ktoś mógłby go zaprosić do siebie do domu, aby szybciej Was poznał? Kto byłby chętny, aby pomóc mu nadrobić zaległości? Piłkarze – czy możecie go na początku wybierać pierwszego do składów? Starajcie się o to, aby Olek mógł się tak dobrze czuć w klasie, jak i Wy”. Kiedy Olek przyszedł pierwszy raz do szkoły, jeden z uczniów zaprosił go do siedzenia razem w ławce. Chłopiec został serdecznie przyjęty przez klasę, poczuł się zaakceptowany. Skoro zapraszali go do domów, szybko się z wieloma kolegami zaprzyjaźnił i starał się zachowywać tak dobrze, jak oni. Olek skończył tę szkołę, poszedł na studia, założył rodzinę i jeszcze po wielu latach cała ta klasa odwiedzała swoją dawną panią wychowawczynię, której wszyscy byli szczerze wdzięczni za jej serce dla uczniów.

W tej historii widzimy, że wolność nie oznacza tego, że każdy robi to, co mu się chce, podoba, w danej chwili, ale wolność polega na czynieniu dobra, na posłuszeństwie osobie, która chce dobra dla nas i dla innych. Uczniowie 6b byli posłuszni pani wychowawczyni i przyczynili się do tego, że Olek nauczył się przy nich dobrych postaw.

• Czy potraficie pokazać inne przykłady tego, że wolność i posłuszeństwo nie kłócą się ze sobą?

Ks. Adam Sołomiewicz

– kapelan szkoły „Żagle” w Warszawie, doktor filozofii (Uniwersytet Nawarry) w dziedzinie antropologii

Artykuł Osoba wolna jest posłuszna pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Tabela, która tu się znajduje, może posłużyć na lekcjach religii oraz w naszych domach do poznania wszystkich tych przypowieści i analogii Pana Jezusa, do porównania ich opisów u różnych Ewangelistów oraz do uświadomienia sobie, które z nich zawdzięczamy tylko jednemu Ewangeliście. Z prawej strony dodana jest kolumna z tematami, które tłumaczy dana nauka Jezusa.

ks. Adam Sołomiewicz

– kapelan szkoły „Żagle” w Warszawie, doktor filozofii (Uniwersytet Nawarry) w dziedzinie antropologii

	Przypowieści i porównania Jezusa
	Ewangelia	Mt	Mk	Łk	J	Temat
1	Lampa pod korcem	5,14–15	4,21–22	8,16; 11,33		Odwaga
2	Dom na skale i na piasku	7,24–27		6,47–49		Roztropność
3	Stara łata do nowego ubrania	9,16	2,21	5,36		Prostota intencji
4	Stare wino do starych bukłaków	9,17	2,22	5,37–38		Prostota intencji
5	Siewca	13,3–8	4,3–8	8,5–8		Hojność i wierność
6	Ziarno gorczycy	13,31–32	4,30–32	13,18–19		Cierpliwość
7	Pszenica i chwast	13,24–30				Sens zła
8	Zaczyn	13,33		13,20–21		Pokora i cierpliwość
9	Zakopany skarb	13,44				Całkowite oddanie
10	Drogocenna perła	13,45–46				Całkowite oddanie
11	Sieć zarzucona w morze	13,47–48				Sąd ostateczny
12	Zaginiona owca	18,12–13		15,4–5		Miłosierdzie Boże
13	Nielitościwy dłużnik	18,23–24				Miłosierdzie wobec bliźniego
14	Robotnicy w winnicy	20,1–16				Zazdrość
15	Dwaj synowie	21,28–31				Powaga oddania
16	Przewrotni rolnicy	21,33–41	12,1–9	20,9–16		Odrzucenie pana
17	Uczta królewska	22,2–14		14,16–24		Odpowiedzieć hojnie
18	Figowiec zwiastujący lato	24,32–33	13,28–29	21,29–32		Mądrość
19	Panny roztropne i nierozsądne	25,1–13				Roztropność wiary
20	Talenty	25,14–30		19,12–27		Zaradność i inicjatywa
21	Owce i kozły	25,31–36				Sąd ostateczny
22	Zasiew i żniwo		4,26–29			Boża skuteczność
23	Dwóch dłużników			7,41–43		Wartość skruchy
24	Dobry Samarytanin			10,30–37		Miłość bliźniego
25	Przyjaciel w potrzebie			11,5–8		Ufność w proszeniu
26	Głupi bogacz			12,16–21		Oderwanie
27	Czuwający słudzy			12,35–40		Wierność
28	Wierny i niewierny sługa			12,42–48		Nagroda dla wiernego
29	Nieurodzajny figowiec			13,6–9		Wiara z czynami
30	Miejsca na uczcie			14,7–14		Zapomnienie o sobie
31	Budowniczy wieży			14,28–30		Roztropność
32	Król przed bitwą			14,31–32		Roztropność
33	Sól, która traci smak			14,33–35		Wymagać od siebie
34	Zgubiona drachma			15,8–10		Radość z nawrócenia
35	Syn marnotrawny			15,11–32		Miłosierdzie
36	Nieuczciwy rządca			16,1–9		Słuszna przebiegłość
37	Niegodziwa mamona			16,10–13		Słuszna przebiegłość
38	Bogacz i ubogi Łazarz			16,19–31		Nagroda w niebie
39	Pan i sługa			17,7–10		Bezinteresowna służba
40	Wdowa i sędzia			18,2–5		Wytrwałość w modlitwie
41	Faryzeusz i celnik			18,10–14		Wartość skruchy
42	Pola na żniwa				4,35–38	Zapał apostolski
43	Pasterz i owce				10,1–5	Zażyłość z Jezusem
44	Brama owiec				10,7–9	Zaufanie Jezusowi
45	Dobry pasterz				10,10–18	Miłość Jezusa
46	Ziarno pszenicy				12,24–25	Oddanie
47	Światłość i ciemność				12,35–36	Wysiłek
48	Winny krzew i latorośle				15,1–8	Zjednoczenie z Jezusem
49	Rodząca kobieta				16,21	Umartwienie i radość
	Niektóre symbole Janowe: Życie światłością ludzi (J 1,4), Baranek Boży (1,29), Nowa Świątynia (2,21), Oblubieniec (3,29), woda żywa (4,14), chleb Życia (6,35), światłość świata (8,12; 9,5), kielich, który podał Ojciec (18,11).

Artykuł PRZYPOWIEŚCI I PORÓWNANIA PANA JEZUSA pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Około 1 listopada możemy w naszych rodzinach, grupach czy wspólnotach wybrać sobie (czy wylosować) świętego na cały rok: patrona, od którego możemy w tym czasie dużo się nauczyć i zaprzyjaźnić się z nim, często odnosząc się do niego w modlitwie. Przedstawiamy wybór 52 świętych ze wszystkich epok 2000 lat Kościoła.

Pierwsi święci chrześcijaństwa: 1. Najświętsza Maryja Panna i św. Józef, 12 Apostołów, 15. św. Paweł.

Święci męczennicy pierwszych wieków: 16. św. Szczepan, 17. Św. Cecylia, 18. św. Florian.

Wielcy święci starożytności: 19. św. Benedykt, 20. św. Grzegorz Wielki, 21. św. Augustyn, 22. św. Bazyli Wielki, 23. św. Jan Chryzostom.

Pierwsi święci ziem słowiańskich: 24. św.św. Cyryl i Metody, 25. św. Wojciech, 26. św. Stanisław biskup.

Święci zakonów żebraczych: 27. św. Franciszek z Asyżu, 28. św. Dominik Guzmán, 29. św. Tomasz z Akwinu, 30. św. Jacek Odrowąż.

Święte kobiety, które zmieniły bieg historii: 31. św. Joanna d’Arc, 32. św. Katarzyna Sieneńska, 33. św. Jadwiga królowa.

Święci czasów Reformy Kościoła: 34. św. Ignacy Loyola, 35. św. Teresa z Ávila, 36. św. Jan od Krzyża, 37. św. Tomasz Morus, 38. św. Stanisław Kostka.

Święci w Nowym Świecie: 39. św. Juan Diego, 40. św. Franciszek Ksawery.

Święci wśród ubogich i opuszczonych: 41. św. Jan Bosko, 42. św. br. Albert Chmielowski, 43. św. Józefina Bakhita, 44. św. Matka Teresa z Kalkuty.

Święte dzieci Boże: 45. św. Teresa z Lisieux, 46. św.św. dzieci z Fatimy.

Święci męczennicy totalitaryzmów: 47. św. Maksymilian Kolbe, 48. bł. Jerzy Popiełuszko.

Święci u progu III tysiąclecia: 49. św. Faustyna Kowalska, 50. św. Ojciec Pio, 51. św. Josemaría Escrivá, 52. św. Jan Paweł II.

ks. Adam Sołomiewicz

– kapelan szkoły „Żagle” w Warszawie, doktor filozofii (Uniwersytet Nawarry) w dziedzinie antropologii

Artykuł Wybierz sobie świętego na rok 2020/2021 pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Wakacje mogą stać się takim okresem w roku, w którym szczególnie wzrastamy w naszej przyjaźni z Panem Bogiem. Pomagają w tym letnie wyjazdy rekolekcyjne, pielgrzymki czy obozy z duszpasterstwa. Dzisiaj jednak skoncentrujemy się nie na nich, ale na wzrastaniu w duchu modlitwy w zwyczajnej codzienności.

Św. Josemaría Escrivá często powtarzał, że aby być dobrymi chrześcijanami, musimy stać się duszami modlitwy. Na pewno szczere pragnienie bycia duszą modlitwy jest obecne w sercu każdego czytelnika „Wychowawcy”. Jednocześnie praktykowanie tego pragnienia w życiu codziennym, pośród mnóstwa spraw i braku czasu, jest trudne. W tym celu może pomóc nam pewien skonkretyzowany plan życia duchowego, gdyż w ciągu 24 godzin doby potrzebujemy mieć zarezerwowanych przynajmniej kilka momentów na wyłączność dla Pana Boga: tego wymaga przyjaźń z Nim i tego po prostu potrzebujemy jako dzieci Boże. Chwile te będą dla nas takimi punktami dnia, w których dorzucamy jakby węgielki do ognia duszy, aby on nie przygasł i byśmy trwali w obecności Bożej przez resztę dnia.

Tak jak z innym człowiekiem nasza relacja jest wielowymiarowa (kontakt wzrokowy, rozmowa, uśmiech, wspólny posiłek, pomaganie sobie…), tak i nasza modlitwa z Bogiem ma różne formy. Bardzo potrzebujemy modlitw ustnych (takich jak pacierz, Anioł Pański…), osobistej modlitwy myślnej (choćby kilkuminutowej), codziennego spotkania z Jezusem w Eucharystii (w codziennej Mszy św., a gdy to niemożliwe, to chociaż w codziennym Jego odwiedzeniu w tabernakulum), karmienia się scenami z życia Pana Jezusa (czytanie Ewangelii), dobrej duchowej strawy dla inteligencji (czytanie książki duchowej), spotkania – najlepiej całą rodziną – z Maryją (Różaniec Święty), spojrzenia na cały nasz dzień w świetle Ducha Świętego (krótki wieczorny rachunek sumienia) i powiedzenia Panu Bogu dobranoc, zawierzając wszystko Jego Opatrzności (krótki wieczorny pacierz).

Wybór tych akurat siedmiu punktów i ich godzin to oczywiście tylko orientacyjna propozycja, którą – swoją drogą – żyje wytrwale bardzo wielu chrześcijan. Na pewno dla osoby, która jeszcze wcale się nie modli, będzie za dużo wdrożyć to wszystko „za jednym zamachem”. Niech zacznie od jednego albo dwóch punktów, np. przez pierwszy tydzień wakacji. Jeżeli będzie się udawało, niech doda kolejny punkt. I w ten sposób przez całe wakacje możemy nabrać dobrych nawyków pobożności, które „wejdą nam w krew”, co pomoże nam praktykować je także w trudniejszych miesiącach roku.

Oczywiście wręcz niezbędne we wzrastaniu w świętości i niezwykle pomocne w ustaleniu takiego planu życia duchowego jest regularne kierownictwo duchowe. Wakacje mogą być dobrym czasem na jego rozpoczęcie.

Jeżeli chodzi o nasze dzieci i wychowanków, to my, rodzice, opiekunowie, katecheci, możemy pełnić w pewnym stopniu rolę takich opiekunów duchowych, codziennie odmawiając z dzieckiem pacierz, Anioł Pański; zachęcając, by codziennie odwiedziło Pana Jezusa w tabernakulum itd. Rodzaj planu codziennej modlitwy i ilości jego punktów będzie na pewno zależał od wieku dziecka, jego okoliczności życiowych oraz jego wolności: najważniejsze jest to, aby pomóc dziecku, by to ono chciało się modlić i mieć żywą relację przyjaźni z Panem Jezusem.

Do ramki (lub innego wyróżnienia graficznego)

Przykładowy plan życia duchowego:

1. Czytanie fragmentu Ewangelii (5 min) – 7:00

2. Modlitwa myślna (rozważanie tego fragmentu) (5 min) – 7:05

3. Msza Święta/odwiedziny Pana Jezusa w tabernakulum – rano

4. Anioł Pański – 12:00

5. Czytanie książki duchowej (15 min) – 17:00

6. Różaniec rodzinny po kolacji – 20:30

7. Rachunek sumienia i pacierz wieczorny – 22:00.

k. Adam Sołomiewicz

Artykuł Wakacje 2020: Szkoła modlitwy pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Zadajmy sobie pytania o spowiedź. Możemy je skierować również do naszych dzieci czy wychowanków, by porozmawiać z nimi o spowiedzi:

• Co to jest sakrament spowiedzi? – Jest to widzialny znak niewidzialnego przebaczenia Bożego.

• W jaki sposób został ustanowiony? – Tak jak wszystkie sakramenty, ma swoje źródło w Najświętszym Sercu Pana Jezusa, przebitym za nas na krzyżu: wypłynęła z niego krew i woda, która nas ożywia i oczyszcza z grzechów.

• Tylko Bóg ma władzę odpuszczania grzechów. Skąd kapłan ma moc oczyszczania duszy ze zła? – Stąd, że Pan Jezus dał tę władzę Apostołom (Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane – J 20,23), a oni poprzez rytuał nałożenia rąk przekazali ją swym następcom i ci kolejnym, aż po dziś dzień.

• Co daje to, że spowiadamy się przed kapłanem? – Pewnej odpowiedzi udziela nam już św. Augustyn: Niechaj nikt nie mówi: zgrzeszyłem w skrytości i Bóg sam jeden wie o tym, Jemu się też samemu przyznam. – Inaczej, na próżno byłyby dane klucze Kościołowi. Tylko kapłan, w imieniu samego Boga i całego Kościoła, może nam oznajmić: I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Jeżeli spełniliśmy 5 warunków dobrej spowiedzi, mamy pewność tego, że sam Bóg nam przebaczył; pewność, jakiej nie może dać nic i nikt na świecie. Dlatego sakrament spowiedzi to wielki dar Boga dla nas i prawdziwe źródło radości. Nieprzypadkowo nazywany jest również sakramentem radości.

• Jak często należy się spowiadać? – Kościół wymaga od nas, w trosce o czystość naszej duszy, spowiedzi przynajmniej raz w roku. Ale zachęca do częstej spowiedzi, np. raz na miesiąc albo raz na dwa tygodnie oraz zawsze, gdy mamy na sumieniu grzech ciężki.

• Jakie są cechy dobrej spowiedzi? – Św. Josemaria Escrivá mówił o 4K dobrej spowiedzi: kompletna, konkretna, klarowna i krótka. Ważne jest, by była szczera, głęboka, ale też krótka (mogą zdarzyć się oczywiście takie okoliczności życiowe – np. spowiedź po latach – w których wierny potrzebuje dłuższej spowiedzi).

• Czy spowiedź i kierownictwo duchowe to to samo? – Rady ze spowiedzi zawsze są pewną formą kierownictwa duchowego, ale spowiedzi potrzebujemy, aby odzyskać siły, czy nawet utracone życie duchowe, a kierownictwo duchowe umożliwia nam przejść do „kontrataku”, bo w nim ustalamy kierunki i środki walki duchowej. W kierownictwie duchowym rozmawiamy też o tym, co się udało, a w spowiedzi tylko wyznajemy grzechy.

• Czy w kierownictwie duchowym ktoś mną kieruje? – Skoro słowo „kierownictwo” mogłoby wskazywać na pewną bierność osoby „kierowanej”, jak np. w zakładzie pracy, dlatego papież Franciszek woli używać słowa: „towarzyszenie duchowe”. Skoro nikt nie jest dobrym sędzią we własnej sprawie, tak jest również w życiu duchowym: potrzebujemy spojrzenia z zewnątrz osoby, która się modli, ma życie nadprzyrodzone, jest ku temu przygotowana odpowiednią formacją. W takich okolicznościach to Duch Święty jest tym, który nam przewodzi poprzez osobę naszego bliźniego, wysłuchującą nas i dającą nam rady.

• Jak znaleźć kierownika duchowego? – Po pierwsze, módl się o niego do Pana Boga. Po drugie szukaj go aktywnie w duchowości, która jest ci bliska. Kierownikiem duchowym może być kapłan lub osoba świecka do tego przygotowana.

ks. Adam Sołomiewicz

Artykuł Spowiedź i kierownictwo duchowe pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

ks. Adam Sołomiewicz

– kapelan szkoły „Żagle” w Warszawie, doktor filozofii (Uniwersytet Nawarry) w dziedzinie antropologii

Artykuł PODARUJ RÓŻE MATCE BOŻEJ pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

1. WSZYSTKO W CZŁOWIEKU MA SENS

• Jaki jest sens oka? – patrzeć.

• Jaki jest sens uszu? – słyszeć.

• Jaki jest sens ludzkiego rozumu? – myśleć.

• Jaki jest sens ludzkiego serca? – kochać, bo człowiek jest stworzony do tego, by kochać i być kochanym.

2. CIERPIENIE JEST BRAKIEM SENSU

• Co jest bezsensem dla oka? – ślepota.

• Co jest bezsensem dla uszu? – głuchota.

• Głupota jest bezsensem rozumu, a brak miłości jest bezsensem serca.

• Osoba, która nie może widzieć lub słyszeć, cierpi z tego powodu.

• A największe cierpienie, to brak miłości w sercu.

• We wszystkich kulturach świata ludzie stawiają sobie pytanie: „dlaczego cierpię?”, albo: „dlaczego cierpią niewinni: dlaczego ciężko zachorowało to dziecko?”. Może ktoś z Was kiedyś zadawał sobie też takie pytania? Być może łatwiej jest wytłumaczyć przyczynę cierpienia osoby, która sama zawiniła, np. chłopak się przeziębił, bo wyszedł na zimno bez kurtki; ktoś został zamknięty w więzieniu, bo okradł bank. Ale dlaczego cierpią niewinni?

3. PAN JEZUS NADAJE SENS CIERPIENIU LUDZKIEMU

• Nikt w dziejach świata nie zdołał dać odpowiedzi na to trudne pytanie, aż przyszedł na ziemię Jezus Chrystus, nasz Pan. Jezus był najbardziej niewinną osobą na świecie: Jego życie było pełne miłości do wszystkich i nigdy nie popełnił żadnego grzechu. Mimo to nie uniknął cierpienia: został skazany na śmierć – i to bardzo brutalną śmierć krzyżową. I tu stało się coś, czego nikt nawet nie mógł się spodziewać: cierpieniu, które jest bezsensem, Jezus nadał SENS ZBAWCZY.

• Co to znaczy SENS ZBAWCZY? – to znaczy, że Pan Jezus odkupił nas od grzechu, od zła, od śmierci, właśnie poprzez własne cierpienie.

Artykuł Cierpienie, które nabiera sensu pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.