– Pomyślałem, że opiszę historię mojej rodziny. Z cichą nadzieją, że ktoś ją przeczyta i postąpi słusznie. Tak jak moi rodzice – mówi Alessandro, uczestnik konkursu pro-life, którego siostra zmaga się z niepełnosprawnością. – Myślę, że takich historii jest więcej. Kto wie, może to ty uratujesz życie bezbronnemu – tak Alessandro zachęca rówieśników do udziału w konkursie.

30 tysięcy prac

Młodych specjalnie zachęcać nie trzeba. W ciągu 20 lat nadesłali około 30 tysięcy prac konkursowych. W różnych kategoriach: plastycznej, literackiej czy multimedialnej. I w różnych kategoriach wiekowych (od czwartej klasy do ukończenia szkoły ponadpodstawowej). Młodzi ludzie malują, rysują, wycinają, dziergają, kręcą filmy czy teledyski. Powstają kolaże i gry komputerowe. Opowiadania, eseje i poruszające wiersze.

Dziecko w łonie matki jest bezbronne wobec złych decyzji, podjętych przez innych – tak o swojej motywacji do wzięcia udziału w konkursie mówi Patrycja Czop, lat 14. Fot. Archiwum Konkursu

Uratować czyjeś życie

Przyszli pisarze, malarze, muzycy czy reżyserzy rozwijają swoje pasje i szlifują umiejętności w służbie życiu: wartości, która jest bezcenna. Jak wspomina swoją motywację do wzięcia udziału w konkursie czternastoletnia Patrycja: – Można zmienić czyjeś poglądy, uratować czyjeś życie, a także samemu zastanowić się nad bezcennym życiem człowieka.

Kilka lat temu Daniel i Ola z Częstochowy nakręcili amatorski film, po którym otrzymali wiadomość, że uratował on życie dziecka pewnej kobiety z Białegostoku, która stała na krawędzi i życiowym zakręcie. Nastolatkowie nie wahali się ani chwili: nakręcili kolejny film. Inna historia mówi o tym, jak grafika konkursowa uratowała życie dziecka kobiety znajdującej się w bardzo trudnej życiowej sytuacji. Była w depresji i ze swoich problemów zwierzyła się przypadkowej osobie. Tą osobą okazał się ojciec jednej z uczestniczek konkursu, który pokazał kobiecie zdjęcie pracy konkursowej swojej córki, Marysi. Kilka miesięcy później dostał esemesa od szczęśliwej mamy, która urodziła swoje dziecko.

W centrum stoi człowiek

– Młodzi ludzie nie podchodzą bezrefleksyjnie do toczących się debat społecznych o aborcji czy o wspomaganym samobójstwie. W swoich pracach przedstawiają świat pełen wartości, w którego centrum stoi człowiek: często słaby, chory, po ludzku patrząc – zależny od innych. Uczestnicy konkursu pokazują nam, że miłość, szacunek i odpowiedzialność to klucze do budowania cywilizacji życia, choć oczywiście sami nie sięgają po tak patetyczne słowa. Mówią raczej, czasem jakby od niechcenia: „Przecież to oczywiste” – tak swoje doświadczenia z pracami konkursowymi opisuje Magdalena Guziak-Nowak, dyrektor ds. edukacji Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka, organizatora konkursu. – Prace konkursowe są na bardzo wysokim poziomie. Od kilku lat wydajemy je w formie kalendarza ściennego.

Chcę pisać o rzeczach ważnych

– Chcę pisać o rzeczach ważnych – deklaruje Zuzanna Lambrecht, uczestniczka w kategorii literackiej. – Chcę robić to, w czym jestem dobra. A jeśli swoją pracą dam komuś do myślenia, to tym lepiej.

Bo prace konkursowe są dla uczestników nie tylko okazją do refleksji nad życiem. Są też tym niezbędnym nam, dorosłym, momentem do zastanowienia nad sprawami, które w codziennym pędzie gdzieś z roku na rok nam coraz częściej się wymykają.

***

Każde dziecko

To jakby list z Nieba zaadresowany na Ziemię

Gdzie stado piśmiennych analfabetów

Krzyczy, że Bóg nie istnieje.¹

***

Na koniec kilka informacji praktycznych:

• Regulamin i rejestracja prac na www.konkurs.pro-life.pl

• Ostateczny termin nadsyłania prac: 31 stycznia 2024 r.

• Ogłoszenie wyników na www i Fb: 1 marca 2024 r.

• Organizator: Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka, ul. Krowoderska 24/6, 31-142 Kraków, tel. 12 421 08 43, e-mail: konkurs@pro-life.pl, www.konkurs.pro-life.pl

Serdecznie zapraszamy nauczycieli, by wspierali i zachęcali swoich uczniów do udziału w Konkursie!

Patron Konkursu

Fot. Andrzej Iwański/Europena/Wikimedia Commons

Mówił, że „zadaniem Kościoła jest nie tylko teoretyczne głoszenie świętości życia, prawa do życia nienarodzonych, lecz także praktyczna obrona tego prawa”. Swoim działaniem wprowadzał te słowa w życie: wspierał finansowo samotne matki i kobiety w ciąży. „Gdy przyszła do niego kiedyś dziewczyna, którą rodzice wyrzucili z domu, gdyż spodziewała się nieślubnego dziecka, przyjął ją serdecznie i organizował pomoc materialna i lekarską” – wspominali świadkowie jego życia.

Bł. ks. Jerzy Popiełuszko jest patronem konkursu pro-life. Jego hasło: Zło dobrem zwyciężaj dobrze ilustruje postawę za życiem: zamiast aborcji objęcie pomocą i matki, i dziecka.

Konkurs na scenariusz lekcji dla nauczycieli

Z okazji 20. edycji konkursu im. ks. Jerzego Popiełuszki zapraszamy do nadsyłania scenariuszy zajęć dla szkół podstawowych i ponadpodstawowych, które będą się ukazywać w miesięczniku „Wychowawca”. Scenariusze mają przybliżać dzieciom i młodzieży postaci z historii Polski, których życie można opisać słowami (hasłem) „A ty zło dobrem zwyciężaj!”. Praca nie powinna przekraczać objętości 7,5 tys. znaków ze spacjami.

Prosimy o nadsyłanie scenariuszy do 31 stycznia 2024 r. na adres pocztowy lub e-mailowy naszej redakcji.

(ku)

Materiał edukacyjny PSOŻCz

Uwaga Prenumeratorzy! Dla każdego z Państwa mamy prezent: Wraz z tym numerem otrzymujecie Państwo Kalendarz ścienny za życiem, ilustrowany najpiękniejszymi pracami uczestników Konkursu. W kopercie znajduje się także ulotka ze szczegółami nt. Konkursu.

Na zdjęciu praca Tymoteusza Wszoła.

Praca Mai Cendrowskiej pt. Życie nad Życie

1. Elżbieta Zamorowska, wiersz bez tytułu.

Artykuł O nienarodzonej miłości. Dwudziesta edycja Ogólnopolskiego Konkursu dla Młodzieży „Pomóż ocalić życie bezbronnemu”. pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Czym są Kluby Pro-Life?

– Kluby Pro-Life to, jak to nazywamy, wspólnota miłośników życia. To nasza propozycja dla tych, którzy chcą zaangażować się w obronę życia człowieka i chcą się do tego przygotować. Na początku proponujemy rozwój duchowy i intelektualny. Potem przyjdzie czas na działanie i niesienie pomocy. Póki co gromadzimy chętne osoby wokół jednego klubu działającego internetowo, ale docelowo zależy nam na tym, aby Kluby działały lokalnie. Zza naszych biurek w Krakowie nie da się ugotować obiadu dla potrzebującej rodziny na Podlasiu, poprowadzić spotkania dla bierzmowanych na Podkarpaciu czy zebrać pieluszek dla samotnych mam z Opola. Siłą lokalnych wspólnot jest to, że najlepiej znają potrzeby „tu i teraz”. Czasem wydaje nam się, że największą rolę w pro-lifie mają do odegrania duże organizacje, których członkowie rozmawiają z politykami albo dziennikarzami. Taka praca jest ważna, ale jestem przekonany, że najważniejszy jest ten zwyczajny pro-life dnia powszedniego, gdy pomagamy sąsiadce, koleżance z pracy, znajomym rodzicom.

Kluby Pro-Life to Wasz autorski projekt?

– Ich pierwowzorem jest Akademia Obrońców Życia (obecnie Pro Vita et Familia), która od wielu lat działa przy Klasztorze Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Krakowie. Członkowie akademii spotykali się, by wspólnie z o. Krzysztofem Niewiadomskim OFMCap omawiać encyklikę Evangelium vitae. Przygotowywali własne referaty na temat obrony życia człowieka. Włączali się również w akcje naszego stowarzyszenia. Zorganizowali m.in. wystawę pro-life na krakowskich Plantach i koncert ewangelizacyjny, którego uczestnicy otrzymali materiały pro-life.

Pomysł ma już kilka lat, ale same Kluby to sprawa ostatniego roku?

– W ubiegłym roku odbyła się pierwsza edycja warsztatów – Letniej Akademii Pro-Life. Opiekę duchową nad jej uczestnikami sprawował właśnie o. Krzysztof Niewiadomski. Wiele rozmawialiśmy o potrzebie angażowania nowych ludzi w pro-life, bo skala niedawnych protestów Strajku Kobiet była przytłaczająca. Mamy świadomość, że należy formować następców i nowych liderów, bo sprawa obrony życia będzie zawsze aktualna.

Przez ostatnie lata zgłaszali się do nas ludzie z całej Polski, którzy chcą się angażować w obronę życia. Jesteśmy stowarzyszeniem ogólnopolskim, ale nasza praca odbywa się głównie w Krakowie – stąd przygotowujemy różne akcje. Teraz mamy propozycję dla pro-liferów z całej Polski – przenosimy ideę grupy Pro Vita et Familia na inne grunty.

Pierwsze spotkanie miłośników życia odbyło się w marcu 2022 r. Na razie działa jeden ogólnopolski klub.

– Spotykamy się online, ale chcemy, by powstawały stacjonarne kluby i by były one wspólnotami ludzi modlących się w intencjach ochrony ludzkiego życia, uczących siebie i innych oraz niosących pomoc w duchu pro-life, szczególnie samotnym matkom, kobietom w nieoczekiwanej ciąży czy rodzicom dzieci z niepełnosprawnościami.

Działamy zgodnie ze strategią obrońców życia zaproponowaną przez dr. Jacka Willkego. Modlimy się za dzieci nienarodzone, matki i ojców oraz o nawrócenie dla osób zaangażowanych w aborcje. Nie poprzestajemy jednak na tym. By dobrze bronić życia człowieka od poczęcia, nie można być ignorantem w tematach pro-life. Dopiero mając rzetelną wiedzę bioetyczną, można zorganizować w szkole lub parafii spotkanie pro-life, wystawę afirmującą życie czy przegląd filmów i rozdawać materiały pro-life. Możliwości do działania w duchu pro-life są bardzo szerokie.

Nasze stowarzyszenie przygotowuje bezpłatne materiały, które pomagają w zdobyciu argumentów do dyskusji na trudne tematy jak aborcja, in vitro, antykoncepcja. Prowadzimy bezpłatne webinary, nagrywamy filmy dokumentalne. Wydajemy broszury i książki. Organizujemy Letnią Akademię Pro-Life oraz konkursy dla dzieci, młodzieży i studentów.

Ostatnim punktem wspomnianej przez ciebie strategii jest niesienie pomocy.

– To istotny filar naszej działalności. Potrzebujmy ludzi, którzy będą wrażliwi na potrzeby innych. Sami zorganizują pomoc dla nienarodzonego dziecka, którego życie jest zagrożone, i dla jego mamy, dla samotnego rodzica czy kobiety w ciąży w trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej lub skierują te osoby do naszego stowarzyszenia po wsparcie.

Często pomoc pro-life nie wymaga wielkich nakładów. Może to być zawiezienie rodziny z niepełnosprawnym dzieckiem do lekarza, zajęcie się maluchem w czasie, gdy jego rodzice muszą wyjść z domu, zabranie na spacer rodzeństwa dziecka z niepełnosprawnością, zrobienie zakupów lub prania rodzinie wielodzietnej czy ugotowanie obiadu samotnej matce i jej dzieciom.

Kto może dołączyć do Klubów Pro-Life?

– Zapraszamy wszystkich, którzy kochają ludzkie życie od poczęcia do naturalnej śmierci. Zapraszamy młodszych i starszych, uczniów, studentów i nauczycieli do pogłębiania wiedzy na tematy związane z obroną ludzkiego życia i wspierania się w dobrych inicjatywach. Do klubu można dołączyć w dowolnym momencie.

Gdzie je można założyć?

– W swoich szkołach, parafiach i na uczelniach albo po prostu w grupie przyjaciół. Z materiałów przygotowanych dla Klubów można korzystać w ramach już działających wspólnot, aby uzupełnić formację o zagadnienia pro-life. Myślę o takich grupach jak np. Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Ruch Światło-Życie, Domowy Kościół, Akcja Katolicka, Neokatechumenat czy Duszpasterstwa Akademickie.

Jak pracują miłośnicy życia w ramach klubów?

– W każdym miesiącu proponujemy cztery elementy: modlitwę (np. uczestnictwo we mszy św. w tygodniu z intencją obrony życia człowieka), lekturę i analizę encykliki Evangelium vitae (przygotowaliśmy pomoc – „Zeszyt pracy Klubu Pro-Life”), udział w live’ie Klubów Pro-Life, w czasie którego razem z o. Krzysztofem Niewiadomskim i dyskutujemy nad tekstem encykliki Evangelium vitae będącej kopalnią wiedzy i zagadnień pro-life oraz udział w webinarze z cyklu pt. „Spotkania o życiu”. Webinary te od października do czerwca co miesiąc organizuje Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka.

Spotkania Klubów Pro-Life po wakacyjnej przerwie powrócą od października 2022 r. Aktualne informacje, nagrania webinarów i live’ów znajdują się na stronie kluby.pro-life.pl. Na stronie tej można również zamówić bezpłatny „Zeszyt pracy Klubów Pro-Life”.

Uczestnicy o Klubie Pro-Life:

Czarne marsze i okrzyki osób w nich biorących udział spowodowały, że wyszedłem z ukrycia. Chcę się jasno opowiadać po stronie ludzkiego życia, które, jak mówi nauka, zaczyna się od poczęcia. Nie mogę i nie chcę już dłużej milczeć. By mieć argumenty do dyskusji ze znajomymi, którzy często sami opierają się jedynie na usłyszanych gdzieś kiedyś hasłach grup popierających aborcję, uczęszczam do Klubu Pro-Life. W grupie siła. Dobrze wiedzieć, że są inni, którzy myślą podobnie jak ja.

Piotr, 23 lata

Nigdy nie sądziłam, że dyskutowanie o papieskiej encyklice może być tak rozwijające i fascynujące. Cieszę się, że Klub Pro-Life wyjaśnia mi stanowisko Kościoła w kwestiach ochrony życia każdego człowieka. To dla mnie bardzo ważne. Dlaczego? Mam znajomych katolików, którzy popierają aborcję i nie widzą niczego złego w in vitro. Chcę umieć z nimi spokojnie rozmawiać. Naukowe fakty, wiedza, poczucie wspólnoty z innymi ludźmi o podobnych wartościach i duchowa formacja, w której uczestniczę, to dodatkowe plusy naszej wspólnoty miłośników życia.

Ania, 18 lat

Dla kogo jest Klub Pro-Life?

Osoby preferujące pacę indywidualną w domowym zaciszu mogą korzystać z webinarów stowarzyszenia, modlić się indywidualnie i rozważać kolejne punkty encykliki Evangelim vitae z „Zeszytem pracy Klubów Pro-Life”.

Wszystkich lubiących pracę w grupie zachęcamy do znalezienia kogoś, z kim będą mogli spotykać się i dyskutować o obronie życia w oparciu o program Klubów Pro-Life oraz do zakładania lokalnych Klubów Pro-Life.

Członkowie wspólnot mogą korzystać z materiałów, webinarów i nagrań Klubów Pro-Life w ramach swojego programu formacyjnego.

Artykuł Pro-life tu i teraz pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Tydzień Modlitw o Ochronę Życia

Rozpocznie się on w liturgiczne wspomnienie św. Józefa (19 marca), a zakończy w Dzień Świętości Życia (25 marca). Każdego dnia odmówimy litanię do Świętej Rodziny oraz modlitwę ułożoną przez św. Jana Pawła II i zaczerpniętą z encykliki Evangelium vitae oraz rozważymy fragment adhortacji Amoris laetitia papieża Franciszka.

Naszą modlitwą chcemy w nim objąć wszystkie dzieci nienarodzone i ich rodziców, szczególnie gdy otrzymują trudną diagnozę prenatalną. Będziemy się modlić za młodzież, by była wierna chrześcijańskim wartościom, za pielęgniarki, położne, lekarzy i farmaceutów, a także za polityków i dziennikarzy. Chcemy polecać Panu Bogu bardzo konkretne sprawy, dlatego będziemy się też modlić o sprawiedliwość społeczną, przejawiającą się w zwiększeniu wsparcia finansowego dla rodziców dzieci z niepełnosprawnością.

Tydzień Modlitw o Ochronę Życia to też zaproszenie do czynnego włączenia się w działania pro-life, na miarę naszych możliwości. To okazja, by siebie samych zapytać, czy pomogliśmy innym rodzicom pokochać ich dzieci. Co zrobiliśmy, kiedy w ich oczach widzieliśmy strach? Czy byliśmy oparciem dla swojej koleżanki, znajomej z pracy, sąsiadki, która została matką, choć tego nie planowała? Czy byliśmy życzliwi dla rodzin wielodzietnych? Czy zaoferowaliśmy choćby najmniejsze wsparcie organizacyjne lub finansowe rodzicom, którzy wychowują dziecko z niepełnosprawnością, bo nawet ta najmniejsza pomoc jest lepsza od największego współczucia? Deklaracja: „Nigdy nie dokonam aborcji” to za mało. Naszym zadaniem jest pomóc wszystkim rodzicom w przyjęciu ich dziecka takim, jakie jest. Nawet jeśli z ludzkiego punktu widzenia wydaje nam się, że poczęło się nie w porę.

Zachęcamy, aby zaprosić do wspólnej modlitwy członków Rodziny, Przyjaciół, Znajomych ze wspólnot. W świecie, który dzieli dzieci na „chciane” i „niechciane”; w świecie, w którym zabija obojętność i fałszywa litość, potrzebujemy na nowo usłyszeć EWANGELIĘ ŻYCIA.

Do modlitewnej inicjatywy można się zapisać na stronie https://pro-life.pl/zazyciem/ oraz telefonicznie pod numerem 12 311 02 60. Broszurę ze wszystkimi modlitwami można pobrać ze strony internetowej. Można ją również bezpłatnie zamówić telefonicznie, w formie drukowanej.

Rozważania, napisane przez o. Krzysztofa Niewiadomskiego OFMCap, otrzymały imprimatur.

Muzykę do Litanii do Świętej Rodziny skomponował, w styczniu tego roku, Piotr Pałka, a pierwsze wykonanie Litanii – Chóru Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie „Nie lękajcie się!” pod batutą Marka Kluzy – usłyszą Państwo w nagraniach rozważań Tygodnia Modlitw o Ochronę Życia, które będą umieszczone na ww. stronie internetowej oraz na kanale YouTube – www.youtube.com/PSOZC. Dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do powstania tego dzieła!

PSOŻC/oprac.MK

fot. federico-plevak/unsplash.com

Artykuł Tydzień Modlitw o Ochronę Życia pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Z moralnego punktu widzenia sprawiedliwości stało się zadość. Bo zabicie niewinnego dziecka w łonie matki zawsze jest niesprawiedliwością. Tym większą i boleśniejszą, że jest to niesprawiedliwość nie do naprawienia. Aborcja jest też najokrutniejszą formą przemocy, jaką człowiek mógł w swej wolności wymyślić. Osoba dorosła, która ma siłę i władzę, dokonuje aktu agresji na niewinnym i bezbronnym dziecku. Dziecku, którego jedyną „winą” jest podejrzenie choroby lub po prostu to, że jest.

Wyrok TK został opublikowany w Dzienniku Ustaw 27 stycznia br. Czy ta data została wcześniej wybrana? Nie mam pojęcia, ale wiem, że to dzień symboliczny – kolejna rocznica wyzwolenia obozu Auschwitz-Birkenau, w którym człowieczeństwo upadło na samo dno.

Cieszymy się, ale nie pijemy szampana.

Wzmocnienie ochrony dla dzieci, które prawdopodobnie urodzą się niepełnosprawne, to dopiero połowa drogi. Teraz konieczne jest zwiększenie pomocy finansowej dla rodzin, w których chore dzieci żyją, wzrastają. Niestety, ta grupa społeczna jest ekonomicznie dyskryminowana. Nasze stowarzyszenie od lat apeluje o realną pomoc finansową dla rodzin, które z powodu choroby dziecka nierzadko żyją w skrajnej biedzie. Postulujemy zwiększenie wsparcia dla takich rodzin poprzez podniesienie kwoty zasiłku pielęgnacyjnego o co najmniej 2 tys. zł miesięcznie – obecnie wynosi on 215,84 zł, co jest kwotą zupełnie nieprzystającą do rzeczywistości. Wizyta u specjalisty kosztuje 200 zł, godzina rehabilitacji – 150 zł, a zakup ortez, które gdy dziecko rośnie, trzeba często wymieniać – kilka tysięcy. Nic więc dziwnego, że tysiące polskich rodzin stoją co miesiąc przed dylematami: kupić sprzęt rehabilitacyjny dla chorego syna czy zapłacić za dodatkowy angielski dla zdrowej córki, zainwestować w specjalistyczny fotelik samochodowy, czy kupić buty i kurtki na zimę? Niezbędne jest również umożliwienie opiekunom, pobierającym świadczenia pielęgnacyjne z uwagi na chore dziecko, uzyskiwania dodatkowych dochodów z tytułu np. umów cywilnoprawnych czy umów o pracę w niepełnym wymiarze godzin.

Z badań przeprowadzonych na zlecenie Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka w styczniu i lutym ub.r. przez CBOS wynika, że 92,1 proc. Polaków popiera zwiększenie pomocy finansowej dla rodzin wychowujących dzieci z niepełnosprawnością z budżetu państwa. Oczekujemy na konkretną inicjatywę w tej sprawie.

Magdalena Guziak-Nowak

Artykuł Jesteśmy w połowie drogi pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

„Jest to najtrudniejszy post w moim życiu” – napisał na Facebooku Tomasz Stachura przed pierwszym „czarnym protestem” w 2016 r. „Cztery lata temu oczekiwaliśmy przyjścia na świat naszej córeczki Różyczki. Podczas badań prenatalnych zostały u niej rozpoznane ciężkie wady wrodzone, które były tak poważne, że po urodzeniu nie miała szans na przeżycie. Wtedy lekarz specjalista, u którego konsultowaliśmy diagnozę, <z troską> doradził nam aborcję. (…) Wybraliśmy życie. Różyczka urodziła się i była z nami parę godzin, które były jednymi z najtrudniejszych i zarazem najpiękniejszych na świecie. Gdy ma się na rękach bezbronne dziecko i wie się, że ono za chwilę umrze, to doświadcza się tak wielkiej miłości, że nie jest się w stanie jej przyjąć i cały czas płacze się ze szczęścia i smutku jednocześnie”.

Enter. Historia Rózi poszła w świat.

Diagnoza bez empatii

Był rok 2012. Bliźniaczki Kasia i Gosia miały po trzy lata i chodziły do przedszkola, rodzice do pracy, nic szczególnego. Pewnego dnia Tomek poszedł do apteki. „Poproszę test ciążowy” – powiedział. Aptekarz zapytał z uśmiechem: „A chce pan z dzidziusiem?”. „Pan da” – młody tata zapłacił i wrócił do domu. Kilka godzin później dowiedzieli się z Ewą, że kolejny raz zostali rodzicami.

Potem była standardowa wizyta u lekarza, podstawowe badania krwi i USG. Tym razem nie bliźniaki. Poza typowymi dolegliwościami z pierwszego trymestru, ciąża Ewy przebiegała idealnie. – Dlatego pomyśleliśmy, że na drugie USG zabierzemy dziewczynki i pokażemy im dzidziusia, później przejedziemy się karocą po krakowskim Rynku, a potem wyruszymy na wakacje – opowiada Ewa Stachura. Jednak podczas badania, które dla całej rodziny miało być świętem i frajdą, zapadła wydłużona, niepokojąca cisza. – Lekarz powiedział, że podejrzewa przepuklinę przeponową. Ale ze spokojem, trzeba iść do specjalisty. Nic z tego nie rozumiałam, czułam tylko, że stan malucha jest poważny – mówi Ewa.

Dzieci nie można okłamywać, słowa trzeba dotrzymywać, więc po badaniu była obiecana karoca, choć krakowskie ulice wydawały się jakieś smutne. Krótko potem młodzi rodzice wybrali się na dokładniejsze badania do niby-prestiżowego krakowskiego szpitala. Ewa czuła się tam jak żaba doświadczalna, bo oprócz lekarza przyglądało jej się pięciu studentów, którym ów specjalista wyjaśniał po polsku i angielsku: „Tu pięknie widać przepuklinę, a tu wadę serca, tu jeszcze to i to”. Zapłakana kobieta zrozumiała tylko tyle, że chodzi o nieuleczalną chorobę genetyczną i że… można „ten problem rozwiązać”, ale „trzeba się pospieszyć, bo zostało mało czasu”.

Fakt, że ginekolog zaproponował aborcję, wprawił Ewę i Tomka w osłupienie – do tej pory sądzili, że powołaniem lekarza jest leczenie, a nie zabijanie. – Zapytałam, jaki jest plan, jeśli nie zgodzimy się na aborcję – wspomina mama – ale wtedy lekarz napadł na mnie: „Nie rozumiesz, że to nieuleczalne?!”. Potem dodał: „Będziemy wspierać każdą państwa decyzję”, co brzmiało jak sucha, wyuczona formułka typu: „Przed zażyciem leku skonsultuj się z farmaceutą”.

Narodziny

Ewa i Tomek na zmianę płakali i szukali cienia szansy. Konsultacje u wybitnych profesorów potwierdziły smutną diagnozę: przepuklina przeponowa, poważna wada serca, zanik żył. W końcu trafili do hospicjum perinatalnego w Warszawie, gdzie usłyszeli: „Dobrze, że nie zdecydowaliście się na aborcję”. Tamtejsi lekarze powtórzyli badania, ale ich wyniki znów nie pozostawiały złudzeń. – Zaczęło do mnie docierać, że nic nie możemy zrobić – mówi Ewa. – Ale nie dlatego, że kolejny raz usłyszeliśmy to samo, lecz dlatego, że zaakceptowano i doceniono naszą decyzję, że pozwoliliśmy dziecku żyć. To było kluczowe zdanie, które otworzyło nas na przyjęcie pomocy – przekonuje.

Warszawscy lekarze pomogli znaleźć szpital w Krakowie, w którym Ewa mogłaby urodzić córeczkę. Tam potraktowano rodziców z empatią, zaproponowano wsparcie psychologa. Konsylium lekarskie orzekło, że nie ma przeciwskazań do porodu siłami natury i ustaliło, że rola personelu medycznego ograniczy się do pomocy podczas narodzin. Potem rodzice mieli mieć czas, aby w intymnej atmosferze przywitać i zarazem pożegnać Różyczkę.
Dziewczynka miała się urodzić tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Niespodziewanie w październiku Ewa zaczęła krwawić. Trafiła do szpitala, gdzie lekarze zdecydowali o cesarskim cięciu, gdyż odklejające się łożysko jest niebezpieczne zarówno dla dziecka, jak i dla mamy. Po porodzie Ewa przywitała córeczkę i trafiła na OIOM, a Różyczką zajął się tata. Trzymał ją na rękach, przytulał, zrobił jej telefonem jedno zdjęcie. Dziewczynka żyła cztery godziny.

Różyczka żyje

Spoglądając na życie Różyczki z pięcioletniej perspektywy, Ewa i Tomek są przekonani, że gdyby nie wiara, trudno byłoby im się podnieść. Z drugiej strony przyznają, że to właśnie córka stała się dla nich „przepustką” do Pana Boga, pokazała im Go. – Gdy miałam już pewność, że Różyczka jest chora, przełamałam się i każdego prosiłam o modlitwę. Nie przejmowałam się jak kiedyś, co ludzie o mnie pomyślą. Poza tym zaczęłam na serio wierzyć w niebo i chcieć się tam dostać. Co prawda moja wiara jest jeszcze słaba, bo najpierw widzę w nim córcię, a dopiero potem Pana Boga, ale może ma to jakieś uzasadnienie teologiczne? – uśmiecha się Ewa.

Gdy w czerwcu ubiegłego roku Ewa i Tomek organizowali rekolekcje, Pan Bóg po raz kolejny powiedział im, że niebo istnieje. – Kiedy byłam w ciąży, poprosiliśmy o modlitwę wstawienniczą. Ela, która się nad nami modliła, powiedziała wtedy, że widziała Pana Jezusa przytulającego Różyczkę – wspomina Ewa. – Zaprosiliśmy Elę na te rekolekcje. Wyznała nam, że podczas tamtej modlitwy widziała też Maryję, która przychodziła po naszą córeczkę.
Różyczka żyje – i w niebie, i w swojej ziemskiej rodzinie, gdzie ma szczególne miejsce. Na wielu dziecięcych rysunkach z cyklu „Mama, tata i ja” oprócz Kasi, Gosi i Ritki fruwa także skrzydlata Rózia. Motyw anielski pojawił się również w rękodziele Ewy – od kilku lat wykonuje przepiękne anioły stróże. Jednego z ostatnich podarowała rodzicom, którzy stracili bliźnięta syjamskie. Poza tym kiedy Stachurowie wysyłają kartki świąteczne, podpisują wszystkie cztery córy. Co prawda, w urzędach mówią, że mają troje dzieci, ale kiedy jest szansa, by dać świadectwo – że czworo. W korytarzu wisi też zdjęcie Różyczki. Tomek twierdzi, że miałaby kręcone włosy.

Życie to prawda, nie kłamstwo

– Komuś może się to wydać dziwne, bo Różyczka była z nami krótko, ale ja właśnie dzięki niej zrozumiałem sens życia – mówi tata. – To ona pokazała mi odpowiednią perspektywę. Gdy mam jakiś problem i przypomnę sobie o niej, to kłopoty, o których wcześniej myślałem, że mnie przygniotą, stają się zaledwie małymi niedogodnościami, trudnościami. Dzięki Różyczce mam świadomość, że każda chwila to dar. Kiedyś mi się wydawało, że będę żyć 80 albo 100 lat. Tymczasem mam tylko tę chwilę, która jest teraz. Moja córka sprawiła, że umiem cieszyć się życiem i scementowała nasze małżeństwo – wylicza Tomek. Przekonuje też, że ich trudna historia pokazała mu, na czym polega kłamstwo aborcyjne. Fakt, że pozwolili Różyczce żyć, sprawił, że łatwiej było im przeżyć żałobę, wybaczyć sobie („Może coś zrobiliśmy nie tak?”), Bogu („Dlaczego?”) i zaprosić do swojego życia Ritkę. Gdyby zdecydowali się na pozornie łatwe „rozwiązanie”, do końca życia żyliby z traumą. – Kłamstwo aborcyjne wciska się rodzicom, ale przede wszystkim wierzą w nie lekarze i położne. Nawet gdy pojechaliśmy do porodu, jedna z „troskliwych” pielęgniarek zapytała z autentycznym przejęciem: „Ojej, nie wiedzieliście wcześniej?”. Ona naprawdę myślała, że aborcja byłaby dla nas wybawieniem – dziwi się Tomek. – A my do końca życia byśmy się zastanawiali, czy diagnoza była słuszna. Pewnie nie odwiedzalibyśmy Różyczki na grobie, obrazilibyśmy się na Pana Boga i cały świat oraz nie mielibyśmy więcej dzieci – wymienia tata.

Taka, jaka jestem

Facebookowy post Tomka odwiedził każdy zakamarek polskiego internetu. W ciągu tygodnia tata Różyczki zyskał trzystu nowych znajomych, którzy dziękowali za świadectwo, wyrażali swoją sympatię i solidarność. Równie chętnie co pro-liferzy do postu odnosiły się feministki i sataniści. – Przeczytałem, że jestem oszołomem, bo pozwoliłem dziecku cierpieć, a żona mogła przez ten fanatyzm umrzeć. Tymczasem lekarze mówili, że Różyczka miała u mamy w brzuchu jak u Pana Boga za piecem i jej życie nie było dla Ewy żadnym zagrożeniem – powtarza Tomek. Przedwczesny poród z powodu odklejającego się łożyska, do którego doszło, może się zdarzyć podczas każdej ciąży – u zdrowej kobiety i zdrowego dziecka.

Podczas cesarki Ewa śpiewała sobie: „Bóg kocha mnie takiego, jakim jestem. Czyni ze mnie bohatera”. To prawda. Bóg kochał Różyczkę taką, jaką była. A była malutka – 38 cm i cichutka – nie płakała. Ewie i Tomkowi dał siłę, by stali się bohaterami, choć wcale tak o sobie nie myśleli.

Magdalena Guziak-Nowak

fot. Robert Krawczyk

rys. Ewa Mitura

Artykuł Różyczka taka, jaka była pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Prezentujemy wybrane inicjatywy z 2020 roku.

EDUKACJA

• Nowe materiały edukacyjne dla dorosłych i młodzieży: broszury, gazetki, ulotki, artykuły, reportaże rozpowszechniane na masową skalę. Łączny nakład: ponad milion.

• Vlogi i filmy pro-life, emitowane na naszej stronie internetowej, profilach w mediach społecznościowych, a także w Telewizji Trwam i Telewizji Publicznej.

• Trzy ogólnopolskie konkursy pro-life: dla dzieci, młodzieży i studentów.

• Webinary (dla nauczycieli, księży, wychowawców, rodziców po stracie dziecka) i lekcje on-line (dla uczniów). Przeszkoliliśmy ponad 3 tys. osób.

• Kampania społeczna „Bez wyjątków!”, w ramach której uruchomiliśmy stronę internetową www.bezwyjatkow.pl, wydaliśmy książkę „ŻYCIE. BEZ WYJĄTKÓW” oraz przeprowadziliśmy kampanię społeczną w TVP (nasz spot wyświetlono ponad 300 razy).

• Współpraca przy „Kompendium pastoralnym o rodzinnym pogrzebie dziecka martwo urodzonego i towarzyszeniu w żałobie osieroconej rodzinie”.

• Kilkadziesiąt listów otwartych i oświadczeń, setki publikacji i wystąpień w mediach.

POMOC CHARYTATYWNA

• Stała pomoc finansowa dla samotnych mam i rodziców chorych dzieci (łącznie dla 94 rodzin) w ramach Funduszu Dziecka Chorego i Funduszu Ochrony Macierzyństwa.

• Telefon Zaufania Pro-Life (tel. 798 636 493) dla mam w nieoczekiwanej ciąży, przy którym dyżuruje doświadczona psychoterapeutka.

• Pomoc rodzicom w organizacji rodzinnych pogrzebów dzieci poronionych.

• Współpraca przy zbiorowych pogrzebach dzieci poronionych, martwo urodzonych i abortowanych (Kraków).

MODLITWA

• Promocja Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci.

• Ogólnopolska Nowenna Życia za sędziów Trybunału Konstytucyjnego przed posiedzeniem w sprawie aborcji eugenicznej 22 października 2020 r.

• Peregrynacja figury Matki Bożej Brzemiennej.

Magdalena Guziak-Nowak

Artykuł Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.

Od dawna prowadzę spotkania dla młodzieży – teraz w formie webinarów – podczas których opowiadam o zagadnieniach związanych z początkiem życia człowieka. Wsłuchując się w głos nastolatków, słyszę w nim niezgodę na niesprawiedliwość, próbę współodczuwania, troskę o słabszych. Nierzadko myślą, że tym właśnie jest aborcja. Czy mają prawo tak myśleć? Jeśli nie spotkali osoby, która by z nimi spokojnie i rzeczowo porozmawiała, owszem, mogą tak właśnie myśleć.

W rozmowach z młodzieżą potrzeba sięgać po prawdę i miłość. Po prawdę – bo ocali nas rozmowa o faktach, konkretne argumenty. I po miłość – bo wiele zależy od tego, w jaki sposób tę prawdę przekażemy. Można powiedzieć prawdę i nią zabić. A można i w taki sposób, że druga osoba poczuje się uszanowana.

Pamiętajmy, że nasza młodzież – ale i pewnie wielu z nas! – ma rozdarte serca. To boli, gdy ważna dla nas osoba: członek rodziny, przyjaciel, autorytet w innych sprawach, stanął po drugiej stronie sporu o aborcję. Tym bardziej potrzebna jest rzeczowa i pełna miłości rozmowa.

Jak można odpowiedzieć na najczęściej pojawiające się pytania?

Magdalena Guziak-Nowak

Zachęcamy do zorganizowania webinaru dla uczniów. Można dołączyć do gotowego wydarzenia lub umówić lekcję tylko dla uczniów z konkretnej szkoły. Informacje: www.pro-life.pl/webinary.

fot. Oliwia Smoleńska “Dopasuj puzel”

Artykuł Rozdarte serca pochodzi z serwisu Miesięcznik Wychowawca.