Już po raz 17. Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka organizuje konkurs pro-life na prace plastyczne, literackie i multimedialne. Czy to aborcja, jako najbardziej oczywiste skojarzenie z tematami pro-life, dominuje w pracach konkursowych?

– Młodzież nie skupia się tylko i wyłącznie na ochronie życia człowieka na najwcześniejszym etapie jego rozwoju. Porusza różne bioetyczne zagadnienia. Do najczęstszych należą ochrona życia nienarodzonych dzieci, antykoncepcja, in vitro, starość, kres życia, eutanazja i aborcja. W wielu pracach przewijają się wątki patriotyczne.

Coś jeszcze jest w stanie Was zaskoczyć, skoro do tej pory obejrzeliście i przeczytaliście blisko 25 tys. prac?

– Średnio co roku dostajemy około tysiąca prac plastycznych, literackich i multimedialnych, które młodzież wykonuje godzinami w wolnym czasie, choć mogłaby wtedy oglądać filmy lub oddawać się innym pasjom. Wszystkie dzieła są wyjątkowe i niepowtarzalne. W wielu ukryte są prawdziwe historie, które wydarzyły się w ich rodzinach. To poruszające, gdy nastolatka opisuje towarzyszenie swojej babci w umieraniu i własną przemianę, która zaszła w niej pod wpływem tego wydarzenia. Albo gdy czytam opowiadanie o kobiecie nachalnie namawianej do aborcji, która jednak rodzi dziecko, a pod koniec w post scriptum: „To prawdziwa historia o mojej babci i mojej mamie”. Ciągle mam też przed oczami namalowane na wielkim płótnie farbą olejną kontury Polski, w które były wpisane tablice Dekalogu z zaakcentowanym V przykazaniem. Poruszyła mnie praca plastyczna, w której uczennica szkoły podstawowej przedstawiła artystyczną wizję tkania nowego życia czy rysunek przedstawiający małą dziewczynkę, czekającą na schodach domu na swoich rodziców.

Zaskakuje mnie – ale też bardzo cieszy! – rosnąca popularność poezji. Wrażliwość na słowo, szczególnie w kontekście ochrony życia, jest bardzo ważna, bo słowa kształtują rzeczywistość. Trudno też nie być pozytywnie zaskoczonym, kiedy w kategorii multimedialnej dostajemy do oceny grę komputerową pro-life.

Bliska jest mi idea adopcji. Ciągle musimy przypominać, że powierzenie wychowania dziecka innej rodzinie jest ze strony rodziców biologicznych aktem miłości wobec dziecka. Nasi młodzi uczestnicy coraz częściej podejmują ten temat.

Jakie talenty mają nastolatkowie?

– Z pewnością rosną nam przyszli reżyserzy, pisarze, dziennikarze, scenografowie, scenarzyści, malarze, poeci. Przepięknie rysują ołówkiem, malują farbami olejnymi, akwarelami. Tworzą prace przestrzenne, prezentacje na tablicach korkowych, wyklejają, dziergają, co zwykle wymaga ogromnej cierpliwości i niebywałej dokładności. Młodzież pisze bardzo dobre wiersze, doskonale przemyślane opowiadania i teksty piosenek, do których komponuje melodie. Nadsyła nam filmy nakręcone w oparciu o autorskie scenariusze, tworzy strony internetowe, prezentacje multimedialne. Jak wspomniałam, zdarzyły się nawet zaprogramowane przez nastolatków gry komputerowe. Prace konkursowe są na bardzo wysokim poziomie. Od kilku lat wydajemy je w formie kalendarza ściennego.

Która kategoria cieszy się największą popularnością? Plastyczna, literacka czy multimedialna?

– Otrzymujemy najwięcej prac plastycznych, drugie w kolejności są literackie, na końcu multimedialne.

Wiecie, że konkurs uratował co najmniej dwoje dzieci. Mogłabyś o tym opowiedzieć?

– Kilka lat temu pewna kobieta zrezygnowała z aborcji i zdecydowała się urodzić dziecko po obejrzeniu w internecie amatorskiego filmu nastolatków z Częstochowy. Potem poinformowała o tym młodych twórców. Ich film pt. „Wzór” opowiada o kłótni małżonków. Krótko po niej mąż, żołnierz, wyjeżdża na misję pokojową. Kilka tygodni później będąca w ciąży i chora na białaczkę żona musi wybierać, czy ratować siebie czy dziecko.

Z kolei w zeszłym roku otrzymaliśmy na konkurs obraz nastolatków: Marii i Nataniela. Przedstawia kobietę w ciąży. Tata Marysi spotykał w czasie spacerów z psem dziewczynę pochodzącą z trudnego środowiska. Pewnego dnia wyznała mu, obcemu człowiekowi, że jest w ciąży. Miała depresję i inne problemy, rozważała aborcję. Tata Marysi wysłał dziewczynie esemesem rysunek swojej córki i jej kolegi. „Podaj mi choć jeden powód, dlaczego mam je urodzić” – odpowiedziała dziewczyna. „Nikt na ziemi nie będzie cię kochać tak, jak to dziecko” – odpisał tata. Kilka miesięcy później dostał esemesa od szczęśliwej mamy, która urodziła swoje dziecko.

Konkurs daje młodzieży okazję do zastanowienia się nad szeroko pojętą ochroną życia człowieka, ale także dorosłym dostarcza wiedzy o wartościach, jakimi żyją młodzi ludzie. Jaki obraz młodego pokolenia wyłania się z ich utworów?

– Młodzi ludzie nie podchodzą bezrefleksyjnie do toczących się debat społecznych o aborcji czy o wspomaganym samobójstwie. W swoich pracach przedstawiają świat pełen wartości, w którego centrum stoi człowiek: często słaby, chory, po ludzku patrząc – zależny od innych. Uczestnicy konkursu pokazują nam, że miłość, szacunek i odpowiedzialność to klucze do budowania cywilizacji, choć oczywiście sami nie sięgają po tak patetyczne słowa. Mówią raczej, czasem jakby od niechcenia: „Przecież to oczywiste”.

Magdalena Guziak-Nowak

– dyrektor ds. edukacji Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka

RAMKA

TRZY GRUPY WIEKOWE:

Szkoła podstawowa kl. 4–6

Szkoła podstawowa kl. 7–8

Szkoła ponadpodstawowa

KATEGORIE: plastyczna, literacka, multimedialna

NAGRODY: finansowe, sprzęt elektroniczny, planszówki, książki

DODATKOWE PUNKTY dla laureatów w procesie rekrutacji do szkół!

Termin nadsyłania prac: 25 marca 2021 r.

Szczegółowe informacje, formularz uczestnika, regulamin: www.konkurs.pro-life.pl

Artykuł Konkurs, który uratował dzieci pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Rodzina Podstawskich liczy dziewięć osób. Są to, zaczynając od najmłodszego członka rodziny, Marysia (10 miesięcy), Michał (3,5 roku), Ania (6 lat), Helenka (9 lat), Ula (11 lat), Janek (13 lat), Staszek (14 lat) oraz ich rodzice, czyli Renata i Bartłomiej. W nadchodzące wakacje mieli pojechać do Grecji. Pandemia koronawirusa pokrzyżowała i wstrzymała ich plany. Jeśli wycieczka nie dojdzie do skutku, zmartwią się, ale będą żyć wspomnieniami swoich poprzednich wojaży, bo odbyli ich już wiele.

Pani Renata i pan Bartłomiej zamiłowanie do podróży mają we krwi od dzieciństwa. Oboje byli harcerzami. Spędzali aktywnie czas ze swoimi drużynami. Jeździli z nimi na wakacyjne obozy. – Gdy założyliśmy rodzinę, chcieliśmy nadal wyjeżdżać w różne miejsca – mówi Renata Podstawska. Czy po urodzeniu któregoś dziecka pomyśleli, że nie dadzą rady więcej podróżować? Że będzie trudniej? Nie. Narodziny kolejnych dzieci nigdy nie sprawiły, że zaniechali swojej ulubionej aktywności, czyli jeżdżenia po Polsce i Europie. Pani Renata podaje przykład. – Marysia urodziła się 16 lipca 2019 r., czyli w sezonie szczytu wyjazdów wakacyjnych. Po wyjściu ze szpitala długo się nie namyślaliśmy. Choć może to być dla niektórych zaskakujące czy wręcz dziwne, wyruszyliśmy z całą rodziną na trzytygodniową wyprawę po Polsce – opowiada z uśmiechem i dodaje, że z każdym kolejnym dzieckiem jest prościej, ponieważ człowiek zaczyna się mniej przejmować nową rolą społeczną. Z każdym dzieckiem rodzic nabywa doświadczenia, a „instrukcja obsługi” nowego człowieka staje się prostsza.

Gdy Podstawcy mieli małe dzieci, podróżowali, kiedy przyszła im na to ochota. Mógł to być marzec, maj, lipiec. Choć zdarzają im się w ciągu roku weekendowe wyjazdy, obecnie rytm ich odpoczynku wyznacza harmonogram roku szkolnego. Od kilku lat po zakończeniu zajęć w szkole trudno zastać ich w domu w Krakowie. – Najczęściej część wakacji spędzamy na działce, a resztę wolnego poświęcamy na poznawanie Polski i Europy. Miejsca i sposoby odpoczynku dostosowujemy do aktualnej rodzinnej sytuacji. Inaczej wyglądały u nas wakacje, gdy byłam w ciąży, jeszcze inaczej, gdy mieliśmy małe dziecko – mówi Renata Podstawska.

Od pięciu lat można minąć ich samochód w wakacje na polskich lub europejskich drogach, gdy zmierzają do wybranego miejsca przeznaczenia. Jeżdżą kamperem. – Mąż wpadł na pomysł, by go kupić. Początkowo myślałam, że to szaleństwo. Nie wierzyłam, że staniemy się właścicielami kampera. A jednak. Choć ma on już swoje lata, dzielnie przemierza setki kilometrów na wybieranych przez nas trasach – opowiada pani Renata. Wcześniej na odpoczynek udawali się dużym samochodem, który w pewnym momencie okazał się niewystarczający dla powiększającej się rodziny. Kamper na czas wyjazdu staje się ich domem. Są w nim łazienka, kuchnia i miejsca do spania. Baterie słoneczne zamontowane na jego dachu produkują prąd. – Dzięki kamperowi jesteśmy samowystarczalni. Nie musimy korzystać z żadnych miejsc noclegowych, co zdecydowanie obniża koszty podróżowania. Sami sobie gotujemy posiłki. Możemy objechać pół świata, wydając pieniądze głównie na paliwo – wyjaśnia Renata Podstawska.

Podróż życia? – W zeszłym roku zdecydowaliśmy, że pojedziemy na święta Wielkiej Nocy do Włoch. Tak zrobiliśmy. Choć trwał wtedy rok szkolny, to dzieci miały wolne, ponieważ inne klasy pisały egzaminy. Po drodze wypadały jeszcze święta i weekend majowy. Wygospodarowaliśmy trzy tygodnie wolnego, a dzieci opuściły tylko kilka dni zajęć. To był dobry czas – opowiada Renata Podstawska. Połączyli cele pielgrzymkowy i turystyczny. Zobaczyli Wenecję, Padwę, Bolonię, Asyż, Lacjum, Półwysep Gargano i Pompeje. – Chciałabym jeszcze kiedyś wrócić do Rzymu, żeby go lepiej poznać. W czasie naszego pobytu w nim, nie udało nam się zobaczyć wszystkiego, co znajdowało się wtedy na stworzonej przeze mnie liście. Byłam w ciąży, a szóstka dzieci biegała dookoła nas. Mieliśmy niewiele czasu na zwiedzanie – wyjaśnia. Wyjazd do Włoch był najlepiej zaplanowaną wyprawą. Był też najbardziej wyczekiwaną. Jechali tam już rok wcześniej, ale nie ujechali daleko od domu. W drodze okazało się, że nie mają ze sobą dokumentów. Zgubili je. Najprawdopodobniej w czasie intensywnego pakowania się trafiły one do kosza.

Ich pozostałe wyjazdy wyglądają inaczej. – Wrzucamy na luz. Nie chcemy zamęczyć dzieci i siebie, więc bierzemy pod uwagę różne zmienne i liczymy się z wystąpieniem okoliczności, których nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Plan wypraw rodzi się w drodze do wybranego przez nas wcześniej celu – wyjaśnia pani Renata. Jak go znajdują? – Szukamy miejsca, które będzie atrakcyjne zarówno dla nas, jak i dla dzieci oraz zapewni nam wszystkim możliwość wypoczynku i zwiedzania. Mamy syna, który bardzo lubi wędkować. Staramy się więc zatrzymywać przy jeziorach lub rzekach, żeby sprawić mu przyjemność. Dla syna, który bardzo lubi historię i wszystko co się wiąże z wojskowością, wybieramy twierdze i muzea. Chcemy, żeby każde dziecko nie tylko wypoczęło i miało okazję, by pobyć na łonie przyrody, ale też wyniosło coś z każdych wakacji. Stąd często zwiedzamy muzea i miejsca znane im z podręczników szkolnych – opowiada Renata Podstawska. Ciekawe miejsca, które warto odwiedzić i zwiedzić, znajdują w Internecie. Inspirację znajdują u osób, które dużo podróżują, na liście światowego dziedzictwa UNESCO czy… stronach internetowych nadleśnictw. Zdarza się, że spontanicznie szukają atrakcji dopiero na miejscu. W każdym miejscu towarzyszy im przewodnik. Pani Renata ma go zawsze w telefonie i czyta całej rodzinie opisy tego, co właśnie podziwiają.

– Najdalej dotarliśmy na Peloponez. Objechaliśmy całą Grecję, Włochy od północy do wysokości Neapolu, Bałkany. Podobają mi się europejskie państwa. Nie mam jednak nic przeciwko podróżowaniu po Polsce. To ją uważam za najpiękniejszą. Przyroda żadnego z odwiedzonych przez nas krajów nie może się równać z przyrodą naszej ojczyzny – mówi Renata Podstawska. Państwo Podstawscy zjechali już prawie całą Polskę. W 2016 r. pojechali do Gniezna i Poznania na główne uroczystości Jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski. Innym razem przejechali wybrzeże od Świnoujścia do Gdańska. Bardzo lubią Lubelszczyznę. – To rejon zupełnie niedoceniany przez Polaków i rzadko odwiedzany przez turystów. A można tam doskonale odpocząć od życia w biegu i zgiełku wielkiego miasta, bo życie płynie wolniej. Jest też cicho, spokojnie i prześlicznie. Ten właśnie rejon poleciłabym na wakacyjny odpoczynek z rodziną, szczególnie Pojezierze Łęczyńsko-Włodawskie – zachwyca się Renata Podstawska. – Polecam odwiedzić gminę Urszulin. Ma bardzo dobrą infrastrukturę. Są malownicze krajobrazy i jeziora – dodaje.

Każdą podróż rodzina uwiecznia na zdjęciach, choć zdarzają się nieprzewidziane sytuacje. Podczas zwiedzania Bydgoszczy aparat wpadł im do kanału. Zdjęć nie udało się odzyskać. – Mamy bardzo dużo fotografii. Każdej zimy obiecuję sobie, że posortuję je, wywołam i powsadzam do albumów. Zawsze jednak wiosna za szybko nadchodzi. Potem już zostaje tylko chwila do wakacji. To powoduje, że zdjęć przybywa, a bałagan w nich pozostaje – opowiada pani Renata.

– Zachęcam wszystkie rodziny do wakacyjnych wyjazdów i spędzania czasu inaczej, niż to ma miejsce w czasie roku szkolnego. Koszty można znacząco ograniczyć, np. przemieszczając się kamperem jak my i gotując własne posiłki – mówi Renata Podstawska i podaje kilka wskazówek. – Trzeba się nie bać wyjazdu z dziećmi. Przestawić się na inny rytm dnia, niż ma to miejsce w domu. Najtrudniejsze są pierwsze trzy dni. W ich czasie dzieci ustalają sobie inny rytm dnia i nowe obowiązki. Przede wszystkim jednak trzeba koniecznie mieć marzenia i konsekwentnie je realizować. Uniwersalny przepis na udane rodzinne wakacje? Nie istnieje. – Każda rodzina jest inna, więc każda inaczej zechce sobie zorganizować czas odpoczynku. Wiem, jak sprawić, by moja rodzina była zadowolona z wakacyjnych wojaży. Każda rodzina musi odkryć swój przepis na nie – mówi pani Renata. Najważniejszy jest pierwszy krok w nieznane. Gdy się go zrobi, każda kolejna wyprawa będzie łatwiejsza.

Pani Renata nie ma wątpliwości, że podróże to nie tylko relaks dla jej dzieci. – Zauważyłam, że im są one starsze, tym bardziej potrzebują wytchnienia od młodszego rodzeństwa i od rodziców. W ten etap jednak dopiero wchodzimy. Wszystkie wojaże, które dotychczas wspólnie odbyliśmy, są dla naszych dzieci skarbnicą wielu doświadczeń. Nikt im nie zabierze tego, co zobaczyły i czego się nauczyły. Dzięki wyjazdom dzieci poznają otaczający je świat i lepiej go rozumieją, np. konteksty historyczne wielu wydarzeń, o których uczą się w szkole.

Agata Gołda

Artykuł Kamperem na podbój Polski i Europy pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Spośród wielu wybitnych postaci wybrały Panie Sługę Bożego o. Ludwika Wrodarczyka OMI na patrona organizowanego przez Panie I Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego. Czym był podyktowany ten wybór?
M.K.C: Likwidacja Gimnazjum im. Ojca Ludwika Wrodarczyka w Radzionkowie spowodowała wielki ból w moim sercu, ponieważ od wielu lat popularyzuję wartości duchowe męczennika. Pani magister Dagmara Nawratek zareagowała twórczo i zaproponowała mi organizację Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Sługi Bożego o. Ludwika Wrodarczyka OMI.
D.N.: Inspiracją do stworzenia tego konkursu była dla mnie książka pani Marii Kielar-Czapli pt. „Ojciec Wrodarczyk OMI. Portret duchowy”.
Kim był o. Ludwik?
M.K.C.: Był on polskim misjonarzem i męczennikiem chrześcijańskim. Urodził się w Radzionkowie, 25 sierpnia 1907 r. Należał do Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Był administratorem parafii św. Jana Chrzciciela w Okopach. Niedawno otrzymał miano „patrona na czas pandemii” na Ukrainie, ponieważ z wielkim poświęceniem niósł pomoc chorym i umierającym w czasie epidemii czerwonki i tyfusu, która miała miejsce w 1942 r. Został odznaczony Krzyżem Pamięci Ofiar Banderowskiego Ludobójstwa.
Niezwykły kapłan, lekarz, nauczyciel i misjonarz oddał swoje życie w obronie Najświętszego Sakramentu. Jak to się stało?
M.K.C.: Oblat zginął śmiercią męczeńską z rąk nacjonalistów ukraińskich 6 grudnia 1943 r. Nie schronił się przed nimi w lesie, lecz pozostał w kościele, przy tabernakulum. Żołnierze zabrali go sprzed ołtarza, a następnie wywieźli w okolice Karpiłówki, gdzie poddano go strasznym torturom.
Czym Panie zachwycił?
D.N.: Ojciec Ludwik Wrodarczyk OMI jest przykładem człowieka kryształowego, który wiedział, jest ważny jest wzajemny szacunek i pokój na świecie. Bracia mojego dziadka byli więźniami obozów koncentracyjnych: Dachau, Mauthausen oraz Auschwitz. Jeden z nich zmarł w Dachau w 1941 r. Musimy pamiętać o tym, co się kiedyś wydarzyło i na tych splamionych krwią fundamentach budować nową, lepszą przyszłość dla kolejnych pokoleń. Historia uczy nas tego, że powinniśmy bardziej zwracać uwagę na to, co ludzi łączy, niż dzieli. Ojciec Ludwik nie godził się z otaczającą go rzeczywistością i udzielał pomocy wszystkim ludziom, bez względu na ich narodowość oraz wyznanie. Misjonarz mawiał: „Jest jeden Bóg dla wszystkich ludzi i musimy wszyscy żyć zgodnie”. Instytut Pamięci Męczenników i Bohaterów Holocaustu Yad Vashem w Jerozolimie uhonorował go medalem oraz dyplomem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata” za ratowanie życia Żydom w czasie wojny. Męczennik został odznaczony również Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Jego szlachetna postawa jest doskonałą inspiracją dla młodego pokolenia Polaków.
M.K.C.: Misjonarz już od najmłodszych lat wiedział, że w przyszłości zostanie księdzem. Do swojego szkolnego kolegi powiedział: „Wiesz Franek, ja bym tak chciał, aby moje życie przyczyniło się do wzmocnienia Królestwa Bożego. Ja bym chciał umrzeć śmiercią męczeńską”. Trzy cechy oblata imponują mi najbardziej: wierność do granic możliwości w każdej rzeczy, wytrwałość i konsekwentne dążenie do celu. Ważną rolę w jego codziennej modlitwie pełniły słowa Chrystusa: „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 24,13).
Mogłoby się wydawać, że dzieci i młodzież częściej robią zdjęcia, niż piszą wiersze. Dlaczego wybrały Panie taką, a nie inną formę konkursu?
D.N.: Dzięki poezji możemy obdarować świat tym, co drzemie głęboko w naszej duszy. Ks. Jan Twardowski powiedział: „Poezja jest światem przeżyć i refleksji. Jest po trochu jak mówienie ludzkim językiem w dobie maszyn i komputerów. Nie może jednak być zbyt mądra, bo nikt jej nie zrozumie”. Już jako dziecko lubiłam chwytać za pióro i zamykać w ramach wiersza obraz przemijającej rzeczywistości. Brałam udział w licznych konkursach poetyckich w całej Polsce, a uroczystości wręczenia nagród dostarczały mi wielu niezapomnianych wrażeń. Miałam okazję nie tylko rozwijać swoje zainteresowania, ale również poznawać wyjątkowych ludzi i nawiązywać wieloletnie przyjaźnie. Zastanawiałam się nad tym, dlaczego podobne wydarzenie nie odbywa się w moim rodzinnym mieście. Dzisiaj okazuje się, że właśnie to zadanie jest moją misją.
M.K.C.: Zachęcam do udziału w konkursie dzieci i młodzież, mających talent poetycki. Wierzę, że znajdą się tacy, ponieważ podczas wielu lat katechizacji spotykałam i nadal spotykam uzdolnionych poetycko uczniów. Zachęcam również nauczycieli polonistów oraz katechetów do tego, aby pomogli uczniom w przygotowaniu zgłoszeń do konkursu. To przedsięwzięcie dało mi nową nadzieję na popularyzację wartości duchowych oblata. Żyjemy w czasach, w których dobre wartości są często zalewane złem, szerzącym się wokoło. Trzeba więc o nich pisać i wydobywać je z młodych serc, by zaowocowały. Niech dobro, prawda i piękno zagoszczą w treści konkursowych prac.
Którymi cechami o. Ludwika mogą się zainspirować młodzi poeci?
M.K.C.: Ojciec Ludwik kochał dzieci, pokładał nadzieję w młodzieży, pomagał sierotom. Wyznawał następujące wartości: wyznaczanie szczytnych celów i wytrwałość w dążeniu do ich realizacji, dobroć, miłość do bliźniego, ofiarowanie pomocy potrzebującym (dostarczanie leków i mikstur przyrządzanych własnoręcznie z ziół zebranych na okopowskich łąkach), ofiarność jako skłonność do największych poświęceń, umiłowanie modlitwy, a także wielbienie Boga oraz Najświętszego Sakramentu, w obronie którego oddał życie. Pragnę podkreślić, że czekamy nie tylko na wiersze opowiadające o o. Ludwiku. Ich tematyka powinna w dowolny sposób nawiązywać do wartości chrześcijańskich.
Jakich owoców oczekują Panie w odniesieniu do konkursu?
D.N.: Ideą naszego projektu jest rozwijanie wrażliwości artystycznej u dzieci i młodzieży, więc liczę na to, że konkurs rozkwitnie pięknymi utworami. Jestem o tym przekonana, wszak nie ma piękniejszego sposobu na wysławianie Boga, niż pisanie wierszy. Celem konkursu jest również pielęgnowanie pamięci o męczenniku.
Kto i do kiedy może zgłaszać swój udział w nim?
D.N.: W konkursie mogą wziąć udział dzieci i młodzież w wieku od 9 do 19 roku życia. Konkurs jest skierowany do osób mieszkających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz poza jej granicami. Utwory należy przesłać do dnia 25 października 2020 r. Regulamin konkursu znajduje się na blogu: www.ogolnopolskikonkurspoetycki.blogspot.com.

„Wychowawca” jest patronem medialnym Konkursu.

Artykuł Poetycko o wartościach chrześcijańskich pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Z Marią Kielar-Czaplą, nauczycielką dyplomowaną religii katolickiej i autorką książki pt. „Ojciec Ludwik Wrodarczyk OMI. Portret duchowy”, oraz z Dagmarą Nawratek, filologiem języka polskiego i dziennikarką, o o. Ludwiku Wrodarczyku OMI, męczenniku, który może być autorytetem dla młodych ludzi i konkursie poetyckim jego imienia, rozmawia Agata Gołda.

Spośród wielu wybitnych postaci wybrały Panie Sługę Bożego o. Ludwika Wrodarczyka OMI na patrona organizowanego przez Panie I Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego. Czym był podyktowany ten wybór?
M.K.C: Likwidacja Gimnazjum im. Ojca Ludwika Wrodarczyka w Radzionkowie spowodowała wielki ból w moim sercu, ponieważ od wielu lat popularyzuję wartości duchowe męczennika.  Pani  magister Dagmara Nawratek zareagowała twórczo i zaproponowała mi organizację Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Sługi Bożego o. Ludwika Wrodarczyka OMI.
D.N.: Inspiracją do stworzenia tego konkursu była dla mnie książka pani Marii Kielar-Czapli pt. „Ojciec Wrodarczyk OMI. Portret duchowy”.
Kim był o. Ludwik?
M.K.C.: Był on polskim misjonarzem i męczennikiem chrześcijańskim. Urodził się w Radzionkowie, 25 sierpnia 1907 r. Należał do Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Był administratorem parafii św. Jana Chrzciciela w Okopach. Niedawno otrzymał miano „patrona na czas pandemii” na Ukrainie, ponieważ z wielkim poświęceniem niósł pomoc chorym i umierającym w czasie epidemii czerwonki i tyfusu, która miała miejsce w 1942 r. Został odznaczony Krzyżem Pamięci Ofiar Banderowskiego Ludobójstwa.
Niezwykły kapłan, lekarz, nauczyciel i misjonarz oddał swoje życie w obronie Najświętszego Sakramentu. Jak to się stało?
M.K.C.: Oblat zginął śmiercią męczeńską z rąk nacjonalistów ukraińskich 6 grudnia 1943 r. Nie schronił się przed nimi w lesie, lecz pozostał w kościele, przy tabernakulum. Żołnierze zabrali go sprzed ołtarza, a następnie wywieźli w okolice Karpiłówki, gdzie poddano go strasznym torturom.  
Czym Panie zachwycił?
D.N.: Ojciec Ludwik Wrodarczyk OMI jest przykładem człowieka kryształowego, który wiedział, jest ważny jest wzajemny szacunek i pokój na świecie. Bracia mojego dziadka byli więźniami obozów koncentracyjnych: Dachau, Mauthausen oraz Auschwitz. Jeden z nich zmarł w Dachau w 1941 r. Musimy pamiętać o tym, co się kiedyś wydarzyło i na tych splamionych krwią fundamentach budować nową, lepszą przyszłość dla kolejnych pokoleń. Historia uczy nas tego, że powinniśmy bardziej zwracać uwagę na to, co ludzi łączy, niż dzieli. Ojciec Ludwik nie godził się z otaczającą go rzeczywistością i udzielał pomocy wszystkim ludziom, bez względu na ich narodowość oraz wyznanie. Misjonarz mawiał: „Jest jeden Bóg dla wszystkich ludzi i musimy wszyscy żyć zgodnie”. Instytut Pamięci Męczenników i Bohaterów Holocaustu Yad Vashem w Jerozolimie uhonorował go medalem oraz dyplomem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata” za ratowanie życia Żydom w czasie wojny. Męczennik został odznaczony również Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Jego szlachetna postawa jest doskonałą inspiracją dla młodego pokolenia Polaków.
M.K.C.: Misjonarz już od najmłodszych lat wiedział, że w przyszłości zostanie księdzem. Do swojego szkolnego kolegi powiedział: „Wiesz Franek, ja bym tak chciał, aby moje życie przyczyniło się do wzmocnienia Królestwa Bożego. Ja bym chciał umrzeć śmiercią męczeńską”. Trzy cechy oblata imponują mi najbardziej: wierność do granic możliwości w każdej rzeczy, wytrwałość i konsekwentne dążenie do celu. Ważną rolę w jego codziennej modlitwie pełniły słowa Chrystusa: „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 24,13).
Mogłoby się wydawać, że dzieci i młodzież częściej robią zdjęcia, niż piszą wiersze. Dlaczego wybrały Panie taką, a nie inną formę konkursu?
D.N.: Dzięki poezji możemy obdarować świat tym, co drzemie głęboko w naszej duszy.  Ks. Jan Twardowski powiedział: „Poezja jest światem przeżyć i refleksji. Jest po trochu jak mówienie ludzkim językiem w dobie maszyn i komputerów. Nie może jednak być zbyt mądra, bo nikt jej nie zrozumie”. Już jako dziecko lubiłam chwytać za pióro i zamykać w ramach wiersza obraz przemijającej rzeczywistości. Brałam udział w licznych konkursach poetyckich w całej Polsce, a uroczystości wręczenia nagród dostarczały mi wielu niezapomnianych wrażeń. Miałam okazję nie tylko rozwijać swoje zainteresowania, ale również poznawać wyjątkowych ludzi i nawiązywać wieloletnie przyjaźnie. Zastanawiałam się nad tym, dlaczego podobne wydarzenie nie odbywa się w moim rodzinnym mieście. Dzisiaj okazuje się, że właśnie to zadanie jest moją misją.
M.K.C.: Zachęcam do udziału w konkursie dzieci i młodzież, mających talent poetycki. Wierzę, że znajdą się tacy, ponieważ podczas wielu lat katechizacji spotykałam i nadal spotykam uzdolnionych poetycko uczniów. Zachęcam również nauczycieli polonistów oraz katechetów do tego, aby pomogli uczniom w przygotowaniu zgłoszeń do konkursu. To przedsięwzięcie dało mi nową nadzieję na popularyzację wartości duchowych oblata. Żyjemy w czasach, w których dobre wartości są często zalewane złem, szerzącym się wokoło. Trzeba więc o nich pisać i wydobywać je z młodych serc, by zaowocowały. Niech dobro, prawda i piękno zagoszczą w treści konkursowych prac.
Którymi cechami o. Ludwika mogą się zainspirować młodzi poeci?
M.K.C.: Ojciec Ludwik kochał dzieci, pokładał nadzieję w młodzieży, pomagał sierotom. Wyznawał następujące wartości: wyznaczanie szczytnych celów i wytrwałość w dążeniu do ich realizacji, dobroć, miłość do bliźniego, ofiarowanie pomocy potrzebującym (dostarczanie leków i mikstur przyrządzanych własnoręcznie z ziół zebranych na okopowskich łąkach), ofiarność jako skłonność do największych poświęceń, umiłowanie modlitwy, a także wielbienie Boga oraz Najświętszego Sakramentu, w obronie którego oddał życie. Pragnę podkreślić, że czekamy nie tylko na wiersze opowiadające o o. Ludwiku. Ich tematyka powinna w dowolny sposób nawiązywać do wartości chrześcijańskich.
Jakich owoców oczekują Panie w odniesieniu do konkursu?
D.N.: Ideą naszego projektu jest rozwijanie wrażliwości artystycznej u dzieci i młodzieży, więc liczę na to, że konkurs rozkwitnie pięknymi utworami. Jestem o tym przekonana, wszak nie ma piękniejszego sposobu na wysławianie Boga, niż pisanie wierszy. Celem konkursu jest również pielęgnowanie  pamięci o męczenniku.
Kto i do kiedy może zgłaszać swój udział w nim?
D.N.: W konkursie mogą wziąć udział dzieci i młodzież w wieku od 9 do 19 roku życia. Konkurs jest skierowany do osób mieszkających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz poza jej granicami. Utwory należy przesłać do dnia 25 października 2020 r. Regulamin konkursu znajduje się na blogu: www.ogolnopolskikonkurspoetycki.blogspot.com.

„Wychowawca” jest patronem medialnym Konkursu. 

Artykuł Poetycko o wartościach chrześcijańskich pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.