Pismo Święte

Nasz bierzmowany zazwyczaj ma swoją Biblię, którą otrzymał chociażby z okazji I Komunii Świętej. Warto sprawdzić, czy była to wersja „dzięcięca” (np. jako zbiór biblijnych opowiadań) i wówczas podarować „dorosły” egzemplarz. Wybór jest wielki, my polecamy Pismo Święte w etui i z paginatorami (np. z wydawnictwa Pallotinum czy Edycji św. Pawła). Do etui zmieszczą się też pisaki, aby czytający zaznaczał ważne dla siebie zdania. Można zakreślacze opisać – np. zielony – słowa nadziei, czerwony – słowa miłości, niebieski – słowa ku świętości, żółty – słowa radości. A jeśli nasz syn czy chrześniak ma już „dorosłą” Biblię, możemy podarować komentarze do niej czy któryś z biblijnych atlasów.

Obraz, pamiątka

Na hasło „bierzmowanie” wielu z nas pojawi się w głowie odzew – „nowe imię”. A skoro „nowy” Święty – to dobrym prezentem będzie wizerunek patrona wybranego przez naszego nastolatka. Wyrazem naszego towarzyszenia może być także podarowanie różańca, koronki czy medalika. Jeśli jednak chcemy przygotować „specjalną” pamiątkę, to spróbujmy znaleźć przedmiot, który będzie kojarzył się z patronem naszej córki czy syna. Np. broszkę w kształcie róży – św. Teresa od Dzieciątka Jezus („spuszczę deszcz róż”), chustę – św. Weronika, spinki do mankietów w kształcie młotków (tak, są takie!) – św. Józef, czy krawat w orły – św. Jan. Z prezentów „dla duszy” warto zamówić Msze święte wieczyste; my rodzinnie prosimy o nie Księży Werbistów (www.mszewieczyste.pl).

Pielgrzymka

Rodzinne wędrowanie do wybranego miejsca świętego w weekend po bierzmowaniu lub w czasie wakacji to rzecz warta wypróbowania. Jeśli brakuje nam czasu 1:1 lub 2:1, to pielgrzymka rodziców z nastolatką, chrzestnego z chrześniakiem etc. będzie dobrą okazją do spokojnego „bycia razem”. Gdzie pielgrzymować? Tak jak z pamiątką – gdzie tylko nas myśl poniesie. Możemy wybrać i Sanktuaria Maryjne, i miejsc związane z Patronem czy te ważne dla Kościoła w Polsce (np. Chrzest – Ostrów Lednicki) i poza nią. Pielgrzymka piesza, rowerowa, pociągiem, autem – co nam w duszy zagra. To będzie dobry, wartościowy czas.

Dobry obiad

Albo kolacja. Dobra, czyli taka, jaką lubi nasze dorastające dziecko. Burgery, pizza? Dlaczego nie. Dla tych, którzy wolą uraczyć rodzinę bardziej wykwintnie – burger (bez bułki), za to z carpaccio z buraka (łatwe i pyszne) będzie odpowiednio eleganckim daniem (A nastolatek będzie szczęśliwy z klasyczną wersją burgera). Pizza z serem kozim, gruszką i miodem, obok margherity, także powinna zaspokoić każde podniebienie. Można też dać się ponieść fantazji i przygotować obiad „ognisty” (bo: jakby języki ognia) – w kolorach żółtym/czerwonym/pomarańczowym. Krem z pomidorów i papryki (z listkami bazylii), kurczak z kurkumą, a na deser sernik mango (bez pieczenia) może być jedną z fantazji „na temat”. Do tego piękne nakryty stół – i już można świętować. Do procesu wymyślania obiadu/kolacji oraz ich realizacji zaangażujmy naszego bohatera. Wychowujemy dzieci do uświęcania codziennej pracy, zatem wspólne przygotowanie stołu, aby świętować przyjęcie sakramentu bierzmowania, jest do tego także dobrą okazją.

Maria i Stanisław Kowalowie

– rodzice siedmiorga dzieci w wieku od 4 do 16 lat, z których dwoje przystąpi do bierzmowania w tym roku

fot. jon-tyson/unsplash.com

Artykuł Dla duszy i ciała pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Aneta K.

Pani Aneto,

sprawa prezentów od pewnego czasu, najpewniej od kiedy ludzie zaczęli wyraźnie się wzbogacać, jest tak naprawdę ogromnym problemem. Może na początku faktycznie chcieli oni w ramach wdzięczności przekazywać większe (to znaczy też droższe) upominki, ale z czasem zaczęło to w niektórych sytuacjach przechodzić ramy absurdu.

Wydaje mi się, że ten problem dotyczy nie tylko opisanej przez Panią sytuacji w szkołach, ale również np. Komunii św. czy ślubów. Sama osobiście zastanawiam się, jak odwrócić ten trend, a ponieważ jestem w trójce klasowej młodszego syna, mam prawo do podejmowania pewnych decyzji.

Co ciekawe, zauważyłam, że moja opinia odnośnie do prezentów dla nauczycieli jest podzielana przez wielu rodziców. To daje mi ogromne wsparcie. Przekonałam się o tym jednak dopiero wtedy, kiedy odważyłam się zaproponować z okazji Dnia Nauczyciela skromny prezent. Większość rodziców przyjęła tę propozycję przyjaźnie. Oczywiście część była przeciwna. No cóż, wytrzymałam krytykę. Kolejne sytuacje były akceptowane już znacznie łatwiej. Jasno dałam rodzicom do zrozumienia, że tu chodzi o gest pamięci, a nie pokazanie wielkości portfela. Ku mojemu zaskoczeniu, również nauczyciele z serdecznością przyjmowali skromniejsze prezenty. Myślę, że takie rozwiązanie jest dla nich też mniej zobowiązujące. Oczywiście, zdarzają się rodzice, którzy postanawiają zrobić po swojemu i dodatkowo kupują prezent od siebie. Uważam, że mają do tego prawo, a jak to zostanie przyjęte przez nauczycieli? – to już nie moja sprawa.

Generalnie, pani Aneto, trzeba kogoś odważnego, kto pierwszy zdecyduje się na zmianę. Warto być przekonanym do swoich pomysłów i je realizować, nie oglądając się na innych. Zawsze znajdzie się ktoś niezadowolony, ale nie należy się tego bać, bo w takim wypadku nigdy nie zmienimy tego absurdalnego zwyczaju, a jeszcze prawdopodobnie będzie się on pogłębiał. Poza tym, nie oszukujmy się, łatwiej jest kupić prezent, jeśli się dysponuje większą kwotą; przy mniejszej, a tym bardziej kiedy upominkiem ma być coś własnoręcznie zrobionego, trzeba się bardziej wysilić. Taki prezent jest naprawdę więcej wart! Może faktycznie dobrze byłoby, żeby poszukała Pani wśród rodziców myślących podobnie. Będzie wtedy po prostu łatwiej realizować swoje pomysły.

Odwagi!

MP

Magdalena Poprawa

– pedagog, psychoterapeuta

Artykuł Okiem psychologa pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.