Okiem psychologa
Magdalena Poprawa | 8 września 2020W Statucie naszej szkoły zapisany jest Regulamin stroju szkolnego. Nie jest on bardzo wymagający, ale opisuje np. długość spódnic i spodni (nie „mini” i nie krótkie spodnie), dekolt, długość rękawów (np. brak bluzek na cienkich ramiączkach). Ponieważ mieliśmy w Zespole Szkół – Gimnazjum, było wiele dyskusji ze starszymi uczennicami na temat zasadności regulaminu. Argumenty (głównie – „z elegancji” i „stosowności ubioru do miejsca”) były przyjmowane różnie – raz lepiej, raz gorzej, do momentu, gdy uczennice zwróciły uwagę, że niektóre nauczycielki ubierają się w sposób „nieadekwatny do miejsca” (użyły moich słów). Niestety, uczciwość każe przyznać im rację – niektóre koleżanki tak rzeczywiście się ubierają. Czy grono pedagogiczne obowiązuje dress code? Kto powinien go ustalać i ewentualnie zwracać uwagę? Jestem młodą nauczycielką i nie wyobrażam sobie, żebym miała zwracać koleżankom uwagę co do ich wyglądu, choć czasem naprawdę sposób, w jaki się ubierają zwraca uwagę, w sposób niekoniecznie chciany w szkole (i poza szkołą również).
Dorota T.
_
Pani Doroto,
powiem szczerze – zaskoczyło mnie Pani pytanie. Pozytywnie, ponieważ po raz kolejny, odpowiadając na pytania nauczycieli, spotykam się z ich zaangażowaniem w różnych obszarach funkcjonowania szkoły. Z drugiej strony, to pytanie spowodowało, że zaczęłam się przyglądać ubraniom noszonym przez nauczycieli i uczniów szkół, z którymi mam kontakt.
Rzeczywiście, muszę przyznać, bywa różnie. Są nauczyciele, którzy przykładają niezwykłą wagę do swojego wyglądu, ale również tacy, którzy sprawiają wrażenie, jakby ubranie było najmniej ważną sprawą w ich prezentowaniu się. Podobnie jest z uczniami, ale tych wezmę w obronę – jeśli uczeń jest małym dzieckiem, za jego ubiór odpowiadają rodzice. Natomiast starsi uczniowie czasami dopiero szukają swojego stylu i niestety nie zawsze są to korzystne poszukiwania.
Od nauczyciela spodziewamy się, że jest dojrzałym człowiekiem. Przejawia się to nie tylko w zdobytej wiedzy, umiejętnościach, współpracy z własnymi emocjami, ale również z umiejętnością budowania prawidłowych relacji z otoczeniem. Już od dawna psychologia wie, że ubranie odgrywa bardzo ważną rolę właśnie w takich kontaktach z ludźmi, z którymi się spotykamy. To jak wyglądamy, w dużym stopniu mówi o tym, kim jesteśmy. Oczywiście ważne jest, żebyśmy pochopnie nie oceniali ludzi po wyglądzie, ale to zupełnie odrębny temat. W tym wypadku chodzi o świadomość budowania swojego wizerunku.
Ubranie nie tylko buduje obraz człowieka, który je nosi, ale również kształtuje portret instytucji, w której ten człowiek pracuje. I to jest właśnie powód wprowadzenia dress code’u, czyli pewnego stylu/wymogu ubierania się w danym miejscu. Pracownicy (również ich ubranie) niejako przedstawiają firmę, w której pracują i dlatego pracodawcy wymagają od nich takiego, a nie innego zachowania czy ubioru.
Oprócz tego, co jest bardzo ważne, strojem wyrażamy nasz stosunek do drugiej osoby. Jeśli na spotkanie z kimś ubieramy się byle jak, może to sugerować (albo przynajmniej tak być odebrane), że go nie szanujemy. I tutaj wcale nie chodzi o drogie ubrania, ale o schludność i dostosowanie do sytuacji.
Jeśli chodzi o Pani sytuację, to porozmawiałbym o Pani spostrzeżeniach z dyrekcją. To do niej należy dyscyplinowanie nauczycieli, również w tym zakresie. Proszę zwrócić uwagę, że nauczyciel powinien być wzorem dla ucznia, a w tym wypadku dochodzi do sprzecznych informacji wysyłanych uczniom, od których oczekuje się czegoś, czego samemu się nie spełnia.
Pozdrawiam,
Magdalena Poprawa
MP
Popularne
Scenariusz Balu Wszystkich Świętych dla klas I–III
Terapia mutyzmu wybiórczego
O mądrości słów kilka…
Wspierająca rola nauczyciela w kontakcie z dzieckiem z mutyzmem wybiórczym

